मित्रवरुणयोः तेजो विराड् अभवत्। तस्य दिवः भागः इन्द्रस्य त्रिष्टुभेन सह आसीत्। जगती छन्दः सर्वेषु देवेषु प्रविष्टम्, तेन ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्। तेन ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्, यदा यज्ञः अभिजातः, अस्माकं पूर्वपिता महान्तः। केचन मनसा, केचन चक्षुषा तानि ददृशुः; ते पूर्वजनाः एतं यज्ञं अकरोत्। स्तुत्या, छन्दसा, तैः संवृताः; मित्या सप्त दिव्याः ऋषयः। पूर्वपथं अनुवर्त्य, विद्वांसः तं रश्मिं यथा सारथयः रश्मिं गृह्णन्ति, तथा गृहीतवन्तः। इन्द्रः, पूर्वतः, पश्चिमतः, अधः, ऊर्ध्वतः सर्वान् शत्रून् दूरं नय। तव विशालस्य रक्षणस्य अन्तर्गताः वयं मुदामहे। इन्द्र, यैः यवः उपयुक्तः, यवः एव, तान् पृथक् कुरु; ये यज्ञे न आगताः, ये स्तुतिं न उक्तवन्तः, तेषां भोजनं अत्र कुरु। न ऋतुना गमनम्, न सभायाम् कीर्ति लभ्यते। गोभिः इच्छन्तः, मित्रतया इन्द्रं इच्छन्ति; अश्वान् इच्छन्तः, बलिनं प्रेरयन्ति। अश्विनौ, नमुचिना असुरेण सह सोमं अपिबताम्; सौन्दर्यस्य अधिपती, इन्द्रं कर्मणा बलिनं अकुरुतम्। यथा माता-पिता पुत्रं रक्षतः, तथा अश्विनौ, बुद्ध्या दन्तैः च, इन्द्रं रक्षताम्, सोमं शक्तिभिः अपिबताम्। सरस्वति, उदाररूपा, सदा समीपस्थासि। इन्द्रः, दृढसूत्रः, स्वबलः, सहायैः सः सर्वज्ञः भवतु। सः द्वेषं दूरं कुर्यात्, अस्मान् निर्भयम् कुर्यात्; वयं वीर्यस्य अधिपतयः भवेम। वयं, पूज्यस्य प्रसादेन, सुखं, शुभमना भवेम। इन्द्रः, सूत्रस्य स्वबलस्य अधिपः, द्वेषं दूरं कुर्यात्, अपि च दूरस्थम्। पूज्यः स्तूयते, बलवान् पूज्यते, पृथिवी समृद्ध्या अलंकृता। दिव्यौ अश्विनौ, अनुग्रहैः, पूज्यं वर्धयेताम्। मित्रवरुणौ, तव क्षेत्रं हितेन मार्गेण धारयेताम्; तुभ्यं यज्ञं यजामः। तव अनुग्रहाय, मित्रतया अस्मान् रक्षतु। यदा तव अनुग्रहं इच्छामः, प्रियं इच्छन्तः, पूज्यः, शासन्, पोषं ददातु, तस्य दानं न बाधितम्। अन्यः बलवान् प्रभुः जातः, त्वं सर्वेषां राजा, वरुण। रथस्य शीर्षं स्थापितम्, पापहरः। एषः शुद्धः, दीप्तः स्थले, पापं नश्यति; मित्रे पतिताः निहताः। यदा अनुग्रहं ददासि, शरीराणां, प्रियस्य, पूज्यस्य, त्वं समृद्धः। तव माता अदितिः, बुद्धिमती; दिवि पृथिवी तया पोषेण शुद्धे। प्रियाय अनुग्रहं ददासि, सूर्यः किरणैः प्रयाति। यूयम्, अधिपतयः, जन्मना राजानः; दृढे रथे उपविष्टाः, अजिताः, विजयी। ये स्तुतिम् कुर्वन्ति, बुद्धिमन्तः, अस्मान् दुःखात् रक्षन्तु, बुद्धिमन्तः, दुःखात् रक्षन्तु। इन्द्राय घोषं उच्चारय, युद्धे नेता। संग्रामे अपि, वृत्रहन्, अस्माकं मार्गदर्शकः भव; अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। इन्द्र, त्वं नद्यः मुक्तवान्, नीचान् हतान्, हिमं नाशितवान्। त्वं शत्रुविहीनः जातः; सर्वं धनं ददासि। वयं त्वां आलिङ्गामः; अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। सर्वा वैराणि विनश्यन्तु, शत्रवः निहताः; अस्माकं विचाराः रक्षिताः। शत्रुं, यः