इन्द्रः वृत्रस्य हन्ता, स मध्यं व्योमात् अतिक्रम्य, स्वबलस्य प्रभावेण द्यां धृतवान्। सः स्वबाहुभ्यां संयुक्तः वज्रं धारयन्, शक्त्या शस्त्रं विचालयन्, सर्वत्र विजयी अभवत्। तस्यैव शक्त्या सर्वाणि भूतानि स्थितानि, स एव सर्वस्य सृष्टेः मूलम् अस्ति। कश्चित् सोमं शुद्धीकृत्य यजते, अन्यः घृतं पूजयति; यस्य कृते मधु प्रवहति, ते सर्वे देवेषु यान्तु। ये तपसा दुर्जयाः, ये तपसा स्वर्गं प्राप्तवन्तः, ये महत्तपः कृतवन्तः, ते सर्वे देवेषु यान्तु। ये युद्धेषु वीराः, ये तनून् समर्प्य दत्तवन्तः, ये सहस्राणि दत्तवन्तः, ते अपि देवेषु यान्तु। ये सत्यस्य अनुयायिनः, ये सत्यवदाः, ये सत्ये वर्धमानाः, ये पितरः येषां तपसा यमं प्राप्तवन्तः, ते अपि देवेषु यान्तु। ये कवयः सहस्रपथाः, ये सूर्यं रक्षन्ति, ये ऋषयः तपसा यमं प्राप्तवन्तः, ते अपि तपसः जाताः देवेषु यान्तु। हे प्रतिकूल, एकाक्ष, विकृत! पर्वतं गच्छ, नित्यं वनं याहि; शिरिम्बिठस्य भूतेभ्यः सह त्वां अपसारयामः। इतः गच्छ, तस्मात् अपि गच्छ, सर्वे रक्तगर्भाः; हे ब्रह्मणस्पते, तीक्ष्णशृङ्गेण वृषभेण प्रतिकूलं हनु। तत्रापरे पारस्यां नदीं, निर्जने तरणिर्वहति; तं गृहाण, हे नाशक, तेनैव पारं गच्छ। यदा पूर्वाः मण्डूराः धाणिकाश्च चलिताः, तदा इन्द्रस्य सर्वे शत्रवः, सर्वे फेनिलाः, बलात् विनाशिताः। ते गावः सर्वतः अन्वेष्टुम्, अग्निं परितः परिक्रम्य, देवेषु कीर्तिं प्राप्तवन्तः; के तान् जयेत्? अस्माकं धियः अग्निं प्रेरयन्तु, यथा शीघ्ररथः स्पर्धासु; तेन सह वयं धनं धनं जयेम। येन बलिना वयं गावः प्रसराम, तव साहाय्येन युद्धे दानाय प्रेरय। अग्ने, अस्मभ्यं प्रचुरं, विस्तीर्णं, पशुमन्तं धनं आनय; अस्मभ्यं भागं ददातु, लोभिनं निवारय। अग्ने, नक्षत्रं अजरं, सूर्यं दिवि उत्थापय; जनानां कृते प्रकाशं स्थापय। अग्ने, त्वं जनानां दीपः, प्रियतमः, श्रेयांसः; जागरूकः, स्तोत्रस्य बलं वहन्, उपस्मर। कतमं लोकेषु वयं प्राप्तुं शक्नुमः—इन्द्रः च सर्वे देवाः च? इन्द्रः आदित्यैः सह अस्माकं यज्ञं, शरीराणि, अपत्यं च रचयतु। इन्द्रः आदित्यैः मरुद्भिः सह अस्माकं रक्षिता भवतु। देवा असुरान् हत्वा, दिव्यं स्वभावं दत्तवन्तः, तद्रक्षन्तः दिव्यत्वं पालयन्ति। स्वबलैः ते स्तोत्रं नूतनं मार्गं निनयुः; लभितुम् इच्छन्तः पोष्यं अन्नं निरीक्षन्ते। दिवः सूर्यः अस्मान् रक्षतु, अन्तरिक्षात् वायुः रक्षतु, पृथिव्यां अग्निः रक्षतु। सवितुः अनुग्रहेण, तव तेजः शतं स्तुत्यं; पतन्त्या विद्युतः अस्मान् पालय। देवः सविता अस्माकं चक्षुः भवतु, पर्वतः अपि चक्षुः भवतु; स्रष्टा अस्मभ्यं दृष्टिं ददातु। अस्मभ्यं दर्शनाय चक्षुः, कीर्तये चक्षुः, जनानां मध्ये यशः; वयं इमं लोकं सह वा पृथक् वा पश्येम। हे सूर्य, त्वां विशदया दृष्ट्या पश्येम; मानुष्या दृष्ट्या वयम् विस्तीर्णं पश्येम। सूर्यः उदितः, मम श्रीः अपि उत्थिता; अहं प्राज्ञा, स्वपतिं विजित्य समागतवती। अहं चिह्नं, अहं किरीटं, अहं बलवती, वदन्ती च; मम पतिः मम इच्छां अनुगच्छति, धृतवतीं सेवते। मम पुत्राः शत्रुघ्नाः, पुत्री कीर्तिमती; अहं जयिनी, मम स्तुतिः पतिना सह उत्तमा। येन हविषा इन्द्रः श्रेयांसः, महाबलवान् अभवत्, तेनैव, हे देवाः, ममापि एषा क्रिया भवतु, यथा अहं निरवद्याः स्याम्। निरवद्याः, जयिनी, विजितारिः, उत्कर्षिणी च, अहं अन्येषां तेजः धनं च आवृत्य धारयामि, यथा अदृढानाम्। एतान् प्रतिद्वन्द्वीः स्त्रियः अहं जयित्वा उत्कर्षिणी, स्वस्य जनस्य मध्ये, गृहे च, प्रभासेयं। इन्द्रः, एतस्मात् तीव्रात् आक्रमणात् एनं रक्ष, सर्वतः एनं विमोचय; अन्ये यजमानाः त्वां न निबध्नन्तु, एते सुताः तव सन्तु। तुभ्यं एव सुताः, तुभ्यं हविः; स्तोत्राणि त्वां स्वरेण आह्वयन्ति; इन्द्रः, अस्मिन् सुतपाने रममाणः, सर्वज्ञः, सोमं पिब। यः त्वदर्थं हर्षितचित्तः, सर्वहृदयेन, देवांश् इच्छन्, सोमं पिनष्टि, तस्य इन्द्रः गावः न हरति, किं तु स्तुतिं शोभां च ददाति। यः तस्मै प्रचुरं सोमं पिनष्टि, सः प्रसिद्धो भवति; यः न यजति, तस्य धनं मघवान् हरति, स्तोत्रद्वेषिणः नाशयति। अश्वान्, गावः, बलं च इच्छन्तः, वयं त्वां आह्वयामः; नूतनया प्रीत्या वयं भूषिताः स्याम; हे इन्द्र, वयं तव आशीर्वादं याचामः। जीवनाय हविषा त्वां विमोचयामि, विज्ञातात् राजरोगात् च; यदि ग्रहः एनं गृहीतवान्, तेन, हे इन्द्राग्नी, एनं तस्मात् विमोचयताम्।