एकदा ऋषयः यज्ञे समवेताः सन्तः, देवतानां स्तुतिं कृत्वा, जगतः कल्याणाय स्वस्तिमन्तं संवादं समारब्धवन्तः। तत्र सर्वरूपाः, अनेकवर्णाः, एकरूपाश्च ये सन्ति, येषां नामानि अग्निः यज्ञेन वेद, ये तापसतेजसा अङ्गिरसः निर्मितवन्तः, तान् परजन्यं प्रति महतीं रक्षां याचन्ते स्म। ये देवेषु स्वानि शरीराणि उत्पाद्य, येषां सर्वरूपाणि सोमः वेद, ते दुग्धेन सिञ्चमानाः, सन्ततिवन्तः, इन्द्रं प्रति गोष्ठे वृद्धिं याचन्ते स्म। प्रजापतिः सर्वैः देवैः पितृभिश्च सह एतान् अस्मभ्यं दत्तवान् इति ऋषयः मन्यन्ते। ते शुभ्राः, गोष्ठं प्रति आगच्छन्तु, वयं तेषु सन्ततिभिः सह निवसाम। तत्र तेजस्वी महावीर्यवान् देवः मधुमद् सोमं पिबतु, स दीर्घायुष्यम् ददातु, यजमानं हर्षयतु। सः वायुनाऽनुदितः स्वभावेन रक्षां करोति, जनान् पोषयति, नानारूपेण प्रकाशते च। स तेजस्वी, पोष्यः, बलदः, धर्मे प्रतिष्ठितः, दिवि स्थिरः, शत्रूणां हन्ता, वृत्रस्य च हन्ता, असुराणां नाशकः, तेजोमयः, असुरवैरिणां हन्ता च। एषः परमं ज्योतिः, श्रेष्ठं तेजः, सर्वविजयी, धनविजयी, महत्तमः इति कथ्यते। सूर्यः महाप्रभः, सर्वेषां पुरतः विस्तीर्णः, अव्ययबलः, नित्यशक्तिमान्। सः तेजसा प्रकाशमानः दिवं गच्छतु, व्योम्नः प्रभया यत्र सर्वाणि लोकाः धृताः, सः सर्वकर्ता, सर्वैः देवैः सह आधारं ददाति। तत्र इन्द्रः सभायाः सोमपूर्णं रथं प्रावर्तयत्, सोमपेषकस्य आह्वानं श्रुतवान्। स यज्ञस्य शीर्षं तवकं च गृहीत्वा, सोमपेषकस्य गृहम् प्रविष्टवान्। इन्द्रः पुनः पुनः वेनं मर्त्यं शत्रुबन्धनात् विमोचितवान्, यः तस्य चिन्तनं करोति तस्मै। इन्द्रः सूर्यं, यः पृष्ठे आसीत्, अग्रे आनयत्; सः एकः देवतानां इच्छां नियच्छति। अत्र वनैः सह, बलसम्पन्नः, आगच्छतु; गावः पथम् अनुयान्तु, वत्सैः सह मिलन्तु। उत्तमेन मनसा, दातारः, यजमानः, दानशीलैः सह आगच्छतु। पितॄन् यथा पालयन्ति, एवं दातारः, वयं सूत्रं प्रसारयामः, यज्ञे समर्पयामः। उषाः श्रेष्ठा भगिनीनां, स्वजनन्याः सह, मार्गं परिवर्तयति। अत्र आगच्छ, अन्तः प्रविश, स्थिरः भव, अचला भव। सर्वे जनाः त्वां इच्छन्तु, तव राज्यं न पततु। अत्र स्थिरः भव, गिरेः इव, अचला भव। इन्द्रवत् अत्र स्थिरः भव, राज्यं धारय। इन्द्रः एतत् स्थिरं स्थापयत्, स्थिरया हविषा; तस्मै सोमः, तस्मै ब्रह्मणस्पतिः अपि उक्तवन्तौ। स्थिरं दिवं, स्थिरं पृथिवीं, स्थिराः गिरयः, स्थिरं विश्वं, स्थिरः राजा