अग्निः सोमश्च, यः कश्चित् यजमानः भवेत्, यः वा हविर्ददाति वा दक्षिणां वहतो वा, तस्य सुतं वीर्यं दीर्घमायुः च सम्प्राप्नुयात्। अग्निसोमाभ्यां तद् वीर्यं कृतं यद्, पण्यः रक्षः गवां हर्ता, तस्मात् गौः उद्धृताः; बलिनः शेषम् अपि विमुच्य, बहुष्वेकं ज्योतिः अन्वविन्दतम्। अग्निः सोमश्च, इन्द्रेण सह, दिवि एतान् रोचनानि स्थितवन्तौ; आपः अपहृताः विप्रतिषिद्धेन विमोच्य, ताः रक्षिताः। तयोः एकं मातरिश्वा दिवः अवारोहयत्, अन्यं श्येनः शिलात् आजहार; अग्निसोमौ, वाचः बलात् वर्धितौ, यज्ञस्य विस्तीर्णं स्थानं कृतवन्तौ। अग्निसोमौ, प्रीत्या इदं मधुमद् आज्यं गृह्णीतम्; सुषमया रक्षया च, यजमानस्य कल्याणं दत्तम्। यः श्रद्धया घृतैः यजति, अग्निसोमौ, तस्य व्रतं पालयेताम्, तं दुःखात् रक्षेताम्, जनाय महत् शरणं दत्तम्। अग्निसोमौ, तौ समं मन्त्रं जानन्तौ, देवेषु ऐक्यं प्राप्तवन्तौ। यः यजति, तस्मै अग्निसोमौ, दीप्त्या प्रकाशयेताम्। अग्निसोमौ, एतेषु हविषु तुष्टौ भवेताम्; अस्मान् प्रति आगच्छेताम्, अस्माभिः सह सन्निधिं कुर्याताम्। अग्निसोमौ, शत्रुभ्यः अस्मान् पालयेताम्, गावः वृद्धिं यान्तु, बलं च दत्तम्, यज्ञं सफलं कुर्याताम्। एवं वयं जातवेदसे स्तुतिं रचयामः, यथा रथः मनसा सज्जीयते; तस्य प्रीतिः शुभा, अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। यस्य त्वं पूज्यसे, सः समृद्धिम् आप्नोति, अविजितः भवति, वीर्यं प्राप्नोति; सः रक्षितः, दुःखं न प्राप्नोति—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। त्वाम् प्रज्वाल्य वयं प्रार्थनां साधयेम; त्वं हि देवाः हविः गृह्णीषे। आदित्यान् आनय, अग्ने, त्वं उत्सुकः—सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। इन्धनं वहाम, हविः विधीयाम, यथाकालं समर्पयाम; आयुषः सिद्धिं कुर्याम—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। द्विपद् चतुष्पद् प्रजाः तव विधिना विचरन्ति; महानां उषसां प्रकाशः अद्भुतः। अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। त्वमेव अध्वर्युः, होतृः, प्राचीनः, श्रेष्ठः; प्रशास्ता, पोता, जात्या गृहपतिरेव। सर्वकर्माणि वेद, बुद्धिमान्, तानि समृद्धानि करोति; अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। सर्वतः सुशोभनः, प्रीतिमान्, दूरात् अपि दीप्तमान्; रात्रौ अपि, देव, त्वं पश्यसि—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। सोमयाजिनः पूर्वं देवयानं रथं कुर्यात्; स्तोत्रं यथार्हं गच्छेत्। सः जानातु, वाक् सिद्धिं गच्छतु; अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। शस्त्रैः शत्रून् दूरान् वा समीपान् वा, अग्ने, नाशय; स्तोत्रिणे यज्ञे पन्थानं सुखं कुरु—सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। रौद्रान् बभ्रून् रथे योजयित्वा, वातेन प्रेरितः, नादः वृषभस्य इव; धूमध्वजः अरण्यं प्रविशसि—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। तव घोषे, पक्षिणः अपि