ऋषेः तपसा प्रमोदिताः वयं वायून् आरुह्य प्रमदाभूताः स्म; अस्माकं देहेषु यूयं मर्त्याः अस्मान् पश्यथ। स ऋषिः, देवमित्रः, सर्वरूपाणि निरीक्ष्य, अन्तरिक्षे पतति; स देवस्य प्रियत्वाय पृथक् स्थितः। स एव ऋषिः, वायोः सखा, वायोः अश्वः इव, देवैः प्रेरितः, पूर्वस्य च परस्य च समुद्रयोः मध्ये वसति। स चीरवसानः, अप्सरसां, गन्धर्वाणां, वन्यजन्तूनां मध्ये सञ्चरन्, चिह्नं ज्ञात्वा, मधुरः, परममत्तसखः अस्ति। तं चीरिणं वायुः अस्मभ्यं मन्थति, स एव स्त्री यथा शिशुं पिनष्टि, तथा पिनष्टि; स चीरवसानः विषपात्रेण रुद्रसहितः अपिबत्। देवाः एतत् गुह्यं कृत्वा पुनरुत्थापयन्ति; देवाः अहः निर्माय, पुनः जीवितं ददति। द्वौ वायवौ, हे वायो, नदीतीरे दूरात् वातौ; एकः त्वां कौशलं नयति, अन्यः यत् अमङ्गलम्, तत् दूरं नयतु। हे वायो, आरोग्यं नय; हे वायो, यत् अमङ्गलम्, तत् दूरं कुरु; त्वं हि विश्ववैद्यः, देवदूतः, गच्छसि। अहं त्वां शान्तये, अभयाय, शुभैः आशीर्भिः आगतः अस्मि; कौशलं, सौभाग्यं त्वां नयामि, रोगं त्वत्तः अपाकरोमि। अत्र देवाः रक्षन्तु, मरुतां गणः रक्षतु; सर्वे भूतानि रक्षन्तु, यथा अयं निरामयः भवेत्। आपः वै भेषजम्, आपः रोगं अपाकरोन्ति; आपः सर्वस्य औषधम्, तेभ्यः ते आरोग्यं सिध्यतु। द्वाभ्यां हस्ताभ्यां, दशशाखाभ्यां, वाचा च, रोगनिवारणाभ्यां, ताभ्यां त्वां स्पृशामः। हे इन्द्र, तव सौहृदे अग्नयः सत्यं चिन्तयन्तः, विशालं व्योम विविदुः; यत्र, प्रमोदमानाः, उषसः कुत्साय, अस्माकं स्तोत्रेण, दन्तैः च आपः अपोहन्त। त्वं पर्वततः घोराः, आप्यायमानाः, सरितः मोचयः; मधुरं प्रियं मधु अपिबः; वनानि तव बलात् पुष्टानि; सूर्यः सत्यवाचा प्रकाशमयः अभवत्। सूर्यः स्वं रथं दिवि ममुञ्च; स विशिष्टः दासाय चिह्नं दत्तवान्; इन्द्रः ऋजिश्वना सह मायिनः असुरस्य दृढानि कर्माणि अपातयत्। अजिताः अपि जित्वा विक्षिप्ताः; देवाः मित्राणि तं न वारयन्ति; स मासे सूर्यवत् सम्पत्तिं पुर्यां स्थापयत्; स्तुवन्, शत्रूणां तेजसा श्रुत्वा। निरायुधेन सेनया, हे महाबल, त्वं विगृह्य, हे वृत्रहन्, युद्धेषु दीप्तः; इन्द्रस्य वज्रात् दृढः न भिद्यते; शीघ्रः अग्रे गतः, उषसः रथं अपोहन्त। एते तव प्रसिद्धानि कर्माणि, अद्वितीयानि, यदा त्वं एकः एव यज्ञं अकरोः; त्वया मासानां क्रमः दिवि स्थापितः; त्वया पितरः विश्वं व्यापकं विभज्य धारयति। सूर्यस्य रश्मिः, पिङ्गलकेशः, पुरतः, सविता अनवरतं प्रकाशं जनयति; तस्य प्रेरणया पूषा, सर्वं जानन्, पश्यन्, गच्छति, गोपालकः इव। स एव, मानुषदृष्ट्या, दिवि मध्ये उपविष्टः, उभययोः लोकयोः च अन्तरिक्षस्य च आनन्दं लभते; स घृतप्रभः, पूर्वदीधित्या च परया च मध्ये सर्वं पश्यति। धनस्य मूलम्, सम्पदां समाहारः, स शक्तिभिः सर्वरूपाणि पश्यति; देववत्, सत्यधर्मा सविता, इन्द्रः च धनस्य स्पर्धायां न