धृतया हविषा सोमं स्पृशामः। ततः, हे इन्द्र, त्वं सर्वाः जनाः अधीनान् कुरुषे, तेषां बलिं गृह्णन्। विजयीया हविषा येन इन्द्रः विजयी अभवत्, तेन, हे ब्रह्मणस्पते, अस्मान् राज्याय अनुकम्पस्व। प्रतिद्वन्द्विनः शत्रून् जित्वा, तिष्ठ स्वस्थः, येन प्रतिपक्षः, येन आक्रमणं करोति, तस्य विरुद्धम्। देवः सविता, सोमः च, त्वां आवृत्यतु; सर्वाणि भूतानि त्वां संपरिव्यन्तु, यथा इच्छसि। यस्य हविषा इन्द्रः उत्तमं यशः प्राप्य परमं महत्त्वं प्राप्तवान्, तेन देवाः मां निरपवादं कृतवन्तः, अहं अपि तथा अभवम्। निरपवादः, प्रतिद्वन्द्विनां नाशकः, दृढराज्यः, शत्रुजयः; एवं अहम् एषु भूतिषु जनिषु च प्रधनः स्याम्। देवः सविता, त्वं, हे मन्थनशिलाः, धर्मेण वर्धयतु; युक्ताः युगेषु भवत, सोमं मन्थत। हे मन्थनशिलाः, दुष्टवाचं दुष्टचिन्तनं च दूरं कुरुत; आरोग्यं ज्योतिः आनीयत। मन्थनशिलाः संयुक्ताः, उपर्यग्न्येषु प्रतिष्ठिता, बलं बलिनः स्थापयन्ति। देवः सविता, अधुना, हे मन्थनशिलाः, धर्मेण वर्धयतु, सोममन्थनाय यजमानस्य। ऋभवः पुत्राः, महान्तः विजयीश्च, आगच्छन्तु; ये सर्वं ददन्तः, मातरं गाम इव भूमिं उपभुञ्जते। देवीया भक्त्या, देवम् जातवेदसम् आनीयत; सः यज्ञानाम् अनुक्रमेण वहतु। अयं पुरोहितः, देवभक्तः, यज्ञाय प्रस्थितः; रथः यथायुक्तः, दीप्तः, स्वेच्छया गच्छति। अयम् अग्निः, अमृतजन्मा इव, विस्तृतो भवति; देवः जीवाय कृतः, बलात् अपि बलवान्। धीराः तं पक्षिणम् अवद्यान् असुरमायया आच्छन्नम् हृदयेन मनसा च पश्यन्ति; समुद्रे तं ऋषयः पश्यन्ति, रश्मीनां पथं, स्रष्टुः पदम् अन्विच्छन्तः। पक्षी वाचम् मनसि वहति; गन्धर्वः गर्भे ताम् अवदत्; दिव्यं दीप्तं ज्ञानम् ऋषयः अमृतस्थानि रक्षन्ति। अहम् गोपालम् अपतन्तम्, द्वयोः पथयोः चरन्तम्, विचित्ररूपम्, लोकेषु पर्यवर्तन्तम् अद्राक्षम्। सुखाय तत्र तार्क्ष्यं वलिनं, देवदत्तं, विजयं, शीघ्ररथं, अकृच्छन्नाभं, रणजयम् आह्वयामः। सुखकामः इन्द्रस्य प्रीतिं आह्वयामः; नौरिव तीर्त्वा गच्छेम; विस्तीर्णा गम्भीरा भूमिः न नः क्षुण्वीत, नात्र न परत्र। यः स्वबलात् पञ्च जनान् सूर्यस्य प्रकाशेन विस्तारयत्; तस्य समृद्धिः सहस्रशः शतशः च, न कदाचित् क्षीयते, स्पर्धायां युवतीव। उत्तिष्ठत, हे ऋत्विजः, इन्द्रस्य भागं पश्यत; यदि सन्नः, यजत, अथवा असन्नः, इच्छत। इन्द्र, हविः शृणु, आगच्छ; सूर्यः पथं याति, मध्ये सम्प्राप्तः। तव समीपे मित्राः धनैः