यदा अग्नेः निनादः प्रवर्तते, तदा पक्षिणः अपि भीताः भवन्ति, तव गोचरात् बिन्दवः अपसृत्य यान्ति। तव रथानां मार्गः सुलभः अस्ति; हे अग्ने, तव सौहृदे वयं कदापि न विपद्येम। एषः स्तोमो मित्रवरुणयोः कृते, मारुतानां अद्भुतं रक्षणं अस्मासु आगच्छतु। त्वं अस्मान् अनुगृहाण, तेषां मनः अस्मासु प्रत्येतु; हे अग्ने, तव सौहृदे वयं न विपद्येम। त्वं देवेषु देवः, अद्भुतः सखा, निधानानां निधिः, यज्ञे शोभनः। तव विस्तीर्णे शरणे वयं स्याम; हे अग्ने, तव सौहृदे वयं न विपद्येम। या तव कृपा, या स्वगृहे सुतसोमेन प्रज्वलितः सन्, सुमनाः उपयास्यसि, तां त्वं यजमानाय धनं रत्नं च ददासि; हे अग्ने, तव सौहृदे वयं न विपद्येम। यस्मै त्वं, हे शुभद्रविन्, ददासि, स पापरहितः स्यात्, हे अदिते, सर्वत्र रक्षिणि। यं त्वं सुमनसाः बलिना प्रेरयसि, स पुत्रैः धनैः च समन्वितः भवेत्। अतः त्वं, हे अग्ने, शुभलक्षणवित्, अस्माकं आयुः अत्र विस्तारय; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। द्वे रूपे तेजसः पन्थानम् अनु यान्ति; प्रतेकं वत्सं मातरं प्रति नेतृ, एकस्मिन् हरितः स्वयञ्चलनः, अन्यस्मिन् शुभ्रः दीप्तिमान् दृश्यते। दश कन्याः, अक्लिष्टाः, त्वष्टुः गर्भं वहन्ति, तं तीक्ष्णशृङ्गं, जनानां मध्ये प्रख्यातं, दीप्तमानं, परिक्रामयन्ति। त्रयः जन्मनः तं भूषयन्ति—एकं समुद्रे, एकं दिवि, एकं आपः। स पूर्वदिशं पृथिव्याः अनुयन्, ऋतूनां ईशानः, ताः व्यवस्थिताः करोति। कः एषां तव रहस्यं वेद? वत्सः मातृभ्यः स्वशक्त्या जायते। बहूनां आपां गर्भः, तासां सन्निधौ, महर्षिः, स्वेन ऋतेन विचरति। स प्रकटः भूत्वा, तासु शोभनः वर्धते, विकलासु ऋजुः, मध्ये श्रीमान्। त्वष्टुः पत्न्यौ तस्य जन्मनि कम्पेते; तम् अभिमुख्य, सिंहं स्वागतम् कृत्वे। शुभे, गोः वत्सः च, सर्वाः तं प्रति आगच्छन्ति। स शक्तीनां स्वामी अभवत्, यं दक्षिणतः हविषा उपयान्ति। सविता इव, उभाभ्यां भुजाभ्यां उद्यन्, दृढेन यत्नेन, उभे लोकौ वर्णयन्, स दीप्तिमान् उदेति, मातॄणां वसनानि परित्यज्य अस्मान् मध्ये विचरति। स उर्ध्वं दिव्यं रूपं निर्माति, गावः आपः च तस्य सदने संमिश्रयन्ते; स मुनिः प्रज्ञया अधिष्ठानं विशुद्धयति, सा प्रज्ञा दिव्या सभा भवति। हे अग्ने, तव क्षेत्रं विस्तीर्णम्, अधिष्ठानं व्याप्नोति, तेजस्वि सदनं महताम्। सर्वैः प्रज्वलितः, स्वैः विभूतिभिः, अस्मान् अव्ययेन रक्षसा पालय। स मरुस्थले आपां मार्गं करोति, पृथिवीं दीप्ततरङ्गैः ताडयन्; सर्वाणि रत्नानि उदरे धारयन्, आप्सु स्रोतःसु च सञ्चरन्। अत एव, हे अग्ने, हविभिः वर्धमानः, दीप्तिमान् शुचिः, कीर्तये प्रकाशस्व; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। स प्राचीनः च नूतनः च, स्वबलात् सर्वां प्रज्ञां धारयति; आपः, मित्रः, धीषणा च अग्निं धनदं बिभ्रति। पुरातनया धिया स एतान् मानवाः अपत्यं जनयामास; विवस्वतः दृष्ट्या देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। तम् अग्र्यं