शतसहस्राणि पञ्चदश स्तोत्राणि सन्ति, यथा द्यावापृथिव्यौ विशालौ, एवं तद्दैवतं महत्त्वं प्राप्नोति। सहस्रगुणं तस्यैश्वर्यं, सहस्रगुणं तस्य विस्तारः; यावद् ब्रह्मणः क्षेत्रं, तावत् वाणी व्याप्यते। कः तु प्राज्ञः छन्दसां संयोगं वेद? कः वाचं यज्ञपीठे स्थापयामास? कं सत्यम् उत्पन्नं अष्टमं आहुः? कः इन्द्रस्य द्वौ बभ्रू अवैद्? केचित् पृथिव्याः अन्तःचरन्ति, अन्ये रथस्य युगपत् स्थिताः। ते स्वकार्यं विभाग्य कुर्वन्ति, यदा यमः गृहे प्रतिष्ठितः स्यात्। तत्र तेजस्वी, युवा, दीप्तमान् पक्षीवद्, मातरः समीपं गच्छति, पोषणाय। यदि अकन्या अपि जनयति, तदा सः तत्रैव पूष्णां कर्तृत्वं प्राप्य महान् भवति। तस्मै अग्निः इति नाम विधीयते, सः अन्नदः, युवा, दारुभिः स्वतेजसा भक्षयन्। स्वेच्छया, तीव्रजिह्वः, सः शीघ्रं प्रवर्तते, शुष्ककाष्ठेषु वृषभ इव गर्जन्। स इन्दुः, तव कृते सुतः, स्थाणुः, देवप्रियः, समुद्रवत् प्रवहन्, वहन्, दीप्तमान्, महातपाः, मार्गेण अग्रे यति। यस्य, जरन्नपि, न कदापि क्षयः, न वाताः कम्पयन्ति; वीराः विजयं यथार्थं यान्ति, त्रित इव, ते न हन्तव्याः, किन्तु हविषः कृते उत्कृष्यन्ते। स एव अग्निः, काण्ववत्, काण्वानां मित्रः, शत्रुषु बलिष्ठः; सः स्तुतिं कुर्वतः रक्षतु, नेतॄन् रक्षतु, सः अस्मद् रक्षां ददातु। सः वीर्यवान्, युद्धाय योग्यः, उत्तमजातिः, त्रिषु जनासु विचरन्, जातवेदसं पश्यन्; न प्रबला अपि तं जेतुं शक्नुवन्ति, सः युद्धे अजितः। एवं अग्निः, मनुष्यैः सह, दानैः सह, स्तुत्यः, बलपुत्रः, सत्यव्रतः, दिव्यैः तेजसा, मित्रवत्, मानवात् परं गच्छन्ति। बलपुत्र, महाबल, वृषस्य रवेण स्तूयसे; वयं त्वां स्तोष्यामः, तव साहाय्येन, दीर्घायुः, समृद्धिं प्राप्नुयाम। एवं त्वां, अग्ने, वृष्टिहव्यस्य पुत्राः स्तुवन्ति, ऋषे; तान् च नेतॄन् च रक्ष, ये त्वां स्तुवन्ति, "वषट्, वषट्" इति गिरा, "नमः, नमः" इति स्तुवन्ति। इन्द्र! सोमं पिब, वीर्याय; पिब महाबल, शत्रून् हन्तुम्; पिब धनाय, बलाय, हविषि; मधुमन्तं सुतं सोमं पिब, बलवान् भव। अस्य समृद्धस्य प्रवाहस्य सोमस्य पिब, इन्द्र, सुतस्य, सुशिक्षितस्य; अस्मभ्यं श्रेयः दा, मनसि प्रीयस्व, समीपं आगच्छ, तेजोवतीं श्रीं वह। दिव्यः सोमः त्वां मत्तयतु, इन्द्र; पृथिव्यां सुतः सोमः त्वां मत्तयतु; येन त्वं विश्वं व्याप्तवान्, तेन त्वं मत्तयस्व; येन त्वं शत्रून् नाशयसि, तेन त्वं मत्तयस्व। इन्द्रः वृषभः, स्वयुतौ हरिणौ रथ्यौ आनीय, द्वारयुक्तं, सुतं, स्रुतं पातु; पशूनां कृते, सुतस्य मधोः कृते, शत्रुघ्नः, वृषभः, साकं बलं लभताम्। तव, उग्र, मायाविनां तीक्ष्णानि अस्त्राणि दह; तेषां दृढं कवचं