हन्तुम् इच्छति, नाशं स्थापय, इन्द्र। तव दानं, धनदाता, अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। यः समीपे वृषलः आचरति, सः नीचः भवतु, इन्द्र। त्वं विघ्नहर्ता, विजेता; अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। यः अस्मान् आक्रमति, स्वजनैः वा, परैः वा, तस्य बलं ह्रासय, इन्द्र, यथा दिवः स्वबलं ह्रासयति। अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। वयं, इन्द्र, तव मित्रं इच्छामः; तं गृह्णीमः। सत्यम् मार्गे नय, सर्वाणि पापानि नुद। अन्येषां धनुष्यानि रणभूमौ भिद्यन्ताम्। इन्द्र, तां वरदां गोदुग्धदायिनीं, श्रेष्ठं दानं भक्ताय ददातु। अचिन्त्या गौः अस्मान् सहस्रधारया पाययतु। यदा, इन्द्र, त्वं दिवं पृथिवीं च पूरयसि, यथा उषसः, दिव्या माता त्वां महान्तं, जनाधिपं, जनराजं सुतम् अकरोत्; पुण्या माता सुतम् अकरोत्। अस्माकं मनुष्याणां दुर्गाणि नुद; दृढं मृद्नातु। यः अस्मान् विरोधति, तम् नीचं कुरु; दिव्या माता सुतम् अकरोत्, पुण्या माता सुतम् अकरोत्। महानि वैराणि नुद, सर्वाणि दीप्तानि, शत्रुनाशिन्। शक्तिभिः, इन्द्र, तानि सर्वैः सहायैः कम्पय; दिव्या माता सुतम् अकरोत्, पुण्या माता सुतम् अकरोत्। सर्वतः शत्रुभावाः अस्मद् अपगच्छन्तु, यथा स्वेदः पतति, यथा कुशस्य सूत्राणि पृथक् भवन्ति; पापवृत्तिः अस्मद् दूरं गच्छतु, दिव्या माता शुभं सुतम् अकरोत्, दिव्या माता शुभं सुतम् अकरोत्। यथा त्वं, विद्वन्, दीर्घं अङ्कुशं धारयसि, तथा, उदारः, वयं पुरातनमार्गे गच्छाम, यमः यथा; दिव्या माता शुभं सुतम् अकरोत्, दिव्या माता शुभं सुतम् अकरोत्। न कञ्चन देवम् अवमातुम् इच्छामः, न कञ्चन शत्रुभावेन उपयच्छामः; श्रुतमन्त्रेण जीवामः। पक्षैः, अपि पार्श्वपक्षैः, अत्र सह प्रयत्नं कुर्मः। तस्मिन् वृक्षे शोभनपर्णे, यमः देवैः सह पिबति; तत्र अस्माकं पूर्वपति, पिता, अनुवर्तते। ते पूर्वजनाः, अनुवर्त्य, तं दुष्टवृत्तिं ईर्ष्यया ददृशुः; तस्मात् अहं निवृत्तः, न पुनः इच्छामि। हे कुमार, नवं रथं, चक्रयुक्तं, मनसा निर्मितवान्; केचन तं सर्वदिशं पश्यन्ति, त्वं तत्र स्थितः। हे कुमार, ऋषयः रथे स्थापयितुम्, गीतं तं स्थापयितुम्, सभा न त्यक्ताः। कः कुमारम् उत्पादितवान्? कः रथं निर्मितवान्? कः अद्य अस्मान् क्रमस्य उत्पत्तिं कथयेत्? यथा क्रमः अभवत्, तस्मात् प्रथमः जातः; अधारः अग्रे प्रसारितः, अक्षः पृष्ठे कृतः। एषा यमस्य आसन्दी, या दिव्यस्थानम् इति कथ्यते; अत्र तस्य मानपात्रं स्थाप्यते, शब्दैः अलंकृतम्। जटिलः अग्निम् धारयति, जटिलः विषम् धारयति, जटिलः पृथिवीं दिवं च धारयति; जटिलः सर्वं जगत् पश्यति, जटिलः एषः प्रकाशः इति कथ्यते। ऋषयः वातमेखलाः, पिङ्गलवस्त्रधारिणः, वायोः पथं अनुवर्तन्ते, यदा देवा तान् ददृशुः। एवं ऋषयः, देवाः, यज्ञस्य मार्गे, स्तुत्या, अनुग्रहैः, मार्गदर्शकाः अभवन्; इन्द्रः, अश्विनौ, वरुणः, मित्रः, सरस्वती च, सर्वे पूज्याः, रक्षायै, सुखाय, वीर्याय, यशसे च, अस्मान् अनुगृह्णन्ति।