पूर्वे काले न मृत्युः आसीत् न अमृतं, न रात्रेः न दिवः चिह्नानि आसीन्। तदा एकं स्वप्रेरणया अनिलरहितम् अपानन्, तस्मात् अन्यत् किञ्चिदपि न आसीत्। आदौ तमसा तमः आच्छन्नम् आसीत्; सर्वं आपः एव आसन्, न किञ्चित् विशेषः। शून्येन आच्छादितं यत्, तस्मात् तपसो बलात् एकं जातम्। तदा प्रारम्भे कामः समजायत, यः मनसः प्रथमं बीजम् आसीत्। मनीषिणः हृदि विचिन्त्य, असतः सतो बन्धुम् अन्वविन्दन्। तेषां रेखा प्रविस्तृता—किम् अधः, किम् उपरि? बीजधारिणः, शक्तयः च आसन्; अधस्तात् स्वयम्भूः, उपरि प्रेरणा। कः वास्तवतः वेद, कः इह उद्घोषयेत्, कुतः इदं जातम्, कुतः इयं सृष्टिः आगता? देवाः अपि अस्य जगतः सृष्टेः अनन्तरम् आगताः—कः तर्हि वेद कुतः इयं उद्भूता? इयं सृष्टिः—कुतः उद्भूता, किम् कृतम् वा अकृतम् वा—यः परम दिवि पश्यति, सः एव वेद, अथवा सः अपि न वेद। तत् यज्ञं सर्वतः सूत्रैः आविष्टम्, शतधा दिव्यैः कर्मभिः प्रविस्तारितम्। ये पूर्वे पितरः, ते तद् तन्तुं तन्ति; तस्य समीपे उपविश्य वदन्ति—"गच्छामः, गच्छामः।" मनुष्यः तं प्रसारयति, छिनत्ति, दिवि एव तं वयति। एते रश्मयः आसनं प्रति उपगच्छन्ति; ते स्तोत्राणि, सर्वाणि पथः हविषां अकुर्वन्। किम् प्रमाणम्? किम् प्रतिरूपम्? किम् अधारः? किम् घृतम्? किम् परिधिः? का छन्दः? कः पाठः? कः स्तोमः, यदा सर्वे देवा देवाय यज्ञं अयजन्त? अग्नेः गायत्री योक् जाता, सवितुः उष्णिक् अभवत्। सोमात् अनुष्टुप् स्तोत्रैः सह, बृहस्पतेः बृहती वाचम् उत्पादयत्। मित्रावरुणयोः तेजः वीराज् अभवत्; इन्द्रस्य त्रिष्टुभ् दिनभागः। जगती सर्वेषां देवानां प्रविष्टा; तया ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्। यदा यज्ञः जातः, तया ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्। केचन मनसा, केचन चक्षुषा तानि अपश्यन्; ते पूर्वजाः अयं यज्ञं अकरोत्। स्तोत्रैः छन्दोभिः ते आच्छन्नाः आसन्; मापैः सप्त दिव्याः ऋषयः। पूर्वेषां पथः अनुगम्य, विवेकिनः यथा सारथयः रश्मीन् गृह्णन्ति, तथा तम् अवगृह्णन्। इन्द्र! सर्वतः शत्रून् अपाकुरु—पूर्वतः, पश्चिमतः, अधस्तात्, उपरिष्टात्। दूरे कुरु, यथा तव विस्तीर्णे अभये वयं मुदामहे। किल, हे इन्द्र, ये यवेन, यवः एव वा, खादन्ति, ते पृथक् पृथक् भूयुः। अत्र, ये हविर्याज्ये न आगताः, ये न स्तुतिं उक्तवन्तः, तेषां भोजनं कुरु। ऋतुभिः गमनम् नास्ति, न कीर्तिः संस्तेषु लभ्यते। धीराः, पशून् इच्छन्तः, सख्याय इन्द्रं याचन्ते; अश्वान् इच्छन्तः, तं बलिनम् अर्चन्ति। अश्विनौ, युवां सोमं नमुचिना असुरेण सह अपिबतम्। हे रूपवतीश्वरौ, युवां कर्मसु इन्द्रं बलिनं कृतवन्तौ। पितरौ इव पुत्राय, अश्विनौ, युवां इन्द्रं बुद्ध्या दन्तैः च रक्षितवन्तौ, यदा सोमं शक्तिभिः अपिबतम्। सरस्वति, त्वं दात्री, सदा समीपे असि। इन्द्र, दृढसूत्र, स्वबल, सहायैः सह, प्रसन्नः भव, सर्वज्ञः। द्वेषं अपाकुरु, भीतिं नाशय; वयं वीर्यस्य ईश्वराः भवेम। वयं, योग्यस्य प्रसादेन, सुखं सुमनसः च प्राप्नुयाम। इन्द्रः, सूत्रपतिः स्वबलः, द्वेषं अस्मद् दूरे अपाकुर्यात्। पूजितः स्तूयते, बली पूज्यते, पृथ्वी समृद्ध्या शोभते। दिव्यावश्विनौ, भवद्भिः