इन्द्रः आदित्यैः मरुद्भिश्च सह अस्माकं शरीराणां रक्षकः भवतु इति कामयामहे। देवाः असुरान् हत्वा दिव्यम् ऐश्वर्यम् अस्मभ्यं दत्तवन्तः, स्वं तेजः रक्षन्तः। स्वैः शक्तिभिः ते स्तोत्रं नूतनया दिशया नेतुम् इच्छन्तः, पोषणाय अन्नं निरीक्षन्तः। सूर्यः दिवः अस्मान् रक्षतु, वायुः अन्तरिक्षात्, अग्निः भूमेः। सवितुः प्रसादेन तव तेजः शतशः स्तुत्यं भवति; पतन्त्याः विद्युतः अस्मान् रक्ष। देवः सविता अस्माकं दृष्टिः अस्तु, गिरिः अपि दृष्टिः अस्तु; धाता अस्मभ्यं दृष्टिं ददातु। दृष्टये, कीर्तये, जनानां मध्ये, ददातु; अस्माकं लोके एकत्र पृथक्कृते च पश्येम। हे सूर्य, त्वां स्वच्छया दृष्ट्या पश्येम; मानवदृष्ट्या विस्तीर्णं पश्येम। सूर्यः उदितः, मम श्रीः अपि उदिता; अहम् प्राज्ञः, स्वमपतिं जित्वा प्रतिपन्नः। अहम् चिह्नं, अहम् शिरः, अहम् वीर्यं, वक्ता च; मम पतिः मम इच्छां अनुवर्तते, स्थिरायै स्त्रियै सेवते। मम पुत्राः शत्रुघ्नाः, कन्या कीर्तिमती; अहम् विजेता, मम स्तुतिः पत्या सह उत्तमा। येन हविषा इन्द्रः परमं यशस्वी बभूव, तेन मे अपि एषा क्रिया स्यात्, अहम् अरिवर्जिता स्याम्। अरिवर्जिता, अरिभिः विजिता, जयन्ती, अन्येषां तेजः धनं च आच्छादयामि, यथा स्थैर्यहीनानाम्। मया एता अरिवद् योषितः जिताः, जयन्त्या, अतिशयिनी च, अस्मिन्पुरुषस्य जनस्य मध्ये गृहे च प्रकाशयामि। इन्द्रः अस्मिन् तीव्रे आक्रमे अस्मान् रक्षतु, सर्वतः मोचयतु; अन्ये यजमानाः त्वां न निरुध्यन्तु, एते सुताः त्वदर्थं भवन्तु। तव सुताः, तव हविः; स्तोत्राणि त्वाम् आह्वयन्ति; इन्द्र, एषु सोमपेषणेषु तुष्टः, सर्वज्ञः, अत्र सोमं पिब। यः त्वदर्थं हर्षेण, सर्वेण मनसा, सोमं पिण्डति, देवान् इच्छन्—इन्द्रः तस्य पशून् न हरति, कीर्तिं रूपं च ददाति। यः बहुना सोमं पिण्डति, सः कीर्तिमान् भवति; यः न यजति, तस्य धनं हरति, प्रार्थनाद्वेषिणः नाशयति। अश्वान्, गावः, बलं च इच्छन्तः त्वाम् आह्वयामः; इन्द्र, नूतनया प्रीत्या वयं भूषिताः स्याम; त्वां वरदं वयं आह्वयामः। अहं त्वां हविषा जीवनाय मोचयामि, ज्ञातात् राज्ञश्च रोगात्; यदि ग्रहः तं गृहीतः, तेन, हे इन्द्राग्नी, तस्मात् मोचयतं। यदि अस्य आयुः क्षीणम्, अथवा गतः, मृत्युलोकस्य समीपं नीतः, अहं तं विनाशस्य गोदत्तः अपाकर्षामि; सः तं न स्पृशतु, शतं हेमन्तान् जीवतु। सहस्राक्षेण, शतशरद्, शतायुषा हविषा तं गृहीतवती; इन्द्रः तम् शतं शरदानि दुःखात् नयतु। शतं शरदानि, वृद्धिं कुर्वन्, शतं हेमन्तान्, शतं वसन्तान् जीव; इन्द्रः, अग्निः, सविता, बृहस्पतिः शतायुः त्वां पुनः कुर्युः। त्वां गृहीत्वा, त्वां ज्ञात्वा, त्वं पुनरागतः, नूतनः; सर्वाणि अङ्गानि, सर्वं चक्षुः, सर्वमायुः त्वां ज्ञातम्। अग्निः ब्रह्मणस्पतिना सह, रक्षांसि हन्ता, तव गर्भं गृहीतं रोगं, यो गर्भे स्थितः पापः, इतः अपाकरोतु। यः रोगः गर्भं गृहीतः, यो गर्भे स्थितः पापः, अग्निः ब्रह्मणस्पतिना सह तम् अपाकरोतु, मांसादः प्राणदश्च। यः त्वां हिंसति, पतन्, उपविशत्, सर्पन् वा, यो जातः हिंसाम् इच्छति, तम् अस्माद् विनाशयामः। यः तव जङ्घयोः मध्ये चरति, दम्पत्योः मध्ये शयते, यो गर्भं प्रविशति, तम् अस्माद् विनाशयामः। यः भ्राता सन् पतिः वा प्रियः वा भवति, तव साकं शयते, यो तव सन्तानं हिंसातुम् इच्छति, तम् अस्माद् विनाशयामः। यः त्वां निद्रया तमसा च मोहयित्वा शयते, यो तव सन्तानं हिंसातुम् इच्छति, तम् अस्माद् विनाशयामः। तव नेत्राभ्यः, नासाभ्यः, कर्णाभ्यः, चिबुकात्, शिरसः, मस्तिष्कात्, जिह्वायाः रोगं अपाकरोमि। ग्रीवात्, शिरोवेष्टनात्, कासात्, कण्ठात्, स्कन्धात्, मांसात्, बाहुभ्यः रोगं अपाकरोमि। अन्त्रात्, गुदात्, पयुः, हृदयात्, मेदः, यकृतः, प्लीहानः रोगं अपाकरोमि। ऊरुभ्यः, अस्थिभ्यः, गुल्फात्, पादतलात्, श्रोणिभ्यः, दीप्तिभ्यः, नितम्बात् रोगं अपाकरोमि। लिङ्गात्, अङ्गेभ्यः, केशेभ्यः, नखात्, सर्वतः रोगं अपाकरोमि। सर्वेभ्यः अङ्गेभ्यः, सर्वेभ्यः लोमेभ्यः, सर्वसन्धिषु जातं रोगं सर्वतः अपाकरोमि। मनसः पतिं, गच्छ, इतो गच्छ, दुःखात् दूरं दर्शय; जीवतः मनः बहुधा भवतु। सौम्यं वृण्वते, दक्षिणं शुभाय युञ्जते; वैवस्वतस्य नेत्रं शुभं भवतु, जीवतः मनः बहुधा भवतु। यत् कामेन, प्राणेन, शापेन, जाग्रत्या, स्वप्नेन वयं कृतवन्तः—तत् सर्वं पापं, अप्रियम्, अग्निः दूरं करोतु। हे इन्द्र, वाचः पतिः, यद् अपराधं वयं कुर्मः, तस्मात् शत्रूणां पापेभ्यः अंगिरसः रक्षन्तु।