पूर्वं देवा, महाबलिनां असुराणां मध्ये श्रद्धां स्थापयन्, तथा एव भोक्तृणां मध्ये, यजमानानां मध्ये अपि, अस्माकं कृते एषा वाक् प्रवर्तयितव्या इति प्रार्थयन्ति। देवाः यजमानाश्च, वायुनाऽनुगृहीताः, श्रद्धां पूजयन्ति; हृदयस्य संकल्पेन, श्रद्धया च, धनं लभ्यते इति सन्देशः। प्रातःकाले श्रद्धां आह्वयामः, मध्याह्ने श्रद्धां आह्वयामः, सूर्यास्तमये अपि, हे श्रद्धे, अस्मान् श्रद्धायाम् स्थापय। तत्र महान्, रिपुभक्षः, अद्भुतः ईश्वरः, यः यथाऽज्ञापयति, तस्य मित्रं न कदापि हन्यते, न कदापि पराजीयते। स एव जनानां स्वामी, कल्याणदः, वृत्रहा, रिपून् निगृह्य, बली इन्द्रः, सोमपः, अभयदः, अस्मान् प्रति आगच्छतु। स इन्द्रः, अस्माकं रिपुं विक्षिपतु, शत्रून् विक्षिपतु, वृत्रस्य जिह्वां भञ्जतु, योऽस्मान् प्रधावति, तस्य कोपं अपि विक्षिपतु। इन्द्रः, अस्माकं कृते, रिपुं विक्षिपतु, आक्रमन्तं पतयतु, यः कश्चन अस्मान् आक्रमति, तम् अधोऽन्धकारे प्रेषयतु। इन्द्रः, द्वेषिणः मनः अपसारयतु, हिंसकस्य च मनोऽभिप्रायम् अपि; अस्मभ्यं कोपात् शरणं, महद् रक्षणं च ददातु, प्रहारम् अपसारयतु। तदा स्त्रियः, इच्छन्त्यः, जातं इन्द्रं प्रति आगच्छन्ति, वीर्यं प्रार्थयन्त्यः। इन्द्रः, त्वं जन्मनि एव बलं शक्तेः आदत्त, त्वं सत्यं बली। त्वं वृत्रहा, अन्तरिक्षं अतिक्रान्तवान्, स्वबलात् द्यां धारयसि। त्वं वज्रं बाहुभ्यां धारयसि, संयुक्तबलः, शस्त्रं परिभ्रमयन्। त्वं सर्वविजयी, तव बलात् सर्वाणि भूतानि सन्ति, त्वमेव सर्वस्य मूलम्। अत्र केचन सोमं शोधयन्ति, अन्ये घृतं पूजयन्ति, केषुचित् मधु प्रवहति; सर्वे ते देवेषु गच्छन्तु। ये तपसा अप्रतिद्वन्दिनः, ये तपसा स्वर्गं प्राप्तवन्तः, ये महत्तपः कृतवन्तः, ते सर्वे देवेषु गच्छन्तु। ये युद्धे समरेषु, वीराः, ये शरीरं समर्पितवन्तः, ये सहस्रं दत्तवन्तः, ते अपि देवेषु गच्छन्तु। ये सत्यस्य अनुयायिनः, ये सत्यम् आचरन्ति, ये सत्ये वर्धन्ते, ये पितरः तपसा यमं गतवन्तः, ते अपि देवेषु गच्छन्तु। कवयः, ये सहस्रमार्गाः, ये सूर्यं पान्ति, ये ऋषयः तपसा यमं गतवन्तः, ये तपसः जाताः, ते अपि देवेषु गच्छन्तु। हे रिपो, हे एकाक्ष, हे विकृत, पर्वतम् गच्छ, नित्यं वनं गच्छ; शिरिम्बिठानां प्रेतैः सह त्वां निष्कासयामः। इतः गच्छ, ततो गच्छ, सर्वे रक्तगर्भाः, हे ब्रह्मणस्पते, तीक्ष्णशृङ्गेण वृषभेण रिपुं हन। तत्र नदीपारे, नरहीनः दारुः तरति; तं गृह्णातु, हे नाशक, तेनैव पारं गच्छ। यदा पूर्वदिग्भ्यः मण्डूराः धाणिकाश्च चलितवन्तः, सर्वे इन्द्रस्य शत्रवः, सर्वे स्फोटयन्तः, बलात् निहताः। ते सर्वतो गवां मृगयां कृतवन्तः, अग्निं परिक्रम्य, देवेषु कीर्तिं लब्धवन्तः; के तान् जयेत्? अस्माकं धियः अग्निं प्रेरयन्तु, स्पर्धासु त्वरितरथवत्; तेन सह वयं धनं धनं च जयेम। येन बलात् वयं गावः प्रेषयामः, तेन अग्ने, युद्धे च अस्मान् दानाय प्रेरय। अग्ने, अस्मभ्यं बहु, विस्तीर्णं, पशुमन्तं धनं दीहि; भागं देहि, मत्सरान् अपसारय। अग्ने, अजरतारकां सूर्यं दिवि उत्तिष्ठ, जनानां कृते ज्योतिः स्थापय। अग्ने, त्वं जनानां दीपः, प्रियतमः, श्रेष्ठः; जागरय, स्तोत्राय बलं वहन्। किं नु वयं केषां लोकानाम् आप्स्याम, इन्द्रेण च सर्वैः देवैः सह? इन्द्रः आदित्यैश्च, अस्माकं यज्ञं, तनून्, अपत्यं च सज्जीकुर्यात्। इन्द्रः आदित्यैर्मारुतैश्च, अस्माकं तनूनां रक्षिता अस्तु। देवाः असुरान् हत्वा, दिव्यत्वं दत्तवन्तः, स्वं दैवत्वं रक्षन्तः। तैः शक्तिभिः, स्तोत्रं नवे मार्गे नेतुम् इच्छन्तः, पोषणाय अन्नं पश्यन्तः। सूर्यः अस्मान् दिवः पातु, वायुः अन्तरिक्षात् पातु, अग्निः पृथिव्याः पातु। सवितुः प्रसादेन, तव तेजः शतं स्तुत्यं, पतन्त्या विद्युतः अस्मान् पातु। देवः सविता अस्माकं दृष्टिः अस्तु, पर्वतः अपि अस्माकं दृष्टिः; धाता अस्मभ्यं दृष्टिं ददातु। दृष्टिं ददातु, येन पश्येम, येन जनानां मध्ये कीर्तिं प्राप्नुयाम; वयं इमं लोकं सहैकं पश्येम। हे सूर्य, अस्माभिः शुद्धया दृष्ट्या त्वां पश्येम; वयं मानुष्या दृष्ट्या विस्तीर्णं पश्येम। सूर्यः उदितः, मम लक्ष्मीः अपि उदिता; अहम् प्राज्ञः, स्वपतिं समीपमागतवान्, प्रतिद्वन्दीन् विजित्य। अहं चिह्नं, अहं शिरः, अहं बलवती, वक्त्री च; मम पतिः मम इच्छायाः अनुगामी, स्थिरायै स्त्रियै सेवमानः। एवं ऋषयः, यजमानाः, श्रद्धां पूजयन्तः, इन्द्रं स्तुवन्तः, अग्निं च आह्वयन्तः, स्वर्गमार्गं गच्छन्ति, देवत्वं प्रार्थयन्ति, दैविकं सौख्यं च प्राप्नुवन्ति।