कश्चित् जीवितं व्यतीतवान्, अथवा प्रस्थितवान्, मृत्युलोकस्य समीपं प्राप्तवान् वा, तं अहं विनाशस्य अङ्कात् अपसारयामि—सः तं न स्पृशतु, शरदः शतं जीवतु। सहस्रचक्षुषा, शतशरदया, शतायुषा हविषा तम् उपाददामि; इन्द्रः तम् अशुभात् शतं शरदः नयतु। सः शतशरदः, वर्धमानः, शतं हेमन्तान्, शतं वसन्तान् जीवतु; इन्द्रः, अग्निः, सविता, बृहस्पतिः तम् शतायुषा पुनर्योजयन्तु। त्वां गृहीत्वा, त्वां वेदित्वा, त्वं पुनरागतः, नूतनः जातः। सर्वाणि अङ्गानि, सर्वं चक्षुः, सर्वं आयुः ते वेदितानि मया। अग्निः ब्रह्मणस्पतिना सह, रक्षःहा, तव गर्भं गृहीतवतीं व्याधिं, यो गर्भे वसति दुष्टः, इतः अपाकरोतु। यं गर्भं गृहीत्वा रोगः, यो गर्भे वसति पापः, तम् अग्निः ब्रह्मणस्पतिना सह अपाकरोतु—मांसादम्, जीवमादम्। यः त्वां हिंसति—पतति, उपविष्टः, सर्पन् वा, यो जातः त्वां हिंसितुम् इच्छति, तम् अत्रैव विनाशयामः। यः तव उरू मध्ये सञ्चरति, यः दम्पत्योः मध्ये शयते, यः गर्भं प्रविशति, तम् अत्रैव विनाशयामः। यः तव भ्राता सन् पतिः वा प्रियः वा स्यात्, त्वया सह शयते, यः तव सन्ततिं हिंसितुम् इच्छति, तम् अत्रैव विनाशयामः। यः त्वां स्वप्नेन अन्धकारेण मोहित्वा शयते, यः तव सन्ततिं हिंसितुम् इच्छति, तम् अत्रैव विनाशयामः। तव नेत्राभ्यः, नासाभ्यः, कर्णाभ्यः, हन्वः अधः, शिरसः, मस्तिष्कात्, जिह्वायाः च रोगं निष्क्रामयामि। ग्रीवायाः, शिरोबन्धात्, कासात्, कण्ठात्, स्कन्धात्, मांसात्, भुजाभ्यः रोगं निष्क्रामयामि। अन्त्रात्, गुदात्, पयःस्थानात्, हृदयात्, मेदसः, यकृतः, प्लीहानः रोगं निष्क्रामयामि। ऊरुभ्यः, अस्थिभ्यः, गुल्फात्, पादतलात्, कटीभ्यः, दीप्तिभ्यः, नितम्बात् रोगं निष्क्रामयामि। जननाङ्गात्, शिश्नात्, केशात्, नखात्, सर्वतः रोगं निष्क्रामयामि। सर्वाङ्गात्, सर्वकेशात्, सर्वसन्धिजातात्, सर्वतः रोगं निष्क्रामयामि। मनसः पतन्, गच्छ, अन्यत्र गच्छ; दुःखात् दूरं दर्शय, जीवतः मनः बहुधा भूयात्। सत्यम्, ते शुभं वरण्ते, दक्षिणं शुभाय युञ्जते; वैवस्वतस्य चक्षुः शुभं भूयात्, जीवतः मनः बहुधा भूयात्। यत् कामेन, निष्वासेन, शापेन, जाग्रतः स्वप्नेन वा कृतम्, अग्निः तानि सर्वाणि पापानि, अप्रियम्, अस्मद् दूरं कर्षतु। इन्द्र, वाचस्पते, यद् अपराधं कुर्मः, तस्मात् शत्रूणां पापात् अंगिरसः नः पालयन्तु। विजिताः स्म, उपविष्टाः स्म, निष्पापाः स्म; जाग्रतः, स्वप्नतः, पापचेतसः—यत् द्वेष्यम्, सः नः दूरं गच्छतु, यः नः द्वेष्टि, सः अपि दूरं गच्छतु। यदि देवाः, कपोतप्रेरिताः, निरृत्या प्रेषिताः वा, एतत् अत्र आनयन्ति, तस्मै स्तुतिं कुर्मः, प्रायश्चित्तं च; द्विपदां