यदा अस्माकं समीपे कश्चन वृकवत् आचरति, तं, हे इन्द्र, नीचीकुरु। त्वं विघ्नानां निहन्ता, विजेता चासि; रणभूमौ परेषां धनुषां भङ्गः भवतु। यः कश्चन स्वजनैः सह वा बहिर्भूतः अस्मान् आक्रमति, तस्य बलं क्षपय, हे इन्द्र, यथा दिवः स्वशक्त्या क्षीयते। रणभूमौ परेषां धनुषां भङ्गः भवतु। वयं तव सौहृदं, हे इन्द्र, इच्छामः, तद्गृह्णीमः च। त्वं नः सत्यमार्गे नेतु, सर्वाणि पापानि अपाकुरु। रणभूमौ परेषां धनुषां भङ्गः भवतु। ददास्व, हे इन्द्र, तां दुग्धफलदां शुभां वर्धन्यां वरदां तव भक्ताय। अक्षतधेनुः सहस्रधाराभिः अस्मान् पोषयतु। यदा त्वं, हे इन्द्र, उभे दिवं पृथिवीं च पूरयसि, यथा उषसः, तदा दिव्या माता त्वां महान्तं वीर्यवतां राजानं, जनानां पतिं, प्रसूतवती। धन्यया मातरा सः जातः। अस्माकं कृते, हे इन्द्र, मर्त्यानां दुर्निवार्याणि विघ्नानि अपाकुरु; यत् दृढं अस्ति, तदपि मृद्नु। योऽस्मान् प्रतिकूलः, तं नीचीकुरु; दिव्या माता प्रसूतवती, पुण्या माता प्रसूतवती। तानि महान्ति वैराणि, सर्वाणि दीप्तानि, अपाकुरु, रिपूनां नाशक। तव शक्तिभिः, हे इन्द्र, सर्वैः सहायैः तान् कम्पय; दिव्या माता प्रसूतवती, पुण्या माता प्रसूतवती। हे इन्द्र, स्तुतिपात्र, यदा त्वं सर्वाणि दुःखानि अपाकुरुषे, यथा सोमं यजमानाय धनं ददासि, सहस्रसंख्यैः सहायैः दिव्या माता शुभं प्रसूतवती, दिव्या माता शुभं प्रसूतवती। सर्वतः अस्मद्भ्यः प्रतिकूलवृत्तयः निवर्तन्तां, यथा स्वेदः पतति, यथा दर्भस्य सूत्राणि पृथग् भवन्ति; पापचिन्ता अस्मद्भ्यः दूरं गच्छतु, दिव्या माता शुभं प्रसूतवती, दिव्या माता शुभं प्रसूतवती। यथा त्वं, मेधावी, दीर्घशृङ्गं आयुधं वहसि, एवं, हे दानवन्, वयं प्राचीना पन्थानं यमवत् गच्छेम; दिव्या माता शुभं प्रसूतवती, दिव्या माता शुभं प्रसूतवती। न वयं कं चन देवम् अपहासयामः, न च कस्यचित् प्रतिकूलाः स्म; श्रुतमन्त्रेण वयं जीवामः। पक्षाभ्याम्, अपि च पार्श्वपक्षाभ्याम्, वयं अत्र सह यतामहे। तस्मिन् शोभनपत्रे वृक्षे, यमः देवैः सह पिबति; तत्र अस्माकं प्राचीनः स्वामी, पिता च, अनुवर्तते। ते प्राचीनाः अनुचरन्तः, तं पापाचारिणं दृष्ट्वा, ईर्ष्यया अपश्यन्; तस्मात् अहं निवृत्तः, न पुनः तं इच्छामि। हे कुमार, यं त्वं चित्ते नवचक्रम् निर्मितवान्, तं केचन सर्वतोमुखं दृष्टवन्तः, त्वं च तत्र स्थितः। हे कुमार, त्वं मुनिभ्यः रथम् प्रवर्तयसि; गीतं तं सह प्रवर्तयत्, सभा न परित्यक्ता। कः कुमारस्य जनकः? कः रथम् निर्मितवान्? कः अद्य अस्मान् वक्ष्यति कथं क्रमः जातः? क्रमः यथा जातः, तस्मात् प्रथमः जातः; अधरः पूर्वतः प्रसारितः, अक्षः पश्चात् कृतः। एष यमस्य आसनम्, यत् दिव्यम् आलयं कथ्यते; अत्र तस्य मापकः पात्रम् अस्ति, वाक्-शोभितम्। दीर्घशिराः अग्निं वहति, दीर्घशिराः विषम् वहति, दीर्घशिराः पृथिवीं दिवं च वहति; दीर्घशिराः सर्वं