सौम्यया वाचा अहम् इन्द्रम् अग्निं च आवाहयामि, यथा नौका नदीं तीर्त्वा पिनद्धाभ्याम् इव चापिभ्याम् प्रेष्यते। एवं देवा अपि तेन विचरन्ति, ये अस्मभ्यं धनानि यच्छन्ति, निधीन् उत्पादयन्ति च। देवा न कदाचन क्षुधां मृत्युम् वा प्रेषयन्ति, न च पितरः तं उपसर्पन्ति यो भुङ्क्ते; यः तु न ददाति, तस्य सम्पदः न तिष्ठन्ति, न च अदातारं अन्यः पालयति। यः क्षुधिताय तृषिताय अभ्यागताय च अन्नं ददाति, तस्य मनः दृढं भवति, सः अग्रे सेवते, आपदि अपि सः सहायम् अलभमानः न भवति। सः एव दाता यः स्वगृहे इच्छन्तं भोजनं ददाति, कृशेषु क्षुधितेषु च विचरति; सः आहूतस्य सखा भवति, अपरिचितैः अपि मैत्रीं कुर्यात्। यः मित्राय दातारं न भवति, सहायम् इच्छन्तं न यच्छति, सः न मित्रः; तादृशात् जनात् अपसृत्य अन्यं दातारं आपदि अपि जनः इच्छेत्। योऽधमाय क्षुधिताय ददाति, सः महान्तम् मार्गम् पश्येत्; यथा रथस्य चक्राणि नित्यं परिवर्तन्ते, एवं सम्पदः अपि एकस्मात् अन्यस्मै गच्छन्ति। यो मूढः, सः व्यर्थं अन्नं प्राप्नोति—एष सत्यं वचनम्, तस्य विनाशः; सः न मित्रं पुष्णाति, न च सहचरं पालयति; सः एव पापं भुङ्क्ते यो एकाकी भुङ्क्ते। कृषकः हलम् सज्जयति, क्षेत्रम् आरभते; तेन कर्मणा मार्गः शुद्धः क्रियते; वक्ता वदतु, दाता तु श्रेष्ठः; दाता अदातारं अतिवर्तेत्। एकपादः द्विपादम् अतिवर्तते, द्विपादः त्रिपादम् पृष्ठतः अनुव्रजति; चतुष्पदः द्विपादम् सङ्गमे आगच्छति, पङ्क्तीन् निरीक्ष्य स्थानं गृह्णाति। न द्वे हस्ते समे, न च द्वे मातरौ समं पयः यच्छतः; यमलयोः अपि बलं न समं, बान्धवाः अपि न समं ददति। अग्ने, त्वं निग्राहकम् निहन्ति, मनुष्येषु तेजस्वी स्वगृहे, शुचिः व्रते तिष्ठसि। त्वं सम्यग् आहूतः, घृतस्य हविषः प्रियः, तुभ्यं चमसाः सज्जीकृताः। एवं समाहूतः अग्ने, स्तुत्यः, तेजसा प्रकाशते; सः चमसस्य उपरि अभिषिक्तः। अग्निः घृतेन अभिषिक्तः, मधुरमुखः आहूतः, तेजस्वी प्रकाशते। वृद्धः सन् अपि, अग्ने, त्वं देवेषु हविः वहन् दीप्त्या ज्वलसि; मनुष्याः त्वाम् आह्वयन्ति। अग्ने, अमृतं त्वां मनुष्याः घृतेन पूजयन्ति, अवध्यं गृहेश्वरम्। अग्ने, अनिवर्त्यया ज्वलया असुरं दह; सत्यस्य रक्षकः दीप्त्या प्रकाशस्व। अग्ने, मुखेन तन्त्रिणः निवारय; विशालासु निवासेषु प्रकाशस्व। त्वां, हविःवाहनम्, स्तोमैः विशालासु निवासेषु प्रज्वालयन्, यः यज्ञेषु श्रेष्ठः। एवं, एष मे मनः चिन्तयति—"गां प्राप्नुयाम्, अश्वम् प्राप्नुयाम्," कदाचित् सोमं पिबेयम्। मे मनांसि वातवत् प्रवातानि, प्रमत्तानि, उत्साहितानि—कदाचित् सोमं पिबेयम्। मे मनः उत्क्रान्तम्, यथा अश्वाः रथम् शीघ्रं वहन्ति—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। मे धियः समीपं आगता, यथा धेनुः प्रियवत्साय—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। अहम् विचरामि, यथा तक्षकः स्वकर्मणि, हृदया विद्याम् अन्विष्य—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। न पञ्च जनाः माम् निरुन्ध्युः—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। न उभे लोके, न अपरः पक्षः माम् निवारयेत्—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। अहम् महत्त्वेन दिवम् अतिवर्ते, भूमिम् अपि—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। नूनम्, अहम् इमां भूमिं यत्र वा तत्र स्थापयेयम्—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। अहम् भूमिं शोषयेयं, कम्पयेयं वा—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। मम एकः पक्षः दिवि, अपरम् अधः कृतम्—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। अहम् बलवान्, महान्, उत्साहितः—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। अहम् गृहं गच्छामि, अलङ्कृतः, देवानां हविःवाहनः—कदाचित् सोमस्य प्रभावः एषः। एषः, नूनम्, सर्वेषु भूतेषु श्रेष्ठः, यस्मात् उग्रः, दीप्तः, वीर्यवान् जातः। सः नवजातः एव शत्रून् जयति, सर्वाणि शक्तयः तस्मिन् रमन्ते। सः बलस्य वृद्ध्या, महता वीर्येण, सेवकस्य शत्रवे भयम् जनयति। सः रक्षति, पुष्णाति, च हर्षसमाजेषु तं नमन्ति। सर्वे तव मेधाम् इच्छन्ति; द्वौ त्रयः वा एते शक्तयः उदियन्ते। मधूनां मधुतमः, हर्षं विमुञ्च; मधुना मधुभिः स्पर्धस्व। एवं ऋषयः त्वां सम्पदां जयन्तारम् स्तुवन्ति; सर्वेषु हर्षेषु त्वं बलवान् भूयाः, धीरः, स्थिरदेहः भूयाः; दुष्टाः त्वां न जेषुः। त्वया वयं युद्धेषु विजयं प्राप्नुमः, अनेकानि युद्धानि पश्यामः; तव शस्त्राणि वचसा प्रेरयामि, तव शक्तिम् स्तुत्या बलयामि। अहम् अनेकवर्णम्, महाबलम्, अजितम्, सहायानां सहायम् स्तोष्यामि; तस्य शक्त्या सः सप्त दानानि दर्शयति, नानारूपाणि प्रकाशयति। त्वं अधः ऊर्ध्वं च स्थापितवान्, यस्य आश्रयः वयं गृहे वसामः। त्वं मातरः, चरन्तीः स्थापयसि; त्वं शीघ्राणि बहूनि प्रेषयसि। एते स्तोत्राणि, बृहद्दिवः जातानि, प्राज्ञानि, तेजस्विनि, इन्द्राय उक्तानि, यः प्रथमः, प्रकाशदायकः; सः महतीं वंशपरम्पराम् अधितिष्ठति, स्वयम्भूः, सः सर्वाणि दूराणि स्थानानि अपावृत्य अस्मभ्यं रक्षां ददाति।