चतुष्पदां च कल्याणम् अस्तु। देवैः प्रेषितः कपोतः अस्माकं शुभः अस्तु; दिव्यः पक्षी नः गृहेषु अहितं न करोतु। अग्निः, होतृ, अस्माकं हविः प्रजपति; पक्षिणः अस्त्रं अस्मान् न वृत्येत। पक्षिणः अस्त्रं अस्मान् न हिंसति; सः अग्नौ स्थानं करोति। गावः जनाः च अस्माकं कुशलिनः स्युः; दिव्यः कपोतः अत्र नः न पीडयतु। यद् उलूकः उच्चारयति, तद् व्यर्थम्; यत् कपोतः अग्नौ लक्षयति, तद् व्यर्थम्। यस्य दूतः प्रेष्यते, तस्मै, यमाय, मृत्यवे च, नमः अस्तु। स्तोत्रेण कपोतं प्रेषय; अहम् एनम् प्रेरयामि—हृष्टः, पशून् परिक्रामय। संगच्छ्य, सर्वाणि पापानि त्यक्त्वा, बलाय स्थैर्याय च पक्षी उड्डीयताम्। माम् समानेषु वृषभं कुरु, प्रतिद्वन्दिनां जेष्टारम्, शत्रुघ्नम्, कीर्तिमन्तम्, पशूनां स्वामिनम्। अहम् अजेयः, अभयः, इन्द्रवत् प्रतिद्वन्दिषु; मम पादयोः सर्वे प्रतिद्वन्दिनः निपीडिताः। अत्रैव त्वां बध्नामि, यथा धनुर्बाणौ; वाचस्पते, तौ मौनं कुरु, यथा मम विरुद्धं वाक् न भूयात्। अहम् विजयी जातः, विश्वकर्मणः बलात्; तव संकल्पं, व्रतम्, सभां च अहम् अधिगृहीतवान्। तव कल्याणं, रक्षां गृहीत्वा, अहम् श्रेष्ठः भूयासम्; तव शीर्षे पदं स्थाप्य, त्वं मम पादात् उत्थाय, यथा मण्डूकाः जलात् उत्थायन्ते। इन्द्राय ते मधुमद् पात्री पिपासिता; सः सोमपात्रस्य स्वामी। अस्मभ्यं वीरवतीं श्रियम् अनुगृहाण; त्वं शत्रुं दहसि, स्वर्गं जयसि। त्वां वयं आह्वयामः, शुक्रम्, सोमपाताय; एष ते सुतः सोमः, मह्यम् आगच्छ, मघवन्, यजमानस्य शत्रुनाशिनम्। सोमराज्ञः, वरुणस्य ऋते, बृहस्पतेः, अनुमत्याः च रक्षायाम्, अद्य मघवन्, तव स्तुतौ, सोमपात्राणि उपभुक्तानि, त्वं विश्वकर्मन्, नियन्ता। जातः सन्, आहुति दत्तवान्, सञ्चरितवान्; प्रथमः ऋषिः एषं स्तोत्रं शुद्धीकृतवान्। सुतस्य सोमस्य, यत् त्वदर्थं प्राप्तम्, तद् विश्वामित्राय, जमदग्नये गृह्य उपहृतम्। इदानीं वातस्य रथस्य महिमा—सः प्रवर्तते, भिन्दन्, गर्जन्, निनादयन्; सः द्यां स्पृशति, उषसः रक्तयति, भूमेः रजः उद्यमयन् सञ्चरति। सः वातस्य पन्थानम् अनु प्रेर्यते; स्त्रियः, सख्यः इव, तेन सह युक्ताः यान्ति। ताभिः युक्तः देवः स्वस्य रथम् आरोहति—सः सर्वस्य लोकस्य राजा। मध्यमा पन्थाः अनुसृत्य, सः कदापि न एकस्मिन् दिने स्थाति; आपां मित्रः, ऋतस्य प्रथमजः—क्व सः जातः, कुतः सः उदभूत्? सः देवतानां आत्मा, विश्वस्य गर्भः; एषः देवः स्वेच्छया सञ्चरति। तस्य शब्दाः श्रूयन्ते, रूपं न दृश्यते; तस्मै वाताय हविः विधीमहि। शिवः वायुः अस्मान् प्रति वातु, पुष्टयः ओषधयः वर्धन्ताम्; पयस्विन्यः, जीवन्यः, समृद्ध्यै पिबन्तु—रुद्र, सौम्यः भव।