अहं सहिष्णुः, त्वं अपि सहिष्णु; आवां, बलिनौ, सह मिलित्वा मम प्रतिद्वन्द्विनीं पत्नीं विजेतुं प्रयत्नं कुर्वाव। अहं त्वां प्रतिद्वन्द्विनीं अधि स्थापयामि, त्वां तस्याः उपरि अधिकेन बलिना स्थापयामि; तव मनः मम अनुवर्तितुं न यथास्ति, न गोरपि वत्सं यथा, न वारि मार्गमिव प्रवहति। सा वनेचरः, वनेचरः एव, यथा विनश्यति; सा ग्रामं न पृच्छति, त्वां न पश्यति, भीता इव। यदा किटः रवं कृत्वा गर्जन्तं वृषभं आह्वयति, तदा वृषभः पदैः धावति; वनेचरी महती क्रियते। सा कदाचित् गोवत् चरति, कदाचित् गृहवत् प्रकटते; कदाचित् वनेचरी सायं रथवत् चलति। सः गायां स्वरैः आह्वयति, दण्डेन ताडयति; वने सायं वसन्, चिन्तयति—"मया शब्दः कृतः।" वनेचरी न हिनस्ति, यावत् अन्यः न आगच्छति; मधुरं फलम् उपभुक्त्वा, स्वेच्छया शयितः। गन्धयुक्ता, मधुरगन्धा, अन्नसमृद्धा, अकृषिता—एवं वनेचर्याः, पशूनां मातरं, अहं स्तौमि। तव महत्त्वे अहं श्रद्धां स्थापयामि; त्वं वीर्येण वारिणः विदारयः, यदा त्वं वृत्रं हन्यः; यदा दिवि पृथिव्यां च कम्पनं भवति, पर्वतानि च भूमिः तव शक्त्या कम्पन्ते। त्वं दोषरहितः, अद्भुतकर्मा, प्रसिद्धया बुद्ध्या वृत्रं हन्यः; मनुष्याः गोयुद्धे त्वां वरण्ति, यज्ञे हविषि च त्वां आह्वयन्ति। त्वं, बहुश्रुत, दानशीलानां मध्ये उपस्थितः, हे मघवन्, ये हविः न उत्सृजन्ति; गृहेषु, पुत्रेषु च, त्वां स्तुवन्ति, पुरस्कारस्य, शीघ्रगामिनः अश्वस्य, धनस्य च इच्छया। सः एव यथार्थं दत्तं धनं उपभुङ्क्ते, यः तव शीघ्रं अनुग्रहम् वेद; मघवन्, तव बलात् यजमानः शीघ्रं पुरस्कारं धनं च विजयी भवति। त्वं, महत्त्वेन स्तुतः, समूहं विस्तृतं करोति, हे मघवन्; अस्मभ्यं धनं देहि; त्वं अस्माकं मित्रवरुणवत्, विद्वान् पिता, उदारः वितरकः। सोमं पीत्वा, हे इन्द्र, त्वां स्तौमः; बलिनं पुरस्कारं अस्मभ्यं आनय; शुभं भाग्यं अस्मभ्यं दत्त्वा, तव साहाय्येन, वयं सन्ततौ समृद्धिं प्राप्नुयाम। त्वं बलवान्, हे इन्द्र, वीरः जातः; त्वं दासानां सैन्यं सूर्येण सह विजयी अभवः; त्वं गुह्यं वस्तु वारिषु स्थितम् धारयसि, सोमं यथा स्रोतसि। आर्यः, विद्वान्, स्तोत्राणि आद्रियते; प्रज्ञः ऋषीणां अनुग्रहम् आवहति; वयं सोमेन प्रयत्नवन्तः स्याम, तव यज्ञे, तव रथेन, हविषा। एतानि स्तोत्राणि, हे इन्द्र, तव कृते अहं घोषयामि; पुरुषेभ्यः बलं देहि, हे वीर; तैः त्वं तव इच्छुकानां सहायः भव, स्तुवतां पूजयतां च रक्षिता भव। शृणु आह्वानं, हे इन्द्र, वीर, महाबल; त्वं वेनस्य गीतैः स्तुतः; घृतपूर्णे आसने आगच्छ, यत्र गायनाः, तरंगवत्, गभीरैः स्वरैः स्तोत्रं प्रवहन्ति। यदा सविता, उपायैः, पृथिवीं स्थाने स्थापयामास, आकाशं धारणया स्थिरं चकार, मध्ये अन्तरिक्षं अश्ववत् दुहितवान्, सविता समुद्रं स्थिरं स्थाने बध्नात्। यत्र समुद्रः उपस्थापितः, उद्घाटितः च, तत्र सविता, आपां