बहूनि वर्षाणि अन्तरात्मनि विचरन्ती अहम् इन्द्रम् अवृणम्, पितरं परित्यजामि। अग्निः सोमः वरुणश्च कम्पिताः, ते सर्वे राज्ञः आसनस्य समीपे समागताः। एते महान्तः अधिपतयः स्वशक्त्या प्रकटिताः; त्वं च वरुण, माम् इच्छसि। हे राजन्, सत्यं मिथ्यां च विविच्य, मम साम्राज्यस्य अधिपत्यं प्राप्नुहि। एषा एव ज्योतिः, एषा एव श्रीः, एषा एव पृथिव्याम् अन्तरिक्षे च विस्तीर्णा दीप्तिः। वृत्रं हनाव, सोम, आगच्छ; यं यजनीयम्, तम् उपास्महे हविषा। कविः स्वेन काव्येन दिवि रूपं स्थापयति; वरुणः प्रतिरोधरहितः आपः सृजति; शुद्धाः नद्यः तस्य वर्णम् वहन्ति, यथा जनाः सुरक्षितं गृहम् निर्मिमीत। ताः तस्य परमं बलम् उपासते; स्वभावेनैव अत्र रममाणाः वसन्ति; यथा प्रजाः स्वयम् राजानम् वृण्वते, एवं ताः तीक्ष्णाः वृत्रात् पृथक् स्थिताः। तम् हंसम् इति आहुः, भीष्णैः सह संयुक्तम्, दिव्याभिः आपः स्वर्गे च विचरन्तम्; विप्राः प्रज्ञया इन्द्रम् अनुष्टुभा गायन्तः अन्विच्छन्ति। अहं रुद्रैः सह चरामि, वसुभिः सह चरामि; आदित्यैः सर्वैः देवैः च सह चरामि। अहं मित्रं च वरुणं च वहामि, इन्द्रं च अग्निं च वहामि, अश्विनौ च वहामि। अहं पूषाणं भगं च वहामि, पोषयन्तं सोमम् वहामि, त्वष्टारम् अपि। यः श्रद्धया हविः जुहोति, तस्मै धनं ददामि। अहं साम्राज्ञी, निधीनां संनिधात्री, प्रज्ञा, यज्ञियानां प्रथमा। देवाः माम् अनेकेषु स्थानेषु वितन्वते, विविधरूपा कृत्वा। मया एव पश्यन्, शृण्वन्, अश्नन्, जीवति; ये अविद्वांसः, ते मम समीपे वसन्ति। ये शृण्वन्ति, तेषां हितम् अहम् उक्तवती। एतद् अहं एव ब्रवीमि, यद् देवेषु मनुष्येषु च प्रियम्। यं कञ्चित् इच्छामि, तम् बलिनं करोमि, ऋत्विजं करोमि, मुनिं करोमि, प्राज्ञं करोमि। अहं रुद्राय धनुः संधधामि, शत्रुविनाशाय बाणम् सृजामि; जनान् संग्रामाय प्रेरयामि; दिवि पृथिव्याम् च प्रविशामि। अहं अस्य जगतः शिखरे पितरं सृजामि; मम मूलं आप्सु, समुद्रे अस्ति। तस्मात् अहं सर्वाणि भूतानि व्याप्य तिष्ठामि, दिवम् मम महिम्ना स्पृशामि। वातवत् अहं सर्वाणि भूतानि प्राणयामि; अहम् उर्वीम् अत्येति, दिवम् अत्येति, पृथिवीं च; एवं मम महिमा विस्तीर्णा। न किञ्चिद् अनिष्टं, न पापं, देवा मनुष्यं प्रति प्रापयन्ति, यं आर्यमा मित्रः वरुणश्च एकचित्ताः शत्रुभ्यः अतिप्रमुञ्चन्ति। एतद् वयं वृणीमहि, हे वरुण मित्र आर्यमनः, येन वयं निरपदाः स्याम, शत्रून् अतिप्रयाम। वरुणः मित्रः आर्यमनः अस्मान् रक्षन्तु, मार्गयन्तु, शत्रुभ्यः अतिप्रमुञ्चन्तु। यूयं वरुण मित्र आर्यमनः सर्वं जगत् पालयथ, अस्माकं प्रियत्वं भवतु, शत्रून् अतीत्य। आदित्याः—वरुणः मित्रः आर्यमनः—सर्वाः आपदः