अहमेवेदं ब्रवीमि, यद् देवमनुष्ययोः प्रियम् अस्ति। यं कञ्चिद् इच्छेयम्, तं बलिनं करोमि, तं होतारं, तं ऋषिं, तं प्राज्ञं करोमि। रुद्राय धनुः समारोपयामि, तस्य शत्रोः निग्रहाय शरं सन्दधामि। जनान् संग्रामाय प्रेरयामि, दिवं पृथिवीं च प्रविशामि। अहं जगतः शिखरे पितरं सृजामि, मम योनिः अप्सु समुद्रे अस्ति। तस्मात् अहं सर्वाणि भूतानि व्याप्य तिष्ठामि, महत्या विभूत्या दिवं स्पृशामि। वातवत् अहं सर्वाणि प्राणिनः प्रवाति, अहं सर्वान् लोकान् अतिक्रामामि, दिवं पृथिवीं चातिक्रम्य, अतिविस्तीर्णा अस्मि मम महिम्ना। ये मनुष्यं आर्यमणा मित्रेण वरुणेन चैकस्मिन् क्रत्वि नयन्ति, तं न देवाः किंचन दुःखं नापि पापं प्रापयन्ति। एतद् वयं वृणीमहे, हे वरुण मित्र आर्यमन्, येन निःशङ्काः भवन्तः अस्मान् शत्रुभ्यः पारीतः पालयथ। वरुणः मित्रः आर्यमा अस्मान् रक्षन्तु, अस्मान् पालयन्तु, अस्मान् शत्रुभ्यः पारीतः नयन्तु। यूयं वरुण मित्र आर्यमन्, समग्रं जगत् रक्षथ, अस्माकं प्रियत्वं भवतु, शुभेन मार्गेण शत्रुभ्यः पारीतः नयथ। आदित्याः—वरुणः, मित्रः, आर्यमा—सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रामन्ति; अहं महान्तं रुद्रं मरुद्भिः, इन्द्रं च अग्निं च, कल्याणाय शत्रुभ्यः पारीतः आवहामि। वरुण मित्र आर्यमन्, नेतारः, अस्मान् पालयन्तु; एते नराधिपाः अस्मान् सर्वेभ्यः पापेभ्यः, शत्रुभ्यः च, पारीतः नयन्तु। वरुण मित्र आर्यमन् आदित्याः अस्मान् विस्तीर्णेन अभयेन पालयन्तु, यथा वयं शत्रुभ्यः पारीतः यान्ति। यूयं देवाः यथा गावां बन्धनं विमोचयत, एवं अस्मान् आपद्भ्यः विमोचयत; अग्ने, दुःखं दूरं कुरु, यथा नौकायाः पतिः जीवनस्य नद्याः पारं नयति। रात्रिः साकं सर्वतारा विभूषिता, प्रकटिता, समागता; सा स्वान् सर्वान् विभवान् अधिगृह्णाति। अमृतस्वरूपा सा देवी, दूरं विस्तीर्णा, अधः उपरि च अवतीर्य, स्वेन तेजसा तमः अपसारयति। देवी अग्रे गच्छन्ती स्वसारं उषसं प्रेषयति; अधुना तमः नष्टम्, हास्यं नास्ति। या रात्रिः अस्माभिः अद्य अन्विता, सा अस्मान् छायां ददातु, यथा विहगाः वृक्षे विशन्ति। ग्रामाः शान्ताः, पदातयः पक्षिणः च शान्ताः, क्षुधिताः श्येनाः अपि शान्ताः। व्याघ्रं, मृगं, चौरं च मार्गात् अपसारय, ततः अस्माकं बलवती रक्षिका भव। तमः माम् उपगतम्, कृष्णं, विविक्तं तिष्ठति; हे रात्रि, ऋणवत् तमः अपाकुरु। यथा गावः गोष्ठं यान्ति, एवं अहम् त्वां प्राप्तवान्; हे दिवः दुहितरि रात्रि, जयन्तीमस्तुतिं वृणुष्व। हे अग्ने, मम तेजः सभासु अस्तु; वयं त्वदीयाः समिद्धाः तनुभिः समृद्धाः स्याम। सर्वे दिशः मयि नमन्तां; त्वं पर्यवेक्षकः सन्, संग्रामे जययेम। सर्वे देवाः मम सभायां सन्तु—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः; अन्तरिक्षं मम