प्रजापतेः प्रभोः, त्वमेव सर्वेषां सृष्टानां वस्तूनां पर्याप्तः, अन्यः कोऽपि नास्ति। यद् इच्छया त्वां हविर्दद्मः, सा तव कामना पूर्णा भवतु, वयं च धनस्य स्वामिनः स्याम। ततः अग्निं स्तौमि, यो दीप्तिमान्, आश्चर्यशक्तिमान्, सौम्यः, शुभः, अतिथिरिव स्वागतार्हः, वैररहितः च। सः यः यजमानाय धनं ददाति, सर्वान् अवलोकयन्, गृहपतिरिव यज्ञपुरोहितः, वीर्यस्य दाता च। हे अग्ने, मम वाचः प्रीत्या गृहाण। त्वं सर्वेषां पन्थानां विज्ञः, सर्वकर्मणां वेत्ता च। स्रवता घृतधारया, ऋत्विजे गीतिं नय। देवाः त्वां धर्मे स्थापयन्ति। सः अमृतमयः सप्त निवासेषु विचरन्, यजमानाय, पुण्यकर्मणे च, धनं ददातु। हे अग्ने, स्वयम्भूः, वीर्यसम्पदया, यः त्वां हविषा सन्दधाति, तं त्वं प्रीयस्व। अग्निं यज्ञचिह्नं, प्रथमं पुरोहितं, सप्ताश्वं, हविर्युतं, यजमानाः इच्छन्ति। तं घृतपृष्ठं, दानशीलं, वीर्यपूरकं देवं शृण्वन्ति। त्वं प्रथमदूतः, श्रेष्ठः, अमृतत्वाय आहूतः प्रीयस्व। मरुतः त्वां स्वगृहे शुद्धवन्तः, भृगवः स्तोत्रैः भूषितवन्तः। त्वं पूष्यं पयः पीनयन्, सदा दाता, यजमानप्रियः, बुद्धिमान् अग्ने, घृतलेपितः, त्रिप्रकारेण दीप्तमानः, यज्ञं बोध्यर्थं परिक्रामसि। एतेषु उषासु, जनाः त्वां यजमानं कृत्वा उपासते। अग्ने, देवाः त्वां महत्त्वाय स्तुतवन्तः, यज्ञे घृतैः शुद्धवन्तः। प्रेरितवासीष्ठाः त्वां अग्निं, बलदायिनं, सभासु स्तुतवन्तः। यजमानाय समृद्धिं ददातु, सर्वे अस्मान् सदा आशीर्भिः पालयन्तु। सः वेनः, पिङ्गलात् जातः, दिवो पात्रे ज्योतिः सञ्चालितवान्। आपः सूर्यश्च संयोगे, मुनयः तं चिन्तया बालवत् अन्विष्यन्ति। वेनः समुद्रात् ऊर्मिवत् उदितः, दिवि दीप्तिमतः पृष्ठे आरोहति। सत्यम् शिखरं प्राप्त्वा, कुलानि तं मूलं अन्विष्यन्ति। बहवः प्राचीनमातरः, उत्सुकाः, वत्सं समीपे स्थिताः, पोषयन्त्यः। सत्यम् शिखरं गच्छन्त्यः, अमृतस्य मधूनां स्रोतः अन्विष्यन्ति। तस्य रूपं ज्ञात्वा, ऋषयः तं न हिंसन्ति। वृषभस्य रवं, मृगस्य क्रन्दनं शृण्वन्ति। सत्येन मार्गेण गच्छन्तः, नदीतीरे स्थिताः। गन्धर्वः अमृतनामानि अविन्दत्। अप्सराः प्रियं प्रति याति, कन्या तं दिवि गर्भे वहति। प्रियः प्रियेषु वासेषु सञ्चरति, वेनः सुवर्णपक्षे स्थितः। गरुत्मान् सुवर्णपक्षः दिवि पतन्, ये वेनं कामयन्ते, ते हृदया त्वां पश्यन्ति। वरुणस्य दूतः पक्षी, शीघ्रगः, यमस्य गृहे दृश्यते। गन्धर्वः दिवि स्थित्वा, अस्य दीप्तायुधानि वहन्, सर्वेभ्यः सुरभिवासाः, प्रियाणि सुवर्णनामानि सृजति। यदा बिन्दुः समुद्रं प्रति गच्छति, गृध्रदृष्ट्या पश्यन्, दीप्तिमान् शुद्धतेजसा प्रभाति, तृतीयायां दिशि प्रियाणि करोति। हे अग्ने, अस्माकं यज्ञं प्रति आगच्छ, पञ्चविधं, त्रिसूत्रं, सप्ततन्तुं। त्वं हविर्भृत्, अस्मान् अग्रे नय, सूर्यवत् दीर्घतमसः अपाकरोतु। देवोऽहमस्मि, अधार्मिकात् प्रस्थितः, रहस्यानि पश्यन् अमृतत्वं प्राप्नोमि। अशुभं त्यजामि, यद्यपि