अग्निः सभासु मम तेजः सदा अस्तु, तस्य यजन्तः वयं शरीरसमृद्धिम् प्राप्नुयाम। चत्वारः दिशः मम अधः प्रणमन्तु; तव निरीक्षणे युद्धे विजयं प्राप्नुयाम। सभायां सर्वे देवाः मम सहायतां कुर्वन्तु—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः च; मध्यं व्योम मम यथेष्टं विस्तीर्णं भवतु; वायुः मम इच्छानुसारं वाति। देवाः यज्ञे मम धनं ददतु; शुभाः आशीः तथा देववाचः मम सदा अस्तु; प्राचीनाः ऋत्विजः मम अनुग्रहं कुर्वन्तु; वयं निरपायः, बलवन्तः, पुरुषसमृद्धिम् प्राप्नुयाम। यज्ञेषु मम अर्पणं यथोचितं कुर्वन्तु; मम संकल्पः सत्यः भवतु; किञ्चिदपि पापं मम न आगच्छतु; सर्वे देवाः एतत् अस्माकं साक्षीभूताः सन्तु। देव्योऽस्मान् वीर्यवन्तं कुर्वन्तु; सर्वे देवाः अत्र बलं ददतु; वयं न वंशेन न शरीरेण नश्येम; सोमराजः, शत्रुजन्यं क्षयं अस्माकं न भूयात्। अग्ने, अच्युत रक्षक, परेषां क्रोधं प्रतिषिध्य, सर्वतः अस्मान् रक्ष; यः अस्माकं विरुद्धं चिन्तयति, सः निवर्ततु; तस्य जागृतम् मनः अस्मान् न जयेत्। स्रष्टा, स्रष्टॄणां अधिपः, जगतः स्वामी, देवः, आक्रमणात् उद्धारकः—अश्विनौ, बृहस्पतिः, अन्ये देवाः अस्माकं यज्ञं तथा यजमानं अपायात् रक्षन्तु। बहुधा आहूतः महाबलः अस्माकं सभायां विस्तीर्णं आश्रयम् ददातु; हे इन्द्र, अश्वप्रिय, सन्ततौ अनुग्रहं कुरु; अस्मान् न हिंसिष्यः, न अपकर्षिष्यः। ये अस्माकं प्रतिद्वन्दिनः, ते निवर्तन्तु; इन्द्राग्नि-सहितः वयं तान् अपसारयाम। वसवः, रुद्राः, आदित्याः तान् उपरि स्पृशन्तु; उग्रः योजनाध्यक्षः शक्तिहीनः क्रियेत। तदा न अभवद् असत् न सत्; न आकाशस्य क्षेत्रम्, न तस्यापि परं व्योम। किं तद् आच्छादितम्? कुत्र? कस्य आश्रयः? अपि गभीरं, अगाधं जलम् आसीत्? तदा न मृत्युर्न अमृतम्; न रात्रेः न दिवः लक्षणम्। तद् एकम् स्वयमेव निःश्वसितम्, वायुरहितम्; तद् एकम् व्यतिरिक्तम् किञ्चिदपि न आसीत्। आदौ तमः तमसा आच्छादितम्; सर्वम् अपि जलम्, लक्षणशून्यम्। शून्येन आच्छन्नम्, तापशक्त्या तद् एकम् उत्पन्नम्। आदौ कामः उत्पन्नः, मनसः प्रथमबीजम्। मनीषिणः हृदि विचिन्त्य, अस्तित्वस्य बन्धम् अनस्तित्वे अन्वविन्दन्। तेषां रेखा प्रसारिताः—अधः, उपरि, किम्? बीजवाहकाः, शक्तयः आसीत्; अधः स्वावलम्बनम्, उपरि प्रेरणा। कः वस्तुतः जानाति, कः इह उद्घोषयेत्, कुतः इदं जातम्, कुतः इयं सृष्टिः? देवाः सृष्टेः अनन्तरम् आगच्छन्—कः तर्हि जानाति कुतः इयं उत्पन्ना? इयं सृष्टिः—कुतः उत्पन्ना, किम् कृतम् वा, अकृतम् वा—यः तां परं दिवि निरीक्षते, सः वस्तुतः जानाति, अथवा न जानाति। यः यज्ञः, सर्वतः तन्तुभिः आविलः, शतैः दिव्यैः कर्मभिः विस्तारितः—पूर्वजाः पितरः तं यज्ञं वव weaving; तस्य समीपे उपविशन्ति, 'गच्छाम, गच्छाम' इति वदन्ति। मनुष्यः तं यज्ञं प्रसारयति, छिनत्ति, दिवि तं वव weaving; तस्य रश्मयः आसनं उपगच्छन्ति; ते स्तोत्राणि, सर्वे यज्ञमार्गाः निर्मिताः। किम् मापम्? किम् आदर्शः? किम् अधारः? किम् घृतम्? किम् पावित्रम्? किम् छन्दः? किम् पाठः? किम् स्तोत्रम्, यदा सर्वे देवाः देवाय यज्ञं अयजन्त? अग्नेः गायत्री, योकः; सवितुः उष्णिक् उत्पन्ना; सोमात् अनुष्टुभ् स्तोत्रैः