जनानाम्। तेभ्यः स्थिरः राजा वरुणः, स्थिरः देवः बृहस्पतिः; इन्द्राग्नी राज्यं स्थिरं कुर्वीताम्। स्थिरया हविषा सोमं स्पृशामः; ततः इन्द्रः सर्वाणि राष्ट्राणि वशं नयति, बलिं गृह्णाति। विजयीया हविषा येन इन्द्रः विजयी अभवत्, तेन, हे ब्रह्मणस्पते, अस्मान् राज्याय अन्ववर्तय। शत्रून्, प्रतिद्वन्द्विनः च जित्वा, प्रतिरोधिनम्, आक्रमन्तम् च स्थिरः भव। देवः सविता, सोमः च त्वां परिवेष्टाम्; सर्वाणि भूतानि त्वां यथेष्टं परिवेष्टु। यस्य हविषा इन्द्रः श्रेयांसं महत्त्वं च प्राप्तवान्, तेनैव अहं देवैः निरवद्यः कृतः, नूनं तद्वान् अभवम्। निरवद्यः, द्वेषिणां नाशकः, दृढराज्यः, शत्रुजित्; एवं अहं प्रजासु, भूतिषु च, श्रेष्ठः स्याम्। सविता देवः त्वां, ओ अद्रयः, धर्मेण अनुगृह्णातु; युक्ताः भवत, सुतं कुर्वन्तु। अद्रयः, दूषितवाचं, दूषितमनः च अपास्यन्तु; भेषजं तेजः वहन्तु। अद्रयः, संयुक्ताः, उपर्युपरि वेदिषु प्रतिष्ठिताः, बलवन्तं बलं ददाति। सविता देवः, अद्रयः, धर्मेण त्वां, सोमपेषकस्य कृते, अधुना अनुगृह्णातु। ऋभवः, महान्तः, विजिगीषवः, सर्वं पुष्णन्तः, पृथिवीं मातरं इव उपभुज्य, आगच्छन्तु। देवीया भक्त्या जातवेदसं देवम् आनय, सः यथाक्रमं हविः वहतु। अयं पुरोहितः, देवभक्तः, यज्ञाय नीयते; रथ इव, सुयुक्तः, तेजस्वी, स्वेच्छया गच्छति। अयं अग्निः, अमृतजन्मा इव, विस्तीर्णः; आयुषः कृते कृतः देवः, बलात् अपि बलिष्ठः। धीराः विहगं, असुरमायया आच्छन्नम्, हृदयेन मनसा च पश्यन्ति; सागरान्तः ऋषयः तम् ईक्षन्ते, रश्मीनां पन्थानम्, विधातुः पदं अन्विच्छन्तः। विहगः मनसि वाचं वहति; गन्धर्वः गर्भे उक्तवान्; दिव्यम्, तेजस्विनं ज्ञानम्, अमृतस्थानम् ऋषयः रक्षन्ति। अहं गोपायन्तं अपतन्तम्, उभयपथगं, विचरन्तम् अपश्यम्; सः समवर्णः, विविधवर्णः च, लोकेषु परिवर्तते। तत्र, कल्याणाय तर्क्ष्यं, बलिनं, देवदत्तं, विजयीं, शीघ्ररथं, अक्षचक्रं, रणजितं आह्वयाम। कल्याणकामः इन्द्रस्य प्रीतिं याचामः; नौरिव तराम; विस्तीर्णा, गभीरापृथिवी न नः हिंसयेत्, नात्र, न परत्र। सः, एकैव शक्त्या, पञ्च जनान् सूर्यवत् प्रकाशेन व्याप्तवान्; तस्य ऐश्वर्यं सहस्रशः, शतशः च, न कदापि क्षीयते, यथा युवती स्पर्धायाम्। एवं ऋषयः, देवतानां स्तुत्या, यज्ञेन, हविषा च, जगतः स्थैर्यं, कल्याणं, समृद्धिं च प्रार्थयन्तः, धर्ममार्गे स्थिताः, सर्वेषां भूतानां हिताय, स्वस्तये च, यज्ञकथां समापयन्ति।