अहं बलिष्ठः अस्मि, महत्त्वेन उत्तमः, सोमस्य प्रभावेण उत्साहितः शक्त्या कम्पितः च। सोमस्य प्रभावेण, देवेषु हविर्वाहकः भूत्वा, शोभनः भूषितः, स्वगृहं गच्छामि। एषः सत्त्वेषु महान्, यस्मात् तीव्रः, दीप्तः, वीर्यवान् उत्पन्नः। सः नवजातः शत्रून् त्वरितं जयति, सर्वे शक्तयः तं रमन्ति। सः बलात् वर्धमानः, समृद्धशक्तिमान्, सेवकस्य शत्रुं भयम् जनयति। सः रक्षति, पोषयति, समारम्भेषु सर्वे तं नमन्ति। सर्वे तव बुद्धिं वरण्ति, द्विः त्रिः शक्तयः उद्भवन्ति। मधूनां मधुतमः, आनन्दं विमुञ्च, मधुना मधूनां सह स्पर्धय। ऋषयः त्वां सर्वसुखेषु धनविजयं स्तुवन्ति। दृढः, साहसी, स्थिरदेहः भव, दुष्टात्मानः त्वां न जयन्तु। त्वया युद्धेषु विजयीः स्मः, युद्धकृत्यानि बहूनि पश्यामः। ते अस्त्राणि वाचाः प्रेरयामि, तव शक्तिम् प्रार्थनया पुष्णामि। अनेकाकृतिः, बलवान्, अजितः, सहायूनां सहायः, सः स्तुत्यः। तस्य शक्त्या सप्त दानानि दर्शयति, अनेक रूपाणि प्रकटयति। त्वं अधमं उच्चं च स्थापितवान्, यस्य आश्रये गृहस्थः वसामः। मातरः, चलन्त्यः, त्वं स्थापयसि; त्वं शीघ्राणि बहूनि प्रेषयसि। एते ब्रहद्दिवस्य जाताः, बुद्धिमन्तः, दीप्तिमन्तः स्तोत्राणि, इन्द्राय, प्रकाशदायिने, मुख्याय, प्रकाशितानि। सः महावंशं अधितिष्ठति, स्वराज्यं धारयति, सर्वाणि दूरस्थलानि उद्घाट्य, रक्षां ददाति। एवं महाब्रहद्दिवः, अथर्वणस्य वंशजः, त्वं इन्द्रं आत्मनः रूपेण स्तुतवान्। मातरिश्वानस्य कन्याः, भगिन्यः, निर्वैरं आगच्छन्ति, तव शक्त्या तां प्रेरयन्ति, तां पुष्णन्ति। आदौ हिरण्यगर्भः उत्पन्नः। सः सर्वस्य एकः प्रभुः, अधिपः जातः। सः भूमिं दिवं च स्थापितवान्। कस्य देवस्य हविः ददेम? यः प्राणं बलं च ददाति, यस्य आज्ञया सर्वे देवाः अनुगच्छन्ति। यस्य छाया अमृतत्वं, छाया मृत्युः। कस्य देवस्य हविः ददेम? यः महत्त्वेन सर्वस्य प्राणिनः, चक्षुष्मतः, द्विपदः, चतुष्पदः च एकः राजा। कस्य देवस्य हविः ददेम? यस्य महत्त्वं हिमवन्तः, समुद्रः, नदीः च घोषयन्ति। यस्य बाहू दिशाः। कस्य देवस्य हविः ददेम? येन दिवः पृथिवी च दृढे कृतौ, येन व्योम स्थापितम्, येन नाभिः निश्चितम्, यो अन्तरिक्षं मापयति। कस्य देवस्य हविः ददेम? यम् उभे विस्तीर्णे लोकौ कम्पमाने मनसा पश्यतः, सः ताभ्यां शक्त्या धारयति। यत्र सूर्यः उदेति, प्रकाशते। कस्य देवस्य हविः ददेम? यदा महतीः आपः, विश्वबीजं धारयन्त्यः, अग्निं सृजन्ति, ताभ्यः एकः देवः देवतानां उत्पन्नः। कस्य देवस्य हविः ददेम? यः महत्त्वेन आपः, सृजनशक्तिं, यज्ञं च पश्यति; सः देवः देवतानां परः। कस्य देवस्य हविः ददेम? सः नः न हिंसीत्, भूमेः स्रष्टा, दिवि सत्यं धर्मं स्थापयिता, दीप्तः, महतीः आपः सृजन्ता। कस्य देवस्य हविः ददेम? प्रजापते, त्वदन्यः सर्वाणि सृष्टानि न वेद। यद् इच्छसि, यदर्थं यजामः, तद् सिद्ध्यतु। वयं धनस्य स्वामिनः भवेम। अग्निं स्तौमि, दीप्तिमन्तं, अद्भुतबलं, सौम्यं, शुभं, अतिथिं, निर्वैरं, धनदं, सर्वज्ञं, अग्निं