शुभवत् दृश्यते, स्वमित्रत्वात् दारु-नाभिं न स्पृशामि। अन्यस्य अतिथिं दृष्ट्वा, पक्षिवत् शीघ्रः, सत्यस्य बहूनि वासानि ममितवान्। पित्रे, महते स्वामिने, वदामि—योग्यभागं गच्छामि, नायोग्यं। बहूनि वर्षाणि अन्तरात्मनि आचरन्, इन्द्रं वृत्य पितरं त्यजामि। अग्निः, सोमः, वरुणः च कम्पिताः, नृपासनस्य चक्रे ते समागताः। एते महाबलिनः स्वशक्त्या प्रकटिताः, त्वं च वरुण, माम् इच्छसि। राजन्, सत्यासत्यविवेकी, मम राज्यस्य स्वामित्वे आगच्छ। एषः प्रकाशः, एषः धनम्, एषः पृथिव्याः दिवश्च मध्ये विशालतेजः। वृत्रं हन्याम, सोम आगच्छतु, यज्यं यजाम। कविः स्वकाव्येन दिवि रूपं स्थापितवान्, वरुणः निर्बाधः आपः प्रेषयति। यथा जनाः सुरक्षितं गृहम् कुर्वन्ति, शुद्धाः नद्यः तस्य वर्णं वहन्ति। ते तस्य परमशक्तिं आसक्ताः, स्वभावेन अत्र वसन्ति, हृष्टाः। यथा प्रजाः राजानं वृत्य, ते उग्राः वृत्रात् पृथक् स्थिताः। तं हंसं आहुः, भीमैः संयुक्तम्, दिव्याप्सु गच्छन्तम्। प्राज्ञाः, विवेकेन, इन्द्रं अनुष्टुभा गायन्तः अन्विष्यन्ति। अहं रुद्रैः वसुभिः च सञ्चरामि, आदित्यैः सर्वैः देवैः च। अहं मित्रं वरुणं वहामि, इन्द्रमग्नी अश्विनौ च। अहं पोष्यं सोमं, त्वष्टारं, पूषाणं, भगं वहामि। यजमानाय, श्रद्धया हविर्ददाति, तस्मै धनं ददामि। अहं स्वामिनी, निधिसंचारिणी, बुद्धिमती, यज्ञेषु प्रथमवरण्या। देवाः माम् अनेकेषु स्थलेषु वितरन्ति, बहुरूपा कृत्वा प्रविशन्ति। मया एव, यः पश्यति, शृणोति, वदति, सः खादति। अज्ञाः मम समीपे वसन्ति। शृण्वन्तु ये शृण्वन्ति, अहं विश्वसनीयं वदामि। अहं केवलं तद् वदामि, यत् देवमनुष्येषु प्रियं। यं कामये, तं बलिनं करोमि, ऋत्विजं, ऋषिं, प्राज्ञं करोमि। अहं रुद्राय धनुः संधामि, तीर्यते शत्रोः। जनान् संग्रामाय प्रेरयामि, दिवं पृथिवीं च प्रविशामि। अहं पितरं अस्य लोकस्य शिखरे सृजामि, मम मूलं अप्सु, समुद्रे अस्ति। तत्रतः सर्वेषां भूतानां व्यापिनी, दिवं महत्त्वेन स्पृशामि। अहं वातवत् सर्वाणि भूतानि प्राणयामि, सर्वान् लोकान् अतिक्रामामि, दिवं पृथिवीं च अतीत्य, अतिविस्तीर्णा अस्मि। न किञ्चन पापं, न दुःखं, तं मर्त्यं प्रति आगच्छति, यं आर्यमा मित्रः वरुणः च एकचित्ताः शत्रुभ्यः परं नयन्ति। तत् एव वयं वृणीमहे, हे वरुण, मित्र, आर्यमनः, येन अशिवं विहाय, त्वं मर्त्यं शत्रुभ्यः परं पालयसि। वरुण, मित्र, आर्यमा, सत्यम् अस्मान् रक्षन्तु, नयन्तु, शत्रुभ्यः परं नेतुं। हे वरुण, मित्र, आर्यमनः, सर्वं लोकं पालयन्तु, अस्मान् तव छायायां प्रियान् कुर्युः, शत्रुभ्यः परं सुपाठ्यं नयन्तु। आदित्याः—वरुण, मित्र, आर्यमा—सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रामन्ति। अहं महाबलं रुद्रं मरुद्भिः, इन्द्रं, अग्निं च आह्वये, कल्याणाय, शत्रुभ्यः परं नेतुं। वरुण, मित्र, आर्यमा, नेतारः, अस्मान् नयन्तु, एते नरपतयः सर्वदुःखात् शत्रुभ्यः च अस्मान् परं नेतु।