सह, महती; बृहस्पतेः बृहती वाणीम् उद्भावयत्। मित्रावरुणयोः तेजः विराज्; दिनस्य भागः इन्द्रस्य त्रिष्टुभ्; जगती सर्वे देवेषु प्रविष्टा; तया ऋषयः, मनुष्याः समर्थाः अभवन्। तया ऋषयः, मनुष्याः समर्थाः अभवन्, यदा यज्ञः उत्पन्नः, अस्माकं पूर्वजाः। कश्चित् मनसा, कश्चित् चक्षुषा तानि अपश्यन्; ते पूर्वजाः यज्ञं अकरोत्। स्तोत्रेण, छन्दसा, तैः आवृताः; मापेन सप्त दिव्यऋषयः। पूर्वपथं अनुगम्य, धीमन्तः तं रश्मिं रथारूढः इव गृहीत्वा अज्ञायन्। इन्द्रः, पूर्वतः, पश्चिमतः, अधः, उपरि सर्वे शत्रून् अपसारय; दूरं तान् कुरु, यथा तव विस्तीर्णे आश्रये वयं प्रमुद्येम। इन्द्र, यः यवेन युक्ताः, यवः अपि, यथा तं खादन्ति, तान् क्रमशः पृथक् कुरु; अत्र, यज्ञे नागतान्, स्तोत्रं न उक्तवन्तः, तेषां भोजनम् अत्र कुरु। ऋतुभिः न गमनम्, न सभा प्रसिद्धिः; धीमन्तः गोधनाय मित्राय इन्द्रम् अन्विच्छन्ति; अश्वान् इच्छन्तः महाबलम् प्रेरयन्ति। अश्विनौ, नमुचिना असुरेण सोमम् अपिबताम्; सौम्यौ, इन्द्रम् कर्मसु बलवन्तं अकरोताम्। पितरौ पुत्रस्य इव, अश्विनौ, युक्त्या, दन्तैः, इन्द्रम् रक्षितवन्तौ, सोमपानं शक्त्या कृतवन्तौ; सरस्वति, उदाररूपा, सदा समीपे अस्ति। इन्द्रः, दृढतन्तुः, स्वबलवान्, सहायैः अनुग्रहं कुरु, सर्वज्ञः भव; द्वेषं दूरं अपसारय, निर्भयं कुरु; वीर्यस्य स्वामी भव। योग्यस्य अनुग्रहेण वयं सुखं, सुमनस्कतां प्राप्नुयाम; इन्द्रः, तन्तुशास्ता, स्वबलवान्, द्वेषं दूरात् अपसारयतु। पूजितः स्तूयते, महाबलः पूज्यते, पृथिवी समृद्ध्या शोभते; अश्विनौ दिव्यैः आशीर्भिः पूजितं वर्धयन्तु। मित्रावरुणौ तव राज्यं हितैः मार्गैः धारयन्तु; वयं तुभ्यं यज्ञं दद्मः। तव अनुग्रहाय, मित्रत्वेन, वयं अपायात् रक्ष्येम। तदा, यदा वयं तव अनुग्रहं इच्छामः, प्रियं अन्वेष्य, स्तुतः, शासनात्, पोषणं ददातु; तस्य दानं न कश्चित् विघ्नयेत्। अन्यः महाबलः उत्पन्नः, अधिपः; त्वं सर्वस्य राजा, हे वरुण; रथस्य शिरः स्थापितम्, पापापहः। अस्मिन् शुद्धे, दीप्ते स्थाने, पापं नश्यति; मित्रे, पतिताः निहताः। यदा त्वं शरीरे, प्रियेषु, योग्येषु अनुग्रहं ददाति, त्वं समृद्धः। माता अदितिः धीमन्ती; दिवि पृथिवी तया पोषेण शुद्धे; प्रियेषु अनुग्रहं ददातु; सूर्यः रश्मिभिः प्रस्थितः। यूयं, अधिपः, जन्मना राजानः; दृढरथे उपविशन्ति, अजिताः, विजयीः। स्तुत्यः, हे धीमन्तः, अस्मान् आपदः प्रतिरक्षन्तु। इन्द्रस्य जयघोषम् कुरुत; युद्धे, वृत्रहा, मार्गदर्शी भव; अन्येषां धनुष्यानि युद्धे भङ्ग्यन्तु। इन्द्रः, नदीन् विमोचितवान्, निम्नान् हतान्, हिमं नष्टवान्; शत्रुरहितः जातः; सर्वं धनं ददाति; वयं तं आलिङ्गयाम; अन्येषां धनुष्यानि युद्धे भङ्ग्यन्तु। सर्वे वैराणि नश्यन्तु, शत्रवः निहताः; अस्माकं चिन्ताः रक्षिताः। शत्रोः, यः अस्मान् हिंसयितुम् इच्छति, तस्य विनाशं स्थापय; दानकर्ता, तव दानात्, अन्येषां धनुष्यानि युद्धे भङ्ग्यन्तु। एवं ऋग्वेदस्य दिव्यवाक्येषु, देवाः, ऋषयः, पूर्वजाः, अग्निः, इन्द्रः, अश्विनौ, वरुणः, सरस्वती, मित्रावरुणौ च, यज्ञं, सृष्टिं, मित्रत्वं, वीर्यं, अनुग्रहं, तथा समृद्धिं, पापनाशं, रक्षां, तथा स्नेहं एकत्र संनद्धम् अस्ति।