पुरोहितं, गृहस्वामिनं, वीर्यदं। अग्ने, मम वाचः स्नेहेन स्वीकुरु; त्वं सर्वमार्गज्ञः, सर्वकर्मविद्। घृतधारया ऋत्विजं गीतं नेतुम्, देवाः त्वां धर्मे स्थापितवन्तः। अमृतः सप्त स्थानानि गच्छति, यजमानाय, पुण्यकर्मणे, त्वं अनुग्रहं कुरु। वीर्यदं, अग्ने, स्वयम्भू, यं त्वं हविषा प्रज्वलसि, तं स्वीकुरु। यज्ञचिह्नं अग्निं, प्रथमपुरोहितं, सप्तवाहितं, बहुहविर्दं यजमानाः अन्विष्यन्ति। घृतलेपनं अग्निं, उदारं, वीर्यदं देवम् शृण्वन्ति। त्वं प्रथमदूतः, उत्तमः, अमृतत्वाय आह्वानेन तुष्टः भव। मरुतः त्वां स्वगृहे शुद्धवन्तः, भृगवः स्तोत्रैः त्वां अलङ्कृतवन्तः। क्षीरं दुहन्तः, सततं दातृ, यज्ञप्रियः, यजमानाय, अग्ने, बुद्धिमन्। घृतलेपनः, त्रिधा दीप्तिमान्, यज्ञं बुभूषन्, ज्ञानाय परिक्रामसि। एतेषु उषासु, जनाः त्वां यजमानं कृत्वा उपासितवन्तः। अग्ने, देवाः तव महत्त्वाय त्वां उन्नतवन्तः, घृतैः यज्ञे शुद्धवन्तः। प्रेरितवसिष्ठाः, अग्निं बलदं आह्वयन्ति, सभासु स्तुवन्ति। यजमानाय संपदं देहि; सर्वे नः सदा शुभैः रक्षन्तु। एषः वेनः, चित्रात् जातः, दिवः पात्रे प्रकाशं प्रवर्तितवान्। आपः सूर्यः च मिलित्वा, ऋषयः तं चिन्तया अन्विष्यन्ति, बालकवत्। वेनः समुद्रात् तरङ्गरूपेण उत्तिष्ठति, दिवि दीप्तस्य पृष्ठं गच्छति। सत्यस्य शिखरं प्राप्त्वा, कुलानि एकं मूलं अन्विष्यन्ति। अनेकाः प्राची मातरः, उत्सुकाः, वत्सं समीपे स्थिताः, तं पोषयन्ति। सत्यशिखरं गत्वा, मधु, अमृतस्य धाराः अन्विष्यन्ति। तस्य रूपं ज्ञात्वा, ऋषयः तं न हिंसन्ति। वृषभस्य गर्जनं, मृगस्य क्रन्दनं शृण्वन्ति। सत्येन गच्छन्तः, नदीसमीपे स्थिताः, गन्धर्वः अमृतनामानि अविन्दत्। अप्सराः प्रियं समीपं गच्छति, कन्या तं दिव्ये दिवि धारयति। प्रियः प्रियेषु गृहेषु चरति, वेनः सुवर्णपक्षे स्थिरः। यदा सुवर्णपक्षी गरुत्मान् दिवि उड़ति, वेनं कामयन्तः हृदयेन त्वां पश्यन्ति। वरुणस्य दूतः, पक्षी, शीघ्रगः, यमस्य गृहे। गन्धर्वः दिवि ऊर्ध्वः स्थितः, अस्य दीप्तास्त्राणि धारयन्। सर्वे दृश्याय सुगन्धवस्त्रं धारयन्, प्रियाणि सुवर्णनामानि सृजति। यदा बिन्दुः समुद्रं प्रति गच्छति, गृध्रदृष्ट्या पश्यन्, दीप्तिमान् शुद्धया दीप्त्या प्रकाशते, तृतीयं अन्तरिक्षे प्रियाणि सृजति। अग्ने, अस्माकं यज्ञं आगच्छ, पंचविधं, त्रिसूत्रं, सप्ततन्तुं। त्वं हविवाहकः, अस्मान् अग्रे नेतुम्। सूर्यवत् दीर्घतमः तमः अपाकुरु। देवतायाः समीपं गच्छन्, अधर्मजनात् व्यपेतः, गुप्तदृष्ट्या अमृतत्वं प्राप्नोमि। अशुभं त्यजामि, शुभवत् अपि, स्वमित्रं न आगच्छामि, अरण्यनाभिं न स्पृशामि। अन्यस्य अतिथिं पश्यन्, पक्षिवत् शीघ्रः, सत्यस्थानानि बहूनि मापयामि। पितरं, महाधिपं, उद्घोषयामि, यथा योग्यं अंशं आगच्छामि, अयोग्यं न। एवं ऋग्वेदस्य दिव्याः मन्त्राः, सोमस्य प्रभावः, इन्द्रस्य वीर्यं, हिरण्यगर्भस्य सृष्टिः, अग्नेः यज्ञीयता, वेनस्य दिव्यगमनम्, सर्वं एकस्मिन् पावने कथायाम् सम्यक् प्रवृत्तम्।