यज्ञे, जनैः आहूतं, ऋजुचेतसम्, बलस्य पुत्रं, वाहकम्, दातारं, देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। मातरिश्वन्, बहुदायिन्, स्वपुत्राय मार्गं प्रापयत्; जनानां रक्षिता, द्यावापृथिव्योः स्रष्टा, देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। रात्रिः, उषाः च, स्वैः वर्णैः, एकं पुत्रं पोषयतः; द्यावापृथिव्यौ, हिरण्यम् अन्तः दीप्तम्, देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। स धनस्य आधारः, रत्नानां संनिधानम्, यज्ञस्य चिह्नम्, चिन्तनस्य साधकः; अमृतस्य रक्षिता, देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। सदा, अतीतानि च, धनस्य निवासः, जातस्य, जन्यमानस्य, पृथिव्याः; विद्यमानस्य, प्रपूरितस्य च रक्षिता, देवाः अग्निं धनदं बिभ्रति। धनद, वीर्यं ददातु, धनद, स्तुवन्तु त्वाम्; धनद, वीरभोजनं देहि, धनद, दीर्घायुः प्राप्नुहि। अत एव, हे अग्ने, हविभिः वर्धमानः, दीप्तिमान् शुचिः, कीर्तये प्रकाशस्व; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। अग्ने, अस्माकं तापं पापं नय, दरिद्रतां च दह; तापं पापं नय। शुभक्षेत्रैः, शुभमार्गैः, धनैः च वयं त्वां यजामः; तापं पापं नय। यदा त्वं, दातारः, तान् च अस्माकं स्वामिनः ददासि, तापं पापं नय। यदा, अग्ने, तव स्वामिनः जायन्ते, वयं त्वया सह जायेमहि; तापं पापं नय। यदा महतः अग्नेः रश्मयः सर्वतः प्रसृताः, सः तापं पापं नयेत्। त्वं हि सर्ववदनः, सर्वं व्याप्नोषि; तापं पापं नय। सर्ववदनया नौ शत्रून्प्रति नौ नौकां इव पारय; तापं पापं नय। सः अस्मान् कुशलाय पारयेत्, यथा नौका नदीं तर्तुं; तापं पापं नय। वैश्वानरस्य, राज्ञः, सर्वभूतविभूतये, वयं शुभे रतौ स्याम; अत्र जातः, सः सर्वं जगत् पश्यति, वैश्वानरः सूर्येण सह युनक्ति। स दिवि स्थितः, अग्निः पृथिव्याम् स्थापितः, सः सर्वेषु ओषधीषु प्रविष्टः; वैश्वानरः अग्निः, बलात् स्थापितः, सः अस्मान् दिवा निशि च न रक्षतु। वैश्वानर, तव सत्या अस्मासु भूयात्; दानवन्तः धनम् अस्मभ्यं युञ्जीरन्; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। जातवेदसे सोमं पिप्पलामः, यः विद्वान् शत्रून् दहति; सः अस्मान् सर्वदुःखात् नौका इव नदीं तर्तु, हे अग्ने, आपदः आपनय। यो वृषा महताम् मध्ये वसति, बलिनः सह वसन्, द्यावापृथिव्योः स्वामी; स इन्द्रः, मरुद्भिः सह, युद्धेषु अस्माभिः आह्वेयः, सत्यधृतिः। यस्य बलम्, अजय्यं, सूर्यस्य गतिवत्, सर्वेषु युद्धेषु वृत्रहा; स्वैः सहचरैः अतीव वीर्यवान्—स इन्द्रः, मरुद्भिः सह, अस्माकं साहाय्यम् अस्तु। एवं ऋषयः अग्निं स्तुत्वा, तस्य दिव्यं स्वरूपं, तस्य महत्त्वं, तस्य रक्षणं, तस्य धनदानं, तस्य तापनाशनं, तस्य सर्वगतिं च वर्णयन्ति। अग्निः सर्वत्र विराजते, सर्वेषां हिताय, सर्वान् पालयन्, सर्वदुःखानि नाशयन्, सर्वं ददाति, सर्वं पूरयति। तेन सह सौहृदं कुर्वाणाः, मित्रवरुणादिभिः सह, ऋषयः सर्वं कल्याणं प्रार्थयन्ते।