जगत् पश्यति, दीर्घशिराः एषः ज्योतिः कथ्यते। मुनयः वातमेकं मेखलां कृत्वा, पिङ्गलानि मलिनवस्त्राणि धारयन्ति; यदा देवा तान् दृष्टवन्तः, तदा ते वातस्य मार्गे अनुचरन्ति। मुनेशः तपसा प्रमदिताः वयं वातान् आरोहाम; देहे अस्माकं यूयं मर्त्याः अस्मान् पश्यथ। सः अन्तरिक्षे पतति, सर्वरूपाणि पश्यन्; मुनिः देवमित्रः, देवस्य प्रियः। वातस्य अश्वः, वायोः मित्रः, एवं देवैः प्रेरितः मुनिः; सः उभययोः सागरोः, पूर्वे च परे च, निवसति। अप्सरसाम्, गन्धर्वाणां, मृगाणां च मध्ये सञ्चरन्, दीर्घशिराः चिह्नं जानाति, सः मधुरः, परममदकः मित्रः। वातः तं अस्माकं कृते मन्थति, सः तं पिनष्टि यथा स्त्री शिशुम्; दीर्घशिराः विषपात्रेण रुद्रस्य सह अपिबत्। देवाः गुह्यं कृतवन्तः, देवाः पुनरुत्थापयन्ति; देवाः अहः निर्मितवन्तः, देवाः पुनरपि जीवनं ददाति। एते द्वौ वातौ, हे वात, नदीपारतः वातः; एकः त्वां कौशलं आनयति, अन्यः यद् अहितं, तत् दूरं वातयतु। हे वात, आरोग्यं आनय; हे वात, अहितं दूरं कुरु; त्वं हि विश्ववैद्यः, देवदूतः च। अहं त्वां शान्तये, रक्षायै, आशीर्भिः आगतः; त्वं कौशलं, शुभं च आनयामि, रोगं च दूरं करिष्यामि। अत्र देवाः रक्षन्तु, मरुतां गणः रक्षतु; सर्वाणि भूतानि रक्षन्तु, यथा अयं निरापदः भवेत्। आपः हि आरोग्यदाः, आपः रोगान् अपाकुर्वन्ति; आपः सर्वेषां भेषजम्, ताः ते आरोग्यं कल्पयन्तु। द्वाभ्यां हस्ताभ्यां दशाङ्गुलिभिः, जिह्वया च, या वाक्प्रवर्तिनी, ताभ्यां रोगनिवारिकाभ्यां त्वां स्पृशामः। तव मैत्र्ये, हे इन्द्र, अग्नयः सत्यधियः, विस्तीर्णं अन्तरिक्षं विवृच्छन्; यत्र हृष्टाः उषसः कुत्साय गानैः दन्तैश्च आपः अपाकुर्युः। त्वं प्रवाहमानाः नदीन्, गर्जन्त्यः, पर्वततः मोचयः; त्वं मधुरं प्रियं मधु अपिबः; त्वं वनानि बलात् स्थापयः; सूर्यः सत्यवाक् प्रकाशः अभवत्। सूर्यः स्वं रथं दिवि मोचयामास; वीरः दासाय चिह्नं ददौ; इन्द्रः ऋजिश्वना सह मायिनः असुरस्य दृढानि कर्माणि भिनत्त। अजितान् जित्वा, सः तान् वितरयामास; देवाः तस्य सहायाः न तं निरुद्धवन्तः; सः यथा मासे सूर्यः, तथा नगर्यां धनं स्थापयामास; स्तुत्वा, सः शत्रून् श्रुतधनान् अकर्णोत्। निरायुधेन सैन्येन, हे महाबल, त्वं विदारयसि, हे वृत्रघ्न, युद्धे दीप्तिमान् असि; इन्द्रस्य वज्रात्, बलवान् न अभवत्; शीघ्रः अग्रे गतः, उषसः रथं अपाकुर्युः। एतानि तव प्रसिद्धानि कर्माणि, अद्वितीयानि, यदा त्वं एकः एव यज्ञं कृतवान्; त्वया दिवि मासानाम् ऋतुः स्थापितः; त्वया एव पिता विस्तीर्णं लोकं धत्ते, तं विभाग्य। सूर्यस्य रश्मिः, पिङ्गलकेशः, पुरतः, सविता अनवरतं तेजः सृजति; तस्य प्रेरणे पूषा गच्छति, सर्वं जगत् वेद, पश्यति, स गोपालः। अयं मानवदृष्टिः, दिवि मध्ये उपविष्टः, उभयलोकयोः अन्तरिक्षे च रमते; सः सर्वाणि वस्तूनि पश्यति, घृतप्रभः, पूर्वपश्चिमयोः मध्ये दीप्तः।