छिन्द्धि; तुभ्यं बलं वीर्यं ददामि—गच्छ, शत्रून् युद्धे हन। इन्द्र! तव कीर्तिं बलं च विस्तरय, दृढधनुः इव, शत्रुषु; अस्माभिः सह, शक्तिभिः, अजेयः, स्वबलं वर्धय। एष ते, महादान, हविः सिद्धम्; प्रतिगृह्णीष्व, राजन्, हर्षेण; तव कृते सोमः सुतः, तव कृते पच्यते—खाद, इन्द्र, स्रुतस्य पिब। खाद, इन्द्र, सिद्धानां हवीनां; अस्मभ्यं पक्तं सुतं च स्वीकुरु; वयं त्वां समर्चिष्यामः, तव साहाय्येन, यजमानस्य कामाः सिध्यन्ताम्। इन्द्रमग्नी स्तोमवाचा आह्वये, नौमिव नौका नद्यां चक्राभ्याम्; येन देवाः अस्मभ्यं धनं ददति, निचयमुत्पादयन्ति। न देवाः क्षुधं मरणं वा यच्छन्ति, न प्रेताः भोक्तारं समीपं गच्छन्ति; किं तु, यः न ददाति, तस्य धनं न तिष्ठति, न च अदाता सहायं लभते। यो क्षुधिताय, तृषिताय, आगतेभ्यः अन्नं ददाति, सः मनः स्थिरं करोति, अग्रे सेवते, दुःखेष्वपि सहायं न विहायति। सः एव दाता, यः गृहे इच्छन्तं अन्नं ददाति, कृशेषु चरति; सः आह्वानकं मित्रं करोति, अपरिचितेषु अपि सौहृदं स्थापयति। यो न ददाति सखायै, याचते, स्थिताय, सः न सखा; तादृशं त्यजेत्, तत्र गृहम् न स्यात्; मृत्युकाले अपि, दातारं इच्छेत्। यः अधमाय, अन्नार्थिने ददाति, सः उत्तममार्गं पश्येत्; यथा रथस्य चक्राणि परिवर्तन्ते, एवं धनानि एकस्मात् अन्यस्मै गच्छन्ति। अविज्ञः व्यर्थं अन्नं लभते—सत्यं वदामि, सः नश्यति; सः न मैत्रीं पोषयति, न सखायं पालयति; सः एकाकी पापं खादति, यः एकाकी खादति। कृषकः हलं सज्जीकरोति, क्षेत्रं शुद्धिकरोति; कर्मणा मार्गं निर्माति; वक्ता वदतु, दाता तु श्रेष्ठः; दाता अदातारं अतिक्रामतु। एकपाद् द्विपादं अतिवर्तते, द्विपाद् त्रिपादं पृष्ठतः गच्छति; चतुष्पाद् द्विपादं संज्ञाय, गणेषु स्थानं गृह्णाति। द्वे हस्ते अपि न समे, न द्वे जनन्यौ समं पयः ददातः; यमौ अपि न समे बलम्, बान्धवाः अपि न समं ददाति। अग्ने! त्वं निग्रहीतारं हन्ति, मनुष्येषु दीप्तमान्, स्वगृहे शुचिव्रतः। त्वं उत्क्रान्तः, सुहूतः, घृतस्य हविषां प्रियः, तुभ्यं चमसाः सज्जीकृताः। एवं आहूतोऽग्निः, स्तुत्यः, दीप्तमान्, चमसाग्रे अभिषिक्तः प्रकाशते। अग्निः घृतेन अभिषिक्तः, मधुरमुखः, आहूते, दीप्तमान्। जरन् अपि, देवयज्यः, सः दीप्त्यते, मर्त्यैः आहूयते। मर्त्याः, अग्ने, त्वां अमृतं, घृतेन, अवध्यं गृहेश्वरं, उपासते। अजेयतेजसा, अग्ने, असुरं दह; सत्यस्य रक्षिता भव। एवं त्वं, अग्ने, मुखेन मायाविनः प्रत्याचक्ष्व; विशालगृहे दीप्तमान् भव। त्वां, वह्निं, स्तोत्रैः, विशालगृहे, यजमानाः प्रज्वलयन्ति, यः मनुष्येषु यज्ञाय श्रेष्ठः। एवं, एवं मम मनः चिन्तयति: "गां लभेय, अश्वं लभेय"; कदाचिद् सोमं पिबेयमिति।