आशीर्भिः पूजितम् वर्धयताम्। मित्रावरुणौ, भवद्भिः सौम्यैः नेतृभिः राज्यं धारयताम्; वयं यजामहि। तव प्रसादाय, सख्येन, वयं आपद्भ्यः रक्षिताः स्याम। यदा वयं तव प्रसादं इच्छामः, प्रियं याचमानाः, स्तुतः ईशानः पोषणं ददातु, न कश्चन तस्य दानानि विघ्नयेत्। अन्यः बलवान् प्रभुः जातः; त्वं सर्वस्य राजा असि, हे वरुण। रथस्य शीर्षं स्थाप्यते, पापहरः यावत्। अस्मिन् शुचौ दीप्ते स्थाने पापं नश्यति; सखायि पतिताः अपि निहन्यन्ते। यदा त्वं देहेषु, प्रिये, योग्ये च दयासि, तदा त्वं समृद्धः। तव माता अदितिः प्रज्ञा; दिवौ पृथिवी तस्याः पोषेण शुद्धे। प्रिये दयास्व, सूर्यः रश्मिभिः प्रस्थितः। युवां, प्रभवतः, राजानौ; स्थिररथे उपविशथः, अजितौ, विजयी। ये स्तुवन्ति, हे मनीषिणौ, ते अपद्भ्यः अस्मान् रक्षेताम्। इन्द्राय जयशब्दं कुरुत; सः रणनेता अस्तु। संग्राममध्ये अपि वृत्रहन्ता, अस्माकं पथदर्शी अस्तु; अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। त्वं, इन्द्र, आपः मुक्तवान्, नीचान् हन्तुम्, हिमं नाशितवान्। त्वं शत्रुविहीनः जातः; सर्वं धनं ददासि। वयं त्वां गृहीत्वा, अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। सर्वाः वैराणि नश्यन्तु, शत्रवः विनश्यन्तु; अस्माकं चिन्ताः रक्ष्यन्ताम्। यो अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, तस्य विनाशं स्थापय, हे इन्द्र। तव दानं, धनद, अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। यः समीपे वृकवत् आचरति, सः नीचीकृतः भवतु, हे इन्द्र। त्वं विघ्नहर्ता, विजयी; अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। यो अस्मान् आक्रमति, स्वजनः वा परजनः वा, तस्य बलं शमय, हे इन्द्र, यथा स्वबलात् द्यौर् अपि क्षीयते। अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। वयं, इन्द्र, तव सख्यं इच्छामः, तं गृह्णीमहि। सत्या पथा नय, सर्वं पापं अपाकुरु। अन्येषां धनुषः रणभूमौ भेद्यन्ताम्। इन्द्र, तद् वरं अस्मभ्यं दा, यत् दुग्धं भवति, यजमानस्य श्रेष्ठं दानम्। अविच्छिन्ना धेनुः सहस्रधारा अस्मान् पोषयतु। यदा, इन्द्र, त्वं दिवं पृथिवीं च पूरयसि, प्रातः इव, दिव्या मातरः त्वां जनयन्ति, बलिनां महराजानम्, जनानां ईश्वरम्; पुण्या माता त्वां जनयति। अस्माकं मर्त्यानां कठिनानि विघ्नानि अपाकुरु; दृढं मृदयी। यो अस्मान् विरोधति, तम् अवनमय; दिव्या माता जनयति, पुण्या माता जनयति। महान्ति वैराणि अपाकुरु, तेजस्विन्, रिपुघ्न; तव शक्तिभिः, हे इन्द्र, तान् सर्वैः सहायैः कम्पय; दिव्या माता जनयति, पुण्या माता जनयति। हे इन्द्र, बहुस्तोत्र, यदा त्वं सर्वान् अमित्रान् अपाकुरुषे, यथा सोमयाजिनं धनं ददासि, सहस्रैः सहायैः दिव्या माता शुभं जनयति, दिव्या माता शुभं जनयति। सर्वतः द्वेष्याः भावाः अस्मद् वियन्तु, यथा स्वेदः पतति, यथा दर्भस्य सूत्राणि पृथग् भवन्ति; पापचिन्ता अस्मद् वियातु, दिव्या माता शुभं जनयति, दिव्या माता शुभं जनयति। यथा त्वं, प्राज्ञ, दीर्घां अङ्कुशम् अस्त्रं वहसि, तथा, दातृ, वयं प्राचीनमार्गे गच्छेम, यम इव; दिव्या माता शुभं जनयति, दिव्या माता शुभं जनयति।