इन्द्रः स्वयम्, भगवन्, सूर्यं पृष्ठतः स्थितं अग्रे आनयति स्म; स एव देवतानां मनः संप्रेरयति स्म। ततः वयं वनस्य सह, बलस्य सह, अत्र आगच्छाम; गावः अपि पथं वत्सैः सह संयोजयन्ति स्म। उत्तमेन मनसा, दातारः यज्ञकर्तारः, अमी अपि अत्र आगच्छन्तु। पितॄन् यथा पालयन्ति दातारः, एवं वयम् अपि सूत्रं प्रसारयामः, यज्ञे सम्यक् आहुतिं वहामः। उषाः, भगिनीषु श्रेष्ठा, स्वजन्येन सह मार्गं परिवर्तयति स्म। अथ, "अत्र प्रविश, स्थिरः भव, अचलं तिष्ठ," इति वयं वदामः; सर्वे जनाः त्वां इच्छन्तु, तव राज्यं न पततु। "अत्रैव स्थाय, मा गच्छ," इति; पर्वतवत् स्थिरः भव, इन्द्रवत् अत्र तिष्ठ, राज्यं धारय। इन्द्रः एषं स्थिरं स्थापयामास, तस्मै सोमः ब्रह्मणस्पतिः च घोषयामासतुः। द्यौः स्थिरः, पृथिवी स्थिरा, पर्वताः स्थिराः, विश्वं स्थिरं, राजा अपि स्थिरः। तव कृते वरुणः स्थिरः, बृहस्पतिः स्थिरः; इन्द्राग्नी राज्यं दृढं कुर्वन्तु। स्थिरया आहुत्या सोमं स्पृशामः; ततः इन्द्रः सर्वाणि जनपदानि वशे स्थापयति, बलिं गृह्णाति। विजयीया आहुत्या येन इन्द्रः विजयी अभवत्, तेन ब्रह्मणस्पते, अस्मान् राज्याय अनुकम्पय। प्रतिद्विषः सर्वान् शत्रून् जित्वा, प्रतिरोधिनं प्रति स्थिरः भव। देवः सविता, सोमः च त्वां परितः पातु; सर्वाणि भूतानि त्वां वर्तयन्तु, यथा इच्छसि। यस्य आहुत्या इन्द्रः श्रेष्ठः अभवत्, तेन देवाः माम् अद्वितीयं अकुर्वन्; अहम् अपि तथैव अभवम्। अद्वितीयः, प्रतिद्विषां नाशकः, दृढराज्यः, शत्रुजित्; एवं अहं भूतानां मध्ये, जनानां मध्ये, प्रमुखः स्याम्। देवः सविता त्वां, सोमपेष्णान्, धर्मेण अनुगृह्णातु; युग्यध्वं, पेषयध्वम्। पेष्णाः, दुष्टवाचं, दुष्टमनः च दूरे कुरुत, आरोग्यं ज्योतिः वहत। पेष्णाः, संयुक्ताः, उर्ध्वेषु वेधिषु प्रतिष्ठिता, बलं बलिनः स्थापयन्ति। देवः सविता पुनः पेष्णान् धर्मेण अनुगृह्णातु, सोमपेषकस्य कृते। ऋभवः, महान्तः विजयीश्च, प्रथन्ताम्; ये पृथिवीं मातरं इव उपभुक्तवन्तः। देव्या भक्त्या जातवेदसं वह, सः कृतेषु हविषु विधीयताम्। अयं पुरोहितः, देवभक्तः, यज्ञाय नीयते; रथवत्, सुयुक्तः, दीप्तमान्, स्वेच्छया गच्छति। अयं अग्निः, अमृतजन्मा इव, विस्तीर्णः भवति; देवः, जीविताय कृतः, बलात् अपि बलिष्ठः। धीमन्तः पक्षा इव गूढं