बलस्य सूनो महाबलिन्! इति वृषभस्य स्वरः त्वां स्तौति, यः स्तुतः असि; वयं त्वां स्तोष्यामः, त्वया च नायकत्वेन दीर्घं समृद्धं च आयुः समाशेम। एवं त्वां, अग्ने, वृष्टिहव्यस्य पुत्राः ऋषे स्तुवन्ति; तान् च तेषां नेतॄंश्च रक्ष, ये स्तुवन्ति, “वषट्, वषट्” इति स्वरेण, “नमः, नमः” इति च वदन्ति। इन्द्र! सोमं पिब महाबलाय, शत्रून् हन्तुम्; धनाय, बलाय च हव्यमाने पिब; मधुमन्तं सुतं सोमं पिब, बली भव। अस्य स्रवतः पूर्णस्य सोमस्य पिब, इन्द्र, उत्तमस्य, सुविदितस्य; अस्मभ्यं क्षेमं ददातु, मनसा मुद्य, समीपं आगच्छ, शुभां श्रियं वह। दिव्यः सोमः त्वां मदयतु, इन्द्र; यः पृथिव्यां सुतः, स त्वां मदयतु; येन त्वं विश्वं व्याप्तवान्, तेन मदयस्व; येन त्वं शत्रून् नाशयसि, तेन मदयस्व। इन्द्रः वृषभः स्वाभ्यां हरिभ्यां द्विद्वारं सुवासितं पानं प्रति आगच्छतु; पशूनां हेतोः, मधुश्च्युतस्य हेतोः, शत्रुहन्ता वृषभः सह सुतैः बलं लभताम्। अग्ने! अभिचारिणां तीक्ष्णानि दाहकानि शस्त्राणि दह, तेषां दृढानि दुर्गाणि छिन्धि; तुभ्यं, उग्र, बलं वीर्यं ददामि—त्वं गच्छ, युद्धे शत्रून् जहि। विस्तारय, इन्द्र, यशः बलं च, दृढधनुर्वत् शत्रूणां प्रति; अस्माभिः सह, तव शक्तिभिः, दुर्धर्षः सन्, स्वबलं वृद्धय। एष ते, मघवन्, हविः सन्नद्धः; प्रतिगृह्य, राजन्, मुदया; तुभ्यं सोमः सुतः, तुभ्यं पक्तः—भुङ्क्ष्व, इन्द्र, पिब स्रवन्तम्। भुङ्क्ष्व, इन्द्र, सन्नद्धानामन्नानाम्; अस्माकं कृते पक्तं सुतं च सोमं गृहाण; उत्सुकाः त्वां पूजयामः—यजमानस्य कामाः सिध्यन्ताम्। इन्द्रमग्नी हविषा वाचः सुश्लोकैः आह्वये, यथा नौः नदीं पताकाभ्याम् उत्प्लावयेत्; यथा देवाः एतेन चरन्ति, ये अस्मभ्यं धनं ददाति, निधीन् च उद्भावयन्ति। देवाः न क्षुधं न मृत्युम् आह्वयन्ति, न प्रेताः तं उपगच्छन्ति यो अश्नाति; परन्तु यो न ददाति, तस्य धनं न तिष्ठति, न च अददतः सहायकः लभ्यते। यः क्षुधिताय, तृषिताय, आगच्छन्ताय च अन्नं ददाति, स आत्मानं स्थिरं करोति, अग्रतः सेवते, दुःखितोऽपि न सहायं विहीनः भवति। सः एव दाता यः स्वगृहे इच्छन्तमन्नं ददाति, कृशान् क्षुधितांश्च पर्येति; सः आह्वयतः सखा भवति, अपरिचितैः अपि मैत्रीं करोति। सः न सखा, यः न दत्ते सखायै, याचमानाय, निष्ठाय; तादृशात् जनात् निवर्तेत, तस्य गृहे स्थानं नास्ति; मृत्युकाले अपि दातारं इच्छेत्। योऽल्पाय