संहर्षन्ति, गृहपतिम् इव कुलस्य मध्ये चरन्तम्। अहम् हविः पात्रे शुद्धम्, अग्नौ शुद्धम्, सत्यस्य नूतनयज्ञे अतिशुद्धम् मन्ये। इन्द्र, वज्रधारिन्, मध्याह्ने मन्थितस्य दधिसोमस्य पानं रमस्व। बहुप्रार्थित, त्वं शत्रून् जितवान्; तव उत्तमं बलं अस्माकं दानाय आगच्छतु। इन्द्र, दक्षिणेन हस्तेन धनं आनय; त्वं नद्याः अधिपः, धनस्य स्वामी। गिरिषु भयङ्करः पशुः इव, दूरात् आगतः, विदेशात् आगतः। तीक्ष्णं वज्रं गृह्णा, हे इन्द्र, शत्रून् विदारय, वैराणि दूरं कुरु। इन्द्र, त्वं महाबलः महाशक्तिः जातः, जनानां वृषभः। त्वं अप्रियं जातिं अपास्य, देवेषु विस्तीर्णं स्थानं कृतवान्। यस्यानाम प्रथा च सप्रथा, अनुष्टुभ् छन्दसः, तस्य हविः आहुति; वसिष्ठः रथन्तरम् धातुः, सवितुः, विष्णोः तेजसः आनीयत्। ते तद् अन्वेष्टव्यम्, यज्ञस्य परं स्थानम्, गुह्यम्, अन्वविन्दन्। भरद्वाजः बृहद् अग्नये धातुः, सवितुः, विष्णोः तेजसः निर्मितवान्। ते दीप्तमनसा, प्रथमं दिव्यं पथम्, यजुषा निबद्धम्, अन्वविन्दन्। धातुः, सवितुः, विष्णोः तेजसः, सूर्याद् तप्तं सोमम् अनयन्। बृहस्पतिः अस्मान् दुर्गाणि तारितु, पुनः प्रतारितु, दुष्टवाचः शापात् दूरं नयतु। सः वैरं हन्तु, दुष्टचिन्तनं दूरं कुरु, यजमानाय सुखं ददातु। नाराशंसः प्रथमे आहुति रक्षतु, अन्त्ये हविषि, आह्वाने च सुखं ददातु। सः वैरं हन्तु, दुष्टचिन्तनं दूरं कुरु, यजमानाय सुखं ददातु। दीप्तशिराः दैत्यं दहतु, वेदद्विषः शरैः वध्यन्तु। सः वैरं हन्तु, दुष्टचिन्तनं दूरं कुरु, यजमानाय सुखं ददातु। तव मनसा पश्यामि, विवेकिनं, तपसा जातं, तपसा दीप्तं। अत्र सन्ततिं ददातु, अत्र धनं ददातु; पुत्रकामाय पुत्रान् जनयतु। तव मनसा पश्यामि, स्वस्वरूपे दीप्तं, ऋतुम् न पतितम्। युवती मम समीपं आगच्छतु; पुत्रकामाय पुत्रान् जनयतु। गर्भं ओषधीषु स्थापयामि, सर्वेषु लोकेषु स्थापयामि। पृथिव्यां सन्ततिं उत्पादयामि, स्त्रीभ्यः पुत्रान् ददामि। विष्णुः गर्भं स्थापयतु, त्वष्टा रूपाणि निर्मितु, प्रजापतिः आविष्करणं करोतु, धाता गर्भं तव मध्ये स्थापयतु। सिनीवाली गर्भं स्थापयतु, सरस्वती गर्भं स्थापयतु; अश्विनौ पद्ममालाभ्यां गर्भं तव मध्ये स्थापयतु। अश्विनौ यं सुवर्णदर्भं मथितवन्तौ, तं गर्भं दशममासे जन्मनाय आवाहामः। त्रयः दिव्यः, मित्रः, अर्यमन्, अजेयः वरुणः, तेभ्यः महद् साहाय्यम् अस्तु। तेषां न कश्चित् शत्रुः, न पथेषु, न संगमेषु; दुष्टकामः तेषु न बाधते।