बिभ्यति, बिन्दवः पयसो विक्षिप्यन्ते; तव रथस्य पन्थाः सुलभः—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। मित्रावरुणयोः कृते, मरुतां अद्भुतं रक्षः आगच्छतु; तेषां मनः अस्मान् प्रति प्रतिनिवर्ततु—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। त्वं देवेषु देवः, सखायम् अद्भुतम्, निधीनां निधिः, यज्ञे शोभनः; तव विस्तीर्णे शरणे वयम् अस्याम—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। तव सा प्रीतिर्लभ्यते, यदा स्वगृहे दीयसे, सोमेन आहूतः, दयालुः; तदा धनं निधानं च यजमानाय ददासि—अग्ने, सख्ये तव न दुःखं प्राप्नुयाम। यस्मै त्वं शुभं धनं ददासि, सः पापरहितः भवति, अदिते, सर्वत्र रक्षिता; यं त्वं बलिना प्रेरयसि, तस्मै सुतं धनं च स्यात्। अतः, अग्ने, शुभलक्षणज्ञ, आयुः अस्माकं विस्तारय; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। द्वे रूपे ज्योतिः प्रति गच्छतः, तयोः प्रति वत्सं मातरं नयतः। एकस्मिन् बभ्रुः स्वयञ्चलः, अन्यस्मिन् दीप्तमान् दृश्यते। दश कन्याः, अश्रान्ताः, त्वष्टुः गर्भं वहन्ति; तीक्ष्णाग्रः, प्रसिद्धः, प्रकाशमानः, सः परिभ्रमति। तिस्रः जातयः तं भूषयन्ति—एकं समुद्रे, एकं दिवि, एकं आपः; पूर्वदिशं अनुवर्तयन्, ऋतूनां पति, तानि व्यवस्थितानि करोति। कः एतत् तव रहस्यं वेद? वत्सः मातृभ्यः स्वबलात् जायते; बह्वापां गर्भः, तासां मध्ये, महर्षिः स्वेन विधिना विचरति। सः प्रकटः भूत्वा, तासु रमणीयः वर्धते, वक्रेषु ऋजुः, मध्ये श्रीमान्; त्वष्टुः द्वे भार्ये तस्य जन्मनि बिभ्यतुः, सिंहं प्रतिमुखं प्रतीयते। उभे शुभे तं स्वागतम् अचक्रेताम्; गावः वत्साश्च एकत्र आगच्छन्; सः शक्तीनां स्वामी अभवत्, यं दक्षिणतः हविषा उपयान्ति। सः सविता इव, उभाभ्यां बाहुभ्यां उदितः, दृढेन कर्मणा, उभे लोकौ वर्णयन्; सः प्रकाशमानः आरोहति, मातॄणां वसनानि त्यजन्, अस्मान् मध्ये चरति। सः उपरि दिव्यं रूपं सृजति, गोभिः आपः च गृहं समाविश्य; महर्षिः प्रज्ञया अधिष्ठानं शुद्धयति, सा बुद्धिः दिव्यं सभां भवति। अग्ने, तव क्षेत्रं विस्तीर्णम्, अधिष्ठानं दीप्तमानं महतः; सर्वैः प्रज्वलितः, स्वैः तेजोभिः, अस्मान् अच्युतया रक्षया पालय। सः निर्जले मार्गं वह्निः करोति, भूमिं प्रकाशरश्मिभिः ताडयन्; सर्वं निधिं उदरे धारयन्, आपः तत्र स्रोतःषु विचरति। एवं, अग्ने, हविषा वर्धमानः, प्रकाशमानः, शुचिः, कीर्तये दीप्य; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। सः, प्राचीनः नूतनः च, तेजसा सर्वं प्रज्ञानं धारयति; आपः, मित्रः, धिषणा च अग्निं धनदं बिभ्रति। प्राचीनया प्रज्ञया, सः मनुष्याणां इमानि अपत्यानि उत्पादयत्; विवस्वतः दृष्ट्या, देवाः अग्निं धनदं धारयन्ति। तम्, यज्ञस्य श्रेष्ठं, जनैः आहूतं, ऋजुचरं, बलस्य सुतं, वाहकम्, दातारं, देवाः अग्निं धनदं धारयन्ति। एवं ऋषयः अग्निसोमयोः स्तुत्या, हविषा, श्रद्धया च, तौ यज्ञेषु आह्वयन्ति, यैः सर्वं जगत् दीप्त्या, रक्षया, बलप्रदानेन च पालयितुं शक्यते।