तिष्ठति। विश्वावसु, सोमो गन्धर्वः, आपः तां सत्यम् अन्विताः पश्यन्ति; ततः अन्वेषणाय इन्द्रः तासां सीमाः अविन्दत्, सूर्यस्य चक्राणि अपश्यत्। विश्वावसुः गन्धर्वः, दिव्यः, अन्तरिक्षे सञ्चरन्, अस्मान् स्तवतु; यद् सत्यम्, अथवा यत् न जानिमः, तद् धियः नेतु, अस्माकं धियः रक्षतु। स नदीतीरे स्रोतोः सेतुम् अविन्दत्, शिलावृन्दानि मार्गं विवृत्य; गन्धर्वः अमृतवाचः अवोचत्, इन्द्रः हविषां कौशलम् अविदत्। अग्ने, तव यशः वीर्यं च महत्; तव तेजस्विन्यः ज्वलन्यः शोभन्ते, हे दीप्तमान्। विश्वदीप्त्या बलशक्त्या च, त्वं यजमानं बलं कीर्तिं च ददासि। शुद्धेन, अम्लानप्रभया, त्वं उदेति; पुत्रवत्, मातरं पितरं च मध्ये गच्छन्, पृथिवीं दिवं च पूरयन्। पोषात् जातः, हे जातवेदः, सुमतीभिः स्थापितं स्तोत्रं प्रीयस्व; त्वां हविः उपनियतं, रूपवद्भिः, अद्भुतजन्मन्, बलदातः। अग्ने, जनानां मध्ये विस्तारय, अमृतं धनं नः प्रयच्छ; दृश्यरूपेण शोभसे, बुद्ध्या बलं च अस्मान् पूरय। त्वं यज्ञस्य कर्ता, महद् धनं रक्षसि; रमणीयं, बहुधनं ददासि, स्थिरं सम्पदं ददासि। जनाः अग्निं महान्तं, धर्मिष्ठं, सर्वदर्शिनं, स्वस्तये स्थापयन्ति; श्रोत्रवान्, प्रसिद्धः, त्वं वाचा आहूयसे, दिव्यः सर्वमानुषेषु। अग्ने, त्वां वदेम; अनुग्रहशीलः, सौम्यः भव; धनं दा, हे जनानां नाथ, त्वं हि अस्माकं दाता। अर्यमन्, भगः, बृहस्पतिः च ददतु; देवाः, शुभवाक्, दिव्यं धनं अस्मभ्यं ददतु। वयं सोमराजानं सहायाय आह्वयामः, अग्निं स्तोत्रेण; आदित्याः, विष्णुः, सूर्यः, ब्रह्मा, बृहस्पतिः। इन्द्रं, वायुम्, बृहस्पतिम् शुभाह्वानेन आह्वयामः; यथा सर्वे जनाः एकत्र स्याम, सौम्याः स्याम। अर्यमन्, बृहस्पतिः, इन्द्रः च दानाय प्रेर्यन्ताम्; वातः, विष्णुः, सरस्वती, सविता, शीघ्रगः। त्वं अग्ने, अग्निभिः, अस्माकं प्रार्थनां यज्ञं च वृद्धय; त्वं दिव्याय सभायै धनस्य दानाय प्रेरय। अयं यजमानः त्वां, अग्ने, वीर्यस्य पुत्र, उपेत्य, अन्यत्र नाश्रयति; त्रिधा शुभं शरणं अस्ति; पापं दूरं कुरु, निरभयं नः कुरु। अग्ने, त्वं पितुः मूलात् जातः; त्वं सर्वा लोकान् मित्रवत् शुद्धय; सप्त, प्राज्ञाः, अस्मान् सुमतिं नयन्तु, गवां पालकाः इव। त्वं, अग्ने, उर्ध्वं वा अधः वा विस्तारय, बलिन्, वेद्याधिप; अजाङ्गलानि अपि पुष्टानि भवन्ति; तव शस्त्रं, त्वदीयं बलं, अस्मासु न क्रुध्यतु। यदा त्वं उच्चात् अधः गच्छसि, बलिन्, पृथक् यथान्यायम् इव सेनया गच्छसि; यदा तव शिखा वायुम् अनुसरति, त्वं केशं नापितवत् प्रसारयसि। एवं ऋषयः, देवाः, गन्धर्वाः, अग्निः च, पृथिव्याः अन्तरिक्षस्य च दिवः च रहस्यानि, वीर्याणि, सौम्यत्वं, आरोग्यं, धनं च, यथाक्रमं प्रकटयन्ति; सर्वेभ्यः प्रार्थनां, स्तुतिं, रक्षां, दानं च याचन्ते, यथा सर्वे सुखिनः, निरामयाः, समृद्धा, देवैः रक्षिता, अग्निना प्रेरिता, भवन्तु।