वरुणः मित्रः अर्यमा आदित्याश्च अस्मभ्यं विस्तीर्णां रक्षां ददतु, यथा वयं शत्रून् अतिक्रमितुं समर्हाम। यथा यूयं, हे देवाः, गृहे बद्धां धेनुम् अपासृजत, एवं नः क्लेशात् विमोचयत; अग्ने, दुःखं नः अपाकुरु यथा नाविकः जनान् जीवनस्य नदि पारयति। नक्तं साक्षात् समुपेत्य सर्वतारा भूषिता स्वैः विभूतिभिः समाविशत्। सा अमृतस्वरूपा देवी, दीर्घपन्था, अधस्तात् उच्चैश्च देशान् प्रकाशेन तमो अपानयत्। देवी प्रसरन्ती स्वसारं उषसं प्रेषयामास; इदानीं तमः नष्टम्, हास्यं च नास्ति। या देवी, यत्र वयं अद्य अन्वगच्छाम, सा अस्मान् वृक्षे विहगवत् आश्रयं ददातु। ग्रामाः उपशान्ताः, पादचारिणः पक्षिणश्च उपशान्ताः, क्षुधिताः श्येनाः अपि उपशान्ताः। वृकं, मृगं, चौरं च मार्गात् अपाकुरु; तदा त्वं नः महती रक्षां कुरु। तमः मम समीपं समुपेत्य, कृष्णम् स्फुटम् स्थितम्; हे रात्रि, ऋणवत् एनम् अपाकुरु। गवां यथा गोष्ठं प्रति आगच्छन्ति, एवं अहम् त्वां प्रति आगतः; हे दिवः दुहितरि रात्रि, अजय्यम् स्तोत्रम् वृणुष्व। अग्ने, मम तेजः सभासु अस्तु; वयं च त्वदीया वह्नयः तनुभिः वर्धामहे। सर्वे दिशः मम नमन्तु; त्वयि निरीक्षके, वयं समरं विजेष्याम। सर्वे देवाः मम सभायां सन्तु—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निश्च; अन्तरिक्षं मम विस्तीर्णम् अस्तु; वायुः मम इच्छया वातु। देवाः यथा यज्ञे धनं ददति, तथा मम सम्पदः स्यु:; आशीः च देव्या स्तुतिश्च मम सदा अस्तु; प्राचीना ऋत्विजः माम् अनुगृह्णन्तु; वयं अविघ्नाः, दृढतनवः, वीर्यवन्तः स्याम। मम हविर्यजन्तु; मम चित्तं सत्यं भवतु; न किञ्चन पापं मम आगच्छतु; हे सर्वे देवाः, एतत् अस्मभ्यं प्रतिजानीत। देव्यो नः वीर्यं ददतु; सर्वे देवाः अत्र बलं ददतु। न वयं अपत्येन न वा तन्वा नश्येम; सोमराजन्, शत्रोः नः नाशो मा भूयात्। अग्ने, अच्युत रक्षिन्, परेषां क्रोधं प्रतिहन्य, सर्वतः अस्मान् पालय; ये अस्मान् अभिप्रचक्रुः, ते प्रत्यावर्तन्ताम्, तेषां जाग्रतः मनांसि नः मा वशीकुर्युः। स्रष्टा, स्रष्टॄणां स्वामी, जगतः अधिपः, देवः, आघातात् त्राता—अश्विनौ, बृहस्पतिः, देवाश्च, एषं यज्ञं यजमानं च रक्षन्तु। बृहत् आहूतः, विश्वतोवन्द्यः, अस्मिन्सभायां अस्मभ्यं विस्तीर्णां शरणां ददातु; हे इन्द्र, अश्वप्रिय, सुतरां प्रीयस्व; नः मा हिंसीः, मा नः आपहः। ये अस्माकं प्रतिद्वन्दिनः, ते अपसारिताः स्युः; इन्द्राग्निभ्यां तान् अपाकुरुमः। वसवः, रुद्राः, आदित्याः, तान् उपरि स्पृशन्तु; तं क्रूरं अभिप्रचिन्तकं निर्बलम् कुरुत। तदा नासीत् सत् न असत्; नासीत् व्योम, न परः व्योम; किं तत् आच्छादयत्? कुत्र? कस्य आश्रये? किम् अब्धम्, अगाधम् उदकम् आसीत्? नासीत् मृत्युः तदा, न अमृतत्वम्; न रात्रेः लक्षणम्, न दिवः। तदेकम् स्वधया, अनिलेन विना, अश्वासीत्; तस्मात् अन्यत् किञ्चन