ददाति, अन्नार्थिनं पश्येत्; स महतः मार्गं पश्येत्; यथा रथस्य चक्राणि पर्यन्ति, एवं धनानि एकस्मात् अन्यस्मै गच्छन्ति। यो अविज्ञाय अन्नं लभते, स व्यर्थं लभते—सत्यं वदामि, तस्य विनाशः; स मैत्रीं न पुष्णाति, न सखायं बिभर्ति; यः एकाकी अश्नाति, स पापं अश्नाति। कर्षकः हलं सज्जीकुरुते, क्षेत्रं प्रपादयति; कर्मणा मार्गं विशोदयति; वक्ता वदतु, दाता तु श्रेष्ठः; दाता अददतः अतिरिच्यते। एकपाद् द्विपादं अतिवर्तते, द्विपाद् त्रिपादं पृष्ठतः अनुगच्छति; चतुष्पाद् द्विपादं सभायाम् आगच्छति, पंक्तीः निरीक्ष्य स्थानं गृह्णाति। द्वे हस्ते न समे, न च द्वे मातरौ समं पयः ददातः; यमलयोः अपि बलं न समं, स्वजनाः अपि सर्वे न समं ददाति। अग्ने! त्वं निग्राहकं हन्ति, मानुषेषु दीदिहि, स्वगृहे, शुद्धव्रत; त्वं सम्यक् हव्यमाने उच्छ्रितः, घृतस्य प्रियं पिबसि, तुभ्यं चमसाः सज्जीकृताः। एवं हव्यमाने अग्ने, स्तुत्यः, स्फूर्तिमान् भवति; चमसा उपरि अभिषिक्तः। अग्निः घृतेन अभिषिक्तः, मुखं मधुमत् हव्यमाने; स्फूर्तिमान् तेजसा दीदिहि। जरन् सन्, देवेषु वहन, प्रज्वलसि; मानुषाः त्वां आह्वयन्ति। मानुषाः त्वां, अग्ने, अमृतम्, घृतेन, अवध्यं गृहेश्वरं, यजन्ति। अग्ने! अविजितेन तेजसा रक्षः दह; सत्यम् रक्षस्व। एवं त्वं, अग्ने, मुखेन अभिचारिणः नुद; विशालासु निवासेषु दीदिहि। त्वां, हव्योवाहन, विशालासु निवासेषु स्तोत्रैः प्रज्वलितवन्तः, यः मनुष्येषु यज्ञाय योग्यः। एवं, एवं मम मनः चिन्तयति—“गां प्राप्नुयाम्, अश्वं प्राप्नुयाम्”; किल सोमं पिबेयम्। मम विचाराः वातवत् उत्साहिताः, मदिताः; किल सोमं पिबेयम्। मम मनः व्योम्नि यथा अश्वाः रथं वहन्ति, तथोत्प्लुतम्; किल सोमस्यैष प्रभावः। मम विचारः माम् उपागमत्, यथा धेनुः वत्सं प्रियम्; किल सोमस्यैष प्रभावः। अहं किल शिल्पिवत् कर्मणि पर्यामि, हृदया प्रज्ञां अन्विष्य; किल सोमस्यैष प्रभावः। न पञ्च जनाः माम् निरुन्ध्युः; किल सोमस्यैष प्रभावः। नेदं विश्वं, नापरं पक्षं माम् निरुन्ध्युः; किल सोमस्यैष प्रभावः। अहं दिवं महत्त्वा अतिक्रामामि, पृथिवीं च; किल सोमस्यैष प्रभावः। अहम्, इच्छया, इमां पृथिवीं अत्र वा तत्र वा स्थापयेयम्; किल सोमस्यैष प्रभावः। अहं पृथिवीं शोषयेयं वा कम्पयेयं वा; किल सोमस्यैष प्रभावः। एकः मम पक्षः दिवि, अपरं अधः कृतवान्; किल सोमस्यैष प्रभावः।