अतिक्रमन्ति; अहम् रुद्रं मरुद्भिः, इन्द्रं च अग्निं च, कल्याणाय आह्वयामि, शत्रून् अतीत्य। वरुण मित्र आर्यमनः नेतारः अस्मान् मार्गयन्तु; एते नराधिपाः सर्वं पापं अतीत्वा अस्मान् नयन्तु। वरुण मित्र आर्यमनः आदित्याः अस्मभ्यं विस्तीर्णां त्रातृं ददतु, वयं शत्रून् अतीत्य गच्छेम। यथा यूयं गावं बन्धनात् विमोचयत, तथा अस्मान् दुःखात् विमोचयत; अग्ने, आपदं तरणिवत् पारेणय। रात्रिः प्रकटिता, सर्वैः नक्षत्रैः भूषिता, उपागतवती, स्वैः विभूतिभिः समन्विता। अमृता देवी, दीर्घपन्थाः, अधः उपरि च पतन्ती, स्वेन तेजसा तमः अपोहति। देवी अग्रे गच्छन्ती, स्वसारं उषसं प्रेषयति; इदानीं तमः नष्टम्, न हसति। या देवी अस्माकं मार्गेऽद्य गमिष्यति, सा अस्मभ्यं शरणं ददातु, यथा विहगाः वृक्षे निवसन्ति। ग्रामाः उपशान्ताः, पादचारीणः पक्षिणः च उपशान्ताः, कृशानः श्येनः अपि उपशान्तः। व्याघ्रं, मृगं, चौरं च पन्थानः अपसारय; ततः अस्मान् परित्राहि। तमः मम समीपे आगतम्, कृष्णम् स्पष्टम् स्थितम्; हे रात्रि, ऋणवत्, तत् अपसारय। गावः यथा गोष्ठं प्रति, तथा अहम् त्वां प्रति आगतः; हे दिवः दुहितरः रात्रि, अजय्यं स्तोत्रं वृणुष्व। अग्ने, मम तेजः सभासु अस्तु; वयं त्वदीयाः कर्तारः शरीरेण समृद्धाः स्याम। सर्वे दिक् मम नमन्तु; त्वं पश्यन्, विजयं प्राप्नुयाम। सर्वे देवाः मम सभायाम् अस्तु—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः; अन्तरिक्षं मम विस्तीर्णं भवतु; वातः मम इच्छया वातु। देवाः यथा यजन्ति, तथा मम धनं ददतु; आशीः ब्रह्म च मम स्युः; प्राचीना ऋत्विजः माम् अनुज्ञास्यन्तु; वयं अविघ्नाः, बलवन्तः स्याम। ये यज्ञाः मम, ते मम समर्पयन्तु; मम संकल्पः सत्यः अस्तु; किञ्चन पापं माम् न आप्नुयात्; सर्वे देवाः अस्मान् तद् वदन्तु। देव्यः अस्मान् बलिनः कुर्वन्तु; सर्वे देवाः अत्र बलं ददातु। न वयं सुतैः, न शरीरेण नश्येम; सोमराजन्, शत्रोः क्षयं न प्राप्नुयाम। अग्ने, अप्रतीत, परितः अस्मान् रक्ष; यः अस्मान् द्रुह्यति, तस्य मनः न अशक्नोतु। धाता, स्रष्टॄणां पति, जगतः ईशः, देवः, आघातात् त्राता—अश्विनौ, बृहस्पतिः, देवाः च एतं यज्ञं यजमानं च रक्षन्तु। बृहस्पतिः, बहुधा स्तूयमानः, अस्मभ्यं विस्तीर्णां शरणां ददातु; इन्द्र, अश्वप्रिय, सुताय प्रीयस्व, मा नः हिंसीः, मा नः आपकः। ये अस्माकं प्रतिद्वन्दिनः, ते अपसार्यन्ताम्; इन्द्रेण अग्निना च तान् नुदामः। वसवः, रुद्राः, आदित्याः, तान् उपरि स्पृशन्तु; तीक्ष्णं द्रुह्यन्तं नायकं निर्बलम् कुर्वन्तु। तदा नासीत् सत्, न असत्; न आस् रजो, न परः व्योम; किम् आवरीत्? कुतः? कस्य छायाम्? किं आपः, गम्भीराः अप्रप्रदिष्टाः, आसन्?