पुत्रः, तस्य मार्गं जानाति। तस्मात् विशाला भूमिः उन्नता, तस्मात् दिवि पृथिवी स्थिरं प्रसारिते। सः एतद्, अन्यत् च, अनिर्व्याजं, अमृतस्य लोकस्य वस्तुं अपश्यत्। महापक्षी गरुत्मान्, सवितुः श्येनः, पूर्वं जातः; सः एव तस्य धर्मं अनुवर्तते। गोः पश्युः यथा, अश्वः युगं यथा, प्रेमयुक्ता मेषी वत्सं यथा, सविता, सर्वधारः, अस्मान् समागच्छतु, पतिः पत्न्याः इव। हिरण्यस्तम्भ सविता, यथा अंगिरसः त्वां बलाय आह्वयन्ति, तथा अहं त्वां स्तौमि, साहाय्यं इच्छन्, सोमस्य बिन्दुं यथा जागरूकः। अग्निः, देवेषां वहनः, ज्वलमानः सदा प्रकाशते; आदित्यैः, रुद्रैः, वसुभिः सह आगच्छ; अस्माकं कृते अनुग्रहं कुरु। एतं यज्ञं, एतं वाक्यं गृहाण, समीपं आगच्छ। मनुष्याः, त्वां प्रज्वाल्य, अनुग्रहं याचन्ते; वयं त्वां अनुग्रहाय याचामः। त्वं जातवेदाः, सर्वधारः, अहं चिन्तया स्तौमि; हे अग्ने, देवाः, हविषि रमन्ते, तान् अस्माकं समीपं आनय, अनुग्रहाय। अग्निः देवेषां पुरोहितः अभवत्; मनुष्याः, ऋषयः च, अग्निं प्रज्वलयन्ति। अहं अग्निं, महाधनस्य दातारं, अनुग्रहाय आह्वयामि, धनप्राप्तये। अग्निः अत्रिं, भारद्वाजं, गाविष्ठिरं, कण्वं, त्रसदस्युं युद्धे अस्माकं रक्षति; वसिष्ठः, पुरोहितः, अग्निं अनुग्रहाय आह्वयति। श्रद्धया अग्निः प्रज्वलितः; श्रद्धया हविः दीयते। वाक्यैः भगस्य शिरसि श्रद्धां घोषयामः। हे श्रद्धे, श्रद्धया यत् दत्तं प्रियं, श्रद्धया यत् याचितं प्रियं; भोगेषु, यजमानेषु, एतद् मम कृते वदतु। यथा देवाः श्रद्धां महादानवेषु स्थापयन्ति, तथा भोगेषु, यजमानेषु, एतद् अस्माकं कृते वदतु। देवाः, यजमानाः, वायुनः रक्षिताः, श्रद्धां पूजयन्ति; हृदयेन, श्रद्धया, धनं प्राप्यते। वयं श्रद्धां प्रातः आह्वयामः, मध्याह्ने आह्वयामः; सूर्यास्ते, हे श्रद्धे, अस्मान् श्रद्धायै नय। सः आदेशं ददाति, महत्, शत्रुनाशकः, अद्भुतः; तस्य मित्रः न कदापि हन्यते, न कदापि पराजितः। जनानां स्वामी, कल्याणदाता, वृत्रहन्, शत्रुनाशकः, महाबलः इन्द्रः, सोमपः, अभयदायकः, अस्माकं समीपं आगच्छतु। रक्षः, शत्रुं विखण्डय, वृत्रस्य दन्तं भञ्जय; इन्द्र, वृत्रहन्, अस्मान् आक्रमन्तं शत्रुं विखण्डय। अस्माकं कृते, इन्द्र, शत्रुं विखण्डय; आक्रमन्तं अपातय; यः अस्मान् आक्रमते, तम् अधो तमसि नय। इन्द्र, द्वेषिणः मनः दूरं कुरु, हान्येच्छां दूरं कुरु; क्रोधात् अस्मान् रक्ष, महान् संरक्षणं दत्त्वा, आघातं निवारय। कामयन्त्यः स्त्रियः जातं इन्द्रं समीपं यान्ति, वीर्यं इच्छन्त्यः। त्वं, इन्द्र, जन्मनि शक्तिं शक्तेः प्राप्तवान्; त्वं, महाबल, सत्यम् महाबलः। एवं ऋग्वेदस्य दिव्याः मन्त्राः सत्यम्, श्रद्धया, वीर्येन, अनुग्रहैः, जगद् रक्षन्ति, देवत्वं स्तुवन्ति, यज्ञं पूजयन्ति, श्रद्धां वर्धयन्ति, इन्द्रस्य, अग्नेः, सवितुः च महत्त्वं उज्ज्वलयन्ति।