न आसीत्। तमसा तमसि आच्छन्नम् आसीत्; सर्वम् इदं जलमेव निरवयवम्। यत् रिक्तेन आच्छन्नम्, तस्मात् तपसा एकम् सञ्जायते। आदौ कामः समजायत, मनसः प्रथमं बीजम्; मनीषिणः हृदि विचिन्त्य, असतः सतो बन्धुम् अपश्यन्। तेषां तन्तुः उपरि अधः वा आसीत्? बीजधारिणः, शक्तयः आसन्; अधः स्वधया, उपरि प्रेरणया। कः वेद? कः इह ब्रूयात् कुतः इदं जातम्? कुतः इयम् सृष्टिः? देवाः अस्य सृष्टेः अनन्तरम् आगच्छन्—कः तर्हि वेद कुतः इयं अभवत्? इयं सृष्टिः—कुतः अभवत्, किम् कृता वा, अकृता वा—यो अस्य पर्यवेक्षते दिवि, स एव वेद, अथ वा न वेद। स यज्ञः, सर्वतः सूत्रैः प्रविष्टः, शतैः दिव्यैः कर्मभिः विस्तारितः—ये पूर्वे पितरः, ते तम् विव्युः; ते तस्य समीपे उपविशन्ति, वदन्तः, 'गच्छाम, गच्छाम' इति। मनुष्यः तं तन्त्रयति, छिनत्ति, विव्यति स्वर्गे; एते रश्मयः आसनं प्रति समागताः; ते स्तोत्राणि, सर्वे पन्थानः हविषे अकुर्वन्। किम् मापि? किम् प्रतिरूपम्? किम् अधारम्? किम् घृतम्? किम् परिधिः? का छन्दः? का रिक्? कः स्तोत्रः, यदा सर्वे देवाः देवाय यजमानाः आसन्? अग्नेः गायत्री योकः जातः; सवितुः उष्णिक् उत्पन्ना; सोमात् अनुष्टुभ् ऋचः, बृहस्पतेः बृहती वाचम् अवर्तयत्। मित्रावरुणयोः तेजः विराड् आसीत्; अह्नः भागः इन्द्रस्य त्रिष्टुभ् आसीत्। जगती सर्वेषु देवेषु प्रविष्टा; तेन ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्। तेन ऋषयः मनुष्याश्च समर्थाः अभवन्, यदा यज्ञः अजायत, अस्माकं प्राचीनाः पितरः। केचन तानि मनसा, चक्षुषा अपश्यन्; ते पूर्वाः एषं यज्ञं अकुर्वन्। स्तोत्रेण, छन्दसा, ते आवृताः; मापेन, सप्त ऋषयः दिव्याः। पूर्वाणां पन्थानम् अन्वीय, धीमन्तः तं रश्मिं इव रथिनः गृहीतवन्तः। हे इन्द्र, सर्वतः—पूर्वतः, पश्चिमतः, अधस्तात्, उपरिष्टात्—शत्रून् अपाकुरु। तान् दूरम् अपाकुरु, यथा तव विस्तीर्णायां रक्षायां वयं मुदामहे। किल, हे इन्द्र, ये यवैः, यवम् अपि, खादन्ति, ते क्रमशः पृथक् सन्तु। अत्र, ये यज्ञे न आगतवन्तः, ये स्तुतिं न उक्तवन्तः, तेषां अन्नं कुरु। ऋतुभिः गमनं नास्ति, न किर्तिः संज्ञायते; धीमन्तः, गोः कामाय, सख्याय इन्द्रम् इच्छन्ति; अश्वान् इच्छन्तः, बलवन्तम् प्रेरयन्ति। युवां, अश्विनौ, सोमं नामुचिना असुरेण सह अपिबथुः; हे रूपवती, युवां इन्द्रम् कर्मसु बलवन्तम् अकुर्वम्। पितरः पुत्रं यथा, अश्विनौ, युवां इन्द्रम् बुद्ध्या दन्तैश्च अपालयतम्, यदा शक्तिभिः सोमम् अपिबथुः। सरस्वति, त्वं द्रविणोदया, सदा समीपवती। इन्द्र, दृढसूत्र, स्वबल, सहायैः अनुकम्प्य, सर्वज्ञ; सः द्वेषं अपाकुर्यात्, अस्मान् अभयं कुर्यात्; वयं वीर्यस्य ईशानः स्याम। वयं, योग्यस्य प्रसादेन, सौख्यं सुमनसत्वं च प्राप्नुयाम; इन्द्रः, सूत्रपाः स्वबलश्च, द्वेषं अस्मद् दूरात् अपाकुर्यात्।