असुरमायया आच्छन्नं हृदया च मनसा पश्यन्ति; सागरस्य अन्तः ऋषयः तम् अन्विच्छन्ति, रश्मीनां मार्गं, धातुः पदवीम्। पक्षा मनसि वाचम् वहति; गन्धर्वः गर्भे ताम् अवदत्; दिव्या मेधा, तेजस्विनी, ऋषयः अमृतस्थान उपासते। अहम् अपि गोपालम् अपश्यं, न पतन्तम्, द्विपथगं, विचरन्तम्; सः समवस्त्रः, विचित्रवस्त्रः, लोकेषु प्रवर्तते। आयुष्मान् तर्क्ष्यः, देवदत्तः, विजयी, शीघ्ररथः, अचलचक्रः, रणजित्, अस्माभिः श्रेयसे आहूयताम्। कल्याणाय, इन्द्रस्य अनुग्रहम् इच्छन्तः, नौरिव तराम; पृथिवी विस्तीर्णा, गम्भीरा, न नः हिंसयतु। यः स्वबलात् पञ्च जनान् सूर्यरश्मिवत् व्यापृतवान्, तस्य सम्पदः शतसहस्रसमृद्धाः, न कदापि क्षीयन्ते, स्पर्धायां नवयुवत्याः इव। उत्तिष्ठत, ऋत्विजः, इन्द्रस्य भागं पश्यन्तु; यदि सज्जाः, आहुतिं वहन्तु, अथवा असज्जाः, इच्छन्तु। इन्द्रः, आहुतीं शृणु, आगच्छ; सूर्यः मार्गं गतवान्, मध्ये प्राप्तवान्। तव चतुर्दिशं मित्राः धनैः समागच्छन्ति, गृहेषु स्वामिनं इव। अहुतिः पात्रे शुद्धा, अग्नौ शुद्धा, सत्यस्य नूतने क्रतौ शुद्धतमा; इन्द्र, वज्रपाणे, नवनीते सोममध्यम्पेषणे पिब। बहुप्रार्थित, त्वम् अरिं जेष्ट, तव पराक्रमः अस्मासु संपदः आनयतु। इन्द्र, दक्षिणपाणिना धनानि वह; त्वम् आपतिः, धनपतिः। भीममृग इव पर्वतेषु विचरन्, त्वम् दूरदेशात् आगतः; तीक्ष्णवज्रं गृहाण, इन्द्र, शत्रून् भिन्धि, द्वेषः नुद। इन्द्र, त्वम् उत्तमबलविक्रमः, जनानां वृषभः; त्वम् अरिप्रजातिं अपास्य, देवेषु विस्तीर्णं स्थानं चकार। यस्यानुस्थानं प्रथ, सप्रथ नाम, अनुष्टुभ् छन्दसः, यस्य हविः आहुतिरेव; वसिष्ठः रथन्तरं धातुः, सवितुः, विष्णोः तेजसः अपाहरत्। ते यज्ञस्य परं गूढं स्थानं प्राप्नुवन्; भरद्वाजः बृहतीं धातुः, सवितुः, विष्णोः तेजसः अग्नये अकल्पयत्। तेजसा धातुः, सवितुः, विष्णोः, यजुषा संयुक्तं प्रथमं देवमार्गं तेजसा प्राप्नुवन्, तस्मात् आदित्याद् उष्णं हविः अजनयन्। बृहस्पतिः अस्मान् दुःखेषु नयतु, पुनः प्रतिनयतु, पापवाचः शापात् दूरे; द्वेषं हन्तु, दुरितं नुदतु, यजमानाय कल्याणं ददातु। एवं ऋग्वेदस्य एतेषु सूक्तेषु यथाक्रमं दिव्यानि कर्माणि, देवतानां महिमा, यजमानस्य प्रार्थनाः, ऋषीणां उपलम्भाः, तथा यज्ञस्य रहस्यानि प्रकटितानि सन्ति।