अग्निः तेजस्वीः, स्वधाम्नि स्थितः, मनुष्यानाम् मध्ये विराजमानः, निग्राहकम् हन्ति, शुद्धव्रतः सदा भवति। सः सम्यगाहूतः, हविषां घृतस्य प्रियः, समिद्धायां स्रुचः तस्य कृता भवन्ति। यदा एवं स्तूयते, तदा अग्निः प्रशंसनीयः सन् स्फुरति, सः स्रुचि उपरि अभिषिक्तः दृश्यते। घृतेन अभिषिक्तः, मधुरमुखः, आहूतः अग्निः दीप्तिमान् प्रकटते। जर्जरः सन् अपि, देवेषु वहनः अग्निः प्रज्वलति, मनुष्याः तम् आह्वयन्ति। मनुष्याः अमृतं अग्निम् घृतेन पूजयन्ति, सः अवध्यो गृहेश्वरः। अग्ने, त्वदीयया अजितया ज्वलनशक्त्या रक्षः दह, सत्यानां रक्षिता भव। त्वया मुखेन, अग्ने, यक्ष्मान् प्रतिहन, विशालासु निवासेषु तेजसा विराज। मनुष्यैः, अग्ने, यज्ञेषु स्तोत्रैः समिद्धः, तवं यजमानानां मध्ये श्रेष्ठः हविर्दाहकः। एवं, मम मनः चिन्तयति—"गां वा अश्वं वा प्राप्नुयाम्, सोमं पिवेयम् इति।" मम विचाराः वातवत् उद्भूताः, उत्साहिताः, मदोन्मत्ताः, सोमपानस्य प्रभावः स्यात् इति। मनः अश्वाः रथम् इव शीघ्रं वहन्ति, एवं मम चेतः व्योम्नि गच्छति, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। मम मनः प्रियवत्सायाः धेनुः इव मम समीपम् आगतम्, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। अहम् शिल्पी इव स्वकर्मणि परिभ्रमामि, हृदया प्रज्ञानम् इच्छन्, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। पञ्च जनाः अपि माम् न नियंत्रयेयुः, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। न उभे लोके, न अपरः पक्षः माम् निवारयेत्, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। अहम् महत्त्वेन दिवम् अतिक्रामामि, पृथिवीं च व्यापकां, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। एषां पृथिवीं इच्छया अत्र वा तत्र स्थापयेयम्, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। पृथिवीं शोषयेयं वा कम्पयेयं वा, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। एकः पक्षः मे दिवि, अपरं अधस्तात् कृतवान्, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। अहम् बलीयान्, महात्मा, शक्त्या प्रेरितः, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। अहम् स्वगृहं यामि, अलंकृतः, देवेषु वहनः, सोमस्य प्रभावः स्यात् इति। एषः हि सर्वेषां भूतानां श्रेष्ठतमः—यतः उत्पन्नः तिव्रः, दीप्तिमान्, वीर्यवान्। सः नूतनः सन् शत्रून् जेतुम् क्षणेन समर्थः, सर्वे शक्तयः तस्मिन् रमन्ते। सः बलवतः वृद्धिं गच्छन्, महाशक्तिमान्, सेवकस्य शत्रवे भीतिं जनयति। सः रक्षति, पोषयति, हर्षसमाजेषु तम् नमन्ति। सर्वे तव प्रज्ञाम् इच्छन्ति, द्विः त्रिः शक्तयः उदिताः। मधूनां मधुरतमः, हर्षम् विमुञ्च, मधुना मधून् स्पर्धस्व। एवं ऋषयः त्वां सम्पदां विजयं स्तुवन्ति, सर्वानन्देषु। बलीय, धैर्ययुक्तः, स्थिरदेहः भव, पिशाचाः त्वां न जयन्तु। त्वया सह वयं युद्धेषु विजयीः, नानायुद्धानि पश्यामः। तव आयुधानि वचसा प्रेरयामि, तव शक्तिम् प्रार्थनया पुष्णामि। अहम् नानारूपं, महाबलम्, अजेयम्, सहायानां सहायम् स्तौमि। तस्य शक्त्या सप्त दानानि प्रकाशयति, नानारूपाणि दर्शयति। त्वं अधरम् उच्चं च स्थापितवान्, यस्य आश्रये वयं गृहेषु वसामः। त्वं मातरः, चरन्त्यः स्थापयसि, बहून् शीघ्रगामिनः प्रेरयसि। एते ब्रहद्दिवस्य जाताः स्तोत्राणि, प्राज्ञानि, दीप्तिमन्ति, इन्द्राय उद्घोषितानि, प्रथमाय, दीप्तिदातृ, सः स्वयम् वंशस्य अधिपः, स्वराज्यः, सः सर्वाणि दूरस्थलानि उद्घाटयति, अस्मभ्यं रक्षां ददाति। एवं महात्मा ब्रहद्दिवः, अथर्वणस्य सुतः, त्वाम् इन्द्रं आत्मवत् स्तौत्, मातरिश्वनः कन्याः, भगिन्यः, अनायासेन समीपम् आगच्छन्ति, तव वीर्येण ते प्रेरयन्ति, पुष्णन्ति च। आदौ हिरण्यगर्भः उत्पन्नः, सः एव सर्वस्य एकः ईश्वरः, जन्मना अधिपः जातः, पृथिवीं द्याम् च स्थापयत्—कस्मै देवाय हविः विधेम? यः आत्मनं बलं च ददाति, यस्य आदेशं सर्वे देवाः अनुयन्ति, यस्य छायामृतम्, मृत्युः च—कस्मै देवाय हविः विधेम? यः महत्त्वेन एकः राजा सर्वस्य श्वसतः निमिषतः, द्विपदाम् चतुष्पदाम् अधिपः—कस्मै देवाय हविः विधेम? यस्य महत्त्वं हिमवतः, समुद्रः, नद्यः च घोषयन्ति, यस्य बाहवः एषाः दिशः—कस्मै देवाय हविः विधेम? येन द्यावापृथिवी दृढे कृतौ, येन व्योम प्रतिष्ठितम्, येन नाभिः स्थापितम्, यो अन्तरिक्षम् मिमीते—कस्मै देवाय हविः विधेम? यं उर्वी उर्वी, कम्पमाने, मनसा पश्यतः, सः बलात् धारयति, यत्र सूर्यः उदेति—कस्मै देवाय हविः विधेम? यदा महान्ति आपः विश्वबीजं वहन्त्यः, अग्निम् जनयन्ति, तस्मात् एकः देवः देवतानाम् उदितः—कस्मै देवाय हविः विधेम? यः महत्त्वेन आपः पश्यति, सृजनशक्तिम् धारयन्, यज्ञं जनयन्, सः एकः देवः देवतानां परः—कस्मै देवाय हविः विधेम? सः नः मा हिंसीत्, पृथिवीजनयिता, यो दिवि ऋतं स्थापयत्, यो दीप्तिमन्तः अपां महत्त्वं च अकरोत्—कस्मै देवाय हविः विधेम? एवं ऋचः, अग्न्यादिभिः देवैः सह, हिरण्यगर्भस्य महत्त्वं च, एकत्र प्रवहन्ति, सर्वं जगत्, देवाः, मनुष्याः च, तस्य तेजसा, शक्त्या, चिरन्तन्यां ऋतस्य धारायां संयोज्यन्ते।