विस्तीर्णं स्यात्; वायुः मम इच्छानुसारं वातु। यथा देवाः यज्ञे धनं ददति, तथा मम धनं ददतु; श्रेयः, ब्रह्मवर्चसं मम स्यात्; प्राचीना ऋत्विजः मम प्रिया भवन्तु; वयं अनपदाः, बलवन्तः, पुरुषवन्तः च स्याम। ये यज्ञाः मम, ते मम दत्ताः स्युः; मम संकल्पः सत्यः स्यात्; न किञ्चिद् पापं मम आगच्छेत्; हे सर्वे देवाः, एतत् अस्मभ्यं वदत। देव्यो अस्मान् वीरान् कुर्वन्तु; सर्वे देवाः अत्र बलं ददतु। न वयं अपत्येन, न तनुभिः नश्येम; सोमराजन्, नः शत्रुता नाशय। अग्ने, अच्युत रक्षक, परेषां क्रोधं प्रतिहनन्, अस्मान् सर्वतः पालय; ये नः विरुध्यन्ते, ते निवर्तन्तां, तेषां जागृता चेतांसि न अस्मान् जयन्तु। स्रष्टा, स्रष्टॄणां स्वामी, जगतः पतिः, देवः, आक्रमणात् त्राता—अश्विनौ, बृहस्पतिः, देवाः च, एषं यज्ञं, यजमानं च, अभ्यं नयन्तु। महावीर्यः देवः, अस्मान् सभायां विस्तीर्णं छत्रं ददातु, हे बहुशस्त, बहुकाम, सुतः; अपत्याय, हे इन्द्र, अश्वप्रिय, अस्मान् न हिंससि, न नयसीति। ये नः स्पर्धिनः, ते निवर्तन्तु; इन्द्रेण अग्निना च तान् अपसारयामः। वसवः, रुद्राः, आदित्याः, तान् उपरि स्पृशन्तु; तेषां घोरं योजनं निर्बलं कुरुत। तदा नासीत् सत् नासीत् असत्; नासीत् अन्तरिक्षं, नासीत् परो दिवः। किं तद् आच्छादयत्? कुत्र? कस्य संरक्षणे? किम् आपः, गम्भीराः, अनवगाहाः आसन्? नासीत् मृत्युः, नासीत् अमृतं; नासीत् रात्रेः चिन्हं, न दिवस्य। तदेकं स्वधया, अनिलेन विना, प्राणति; तस्मात् अन्यत् न किंचन। तमसा तमः आवृतं आसीत् प्राग्, सर्वम् आपः अप्रकेताः आसन्। तद् रिक्तेन, शून्येन चावृतम्, तपसा तदेकं समजायत। प्रथमे कामः अजायत, मनसः प्रथमं बीजम्; मनीषिणः हृदि विचिन्त्य, असतः सतो बन्धुम् अपश्यन्। तेषां रश्मिः प्रसारितः—किम् अधः, किम् उपरि? बीजधारिणः आसन्, शक्तयः आसन्; अधः स्वाधा, उपरि प्रेरणा। कः वेद? कः इह प्राह? कुतः इदं जातम्? कुतः इयं सृष्टिः? देवाः अस्य सृष्टेः अनन्तरं अजायन्त—कस्तद् वेद कुतः इदम् उद्पन्नम्? इयं सृष्टिः—कुतः उत्पन्ना, किम् कृतम्, किम् अकृतम्—यो अस्य पर्यवेक्षिता परे दिवि अस्ति, स एव वेद, अथवा स न वेद। स यज्ञः सर्वतः तन्तुभिः प्रोतः, शतधा दिव्यैः कर्मभिः विस्तारितः; ये पितरः पूर्वे, ते तं यजन्ति; ते तस्य समीपे उपविशन्ति, वदन्तः, "गच्छाम, गच्छाम।" पुरुषः तं प्रसारयति, पुरुषः तं छिनत्ति, पुरुषः तं दिवि वयति। एते रश्मयः आसनं उपगच्छन्ति; ते सामानि, सर्वाणि यज्ञमार्गान् च अकुर्वन्। किं प्रमाणम्? किं प्रतिरूपम्? किं प्रतिष्ठा? किं घृतम्? किं परिधिः? का छन्दः? का स्तुतिः, यदा सर्वे देवाः देवाय यजमानाः आसन्? अग्नेः गायत्री युक्तिः अजायत; सवितुः उष्णिक् उदपद्यत; सोमात् अनुष्टुप् साम्ना सह, महती; बृहस्पतेः बृहती वाचम् उदनयत्।