पूर्वदिशि दिवः अर्धे, उषसः स्वं चिह्नं कृत्वा, तेजसा व्याप्य तिष्ठन्ति। यथा वीराः कवचं समारोपयन्ति, एवं रक्तवर्णाः गावः, येषां मातरः, मार्गाय प्रवर्तन्ते। तासां रक्ताः रश्मयः अपि स्वबलं अनवरितं प्रकाशयन्ति; गावः युक्ताः, उषसः स्वं प्राचीनं पन्थानं चरन्ति, तेजस्विन्यः स्वेन दीप्त्या विभान्ति। स्त्रियः, यथापः स्रवन्ति, गीतानि गायन्ति, एकेन सम्बन्धेन सह गच्छन्ति; सा उषसः, दानशीलस्य सुक्रतुः पोषणं वहन्त्यः, सोमं पिप्युषः यजमानस्य समीपं सर्वाः आगच्छन्ति। सा नर्तकीव वस्त्राणि विविनक्ति, वत्सेन सह धेनुरिव स्तनं छादयति; समस्तेषां लोकानां ज्योतिः निर्माय, उषसः गाव इव पुनः गोष्ठं प्रतिनिवर्तन्ति। तस्या दीप्तिः प्रकटिता; सा समुत्तिष्ठति, कृष्णं तमः अपाकरोति; सभायाम् आभरणमिव ज्योतिष्मती दिवः दुहिता तेजः प्रकाशयति। वयं तमसः पारं गताः; उदितायाम् उषसि मार्गाः निर्मीयन्ते; सा शोभायै प्रकाशन्ती, सुशुक्लवसनमिव स्मयमाना, कल्याणाय आगता। शुभवाक्यानां नेता, दिवः दुहितरि, त्वं एभिः स्तोमैः स्तूयसे; उषः, पुत्रवती, पशुमती, गो-अश्व-प्रबोधनेन बलं वहसि। उषः, शौर्ययशः, वीरपुत्रान्, अश्वसंपदं, महद्धनं च देहि; उदारयशसा दीप्तिमती, महत्त्वं समृद्धिं च वह। सा देवता, समस्तलोकदर्शिनी, विस्तीर्णया दृष्ट्या प्रकाशते; त्वं सर्वेषां प्राणिनां मध्ये विचरन्ती, तान् प्रबोधयन्ती, सर्वेषां भाषां प्रकाशयसी। सा पुनः पुनः, पुरातनी अपि, नित्यनूतना जात्या, तेनैव वर्णेन अलंकुर्वती, दक्षिणा स्त्रीव तमः अपाकरोति, जीवितं मृत्यूनां ह्रसयति। सा दिवः अन्तौ प्रसार्य जागर्ति; स्वसारं रात्रिं अपाकरोति; मानवानां कालं मिमीते, कामिन्याः दृष्ट्या कन्या प्रकाशते। सा शोभना, भाग्यवती, गाव इव विस्तार्यते, नदीव प्रवहति; ऋतस्य पन्थानं पश्यन्ती, सूर्यस्य रश्मिभिः सह गच्छन्ती, नित्यं दृश्यते। उषः, तद् अश्वसंपन्नं वैभवं नः वह, येन वयं अपत्यं पौत्रांश्च पालयेम। उषः, अद्य अस्मिन् गव्यम् अश्व्यम् च क्षेत्रे प्रकाशस्व; अस्मान् कृते, धनं शुभवाक्यं च वह। त्वं स्वं रथं, अश्वसंपन्नं, रक्तवर्णैः अश्वैः युङ्क्ष्व; ततः सर्वाणि सौभाग्यानि अस्मभ्यं वह। अश्विनौ, मार्गस्य नेतारौ, गवां दातारौ, हिरण्यदातारौ, एकचित्तेन स्वं रथं नः समीपं कुरुतम्। यावद् भवन्तौ गीतं च तेजश्च दिवि जनानां कृते निर्मितवन्तौ, तावद् नः पोषणं वहतम्। अत्र, सुवर्णचक्रिणौ, दिव्यौ, उषसः सोमपानाय जागृतान् वहन्तु। अग्ने सोम च, महाबलिनौ, मम एषः आह्वानः शृणुतम्; एभिः स्तोमैः तुष्टिं लभध्वं, यजमानाय हर्षं दत्तम्। यस्य त्वं स्तुतिं गृह्णीथः, तस्मै वीर्यं, पशून्, शुभान् अश्वांश्च दत्तम्। यः हविर्वा दक्षिणां वा ददाति, तस्य सुतान्, वीर्यं, दीर्घायुषं च लभताम्। अग्ने सोम च, एषः वः वीर्यः कर्म—यदा पण्यः दस्योः हस्तात् गावः उद्धृत्य, शेषं बलिनः विमोच्य, एकं ज्योतिः बहिषु अन्वविन्दतम्। युवां इन्द्रेण सह दिवि एतान् दीप्तान् देशान् स्थापयतम्; आपः दुष्टेन गृहीतान् विमोच्य, रक्षां वहतम्। एकं मातरिश्वा दिवः अवारोहयत्, अन्यं श्येनः पर्वताद् आदत्त; अग्ने सोम च, वाङ्मनसा वृद्धिं प्राप्य, यज्ञाय विस्तीर्णं स्थानं कृतवन्तौ। यं सोमं हविषा समर्पयन्ति, तं स्नेहपूर्वकं गृह्णीतम्; शुभया रक्षया यजमानं सुखं कुरुतम्। घृतप्रस्थेन, श्रद्धया यः यजते, तस्य व्रतम् रक्षतम्, अनिष्टं पारीक्षतम्, जनाय महत् शरणं दत्तम्। अग्ने सोम च, समं वेदित्वा, एकं आह्वानं गृह्णीतम्, देवेषु संयुक्तौ अभवताम्। यः हविषा वा घृतेन वा सेवते, तस्मै महतीं दीप्तिम् वहतम्। अग्ने सोम च, एतेभिः हविभिः तुष्टौ भवतम्; अस्मान् प्रति आगच्छतम्, अस्माभिः सह तिष्ठतम्। दुष्टेभ्यः अस्मान् रक्षतम्, गावः वृद्धिं यान्तु, हविर्गृहीतारौ; दानवत्सेषु बलं दत्तम्, यज्ञं सिद्धिं कुरुतम्। एषः स्तोमः, जातवेदः, तुभ्यं मनसा रथमिव समर्प्यते; तव प्रीति: नः शुभाय—अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः स्यात्। यस्य त्वं पूजितः, सः समृद्धिम्, अविजित्यं, वीर्यं च प्राप्नोति; तं त्वं रक्षसि, तस्मै अनिष्टं न भवति—अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। त्वां सन्तोषयित्वा, वयं प्रार्थनाः सिद्धयेम; त्वं देवाः हविः गृह्णीहि। आदित्यांश्च आनय, त्वं तत्प्रियः—अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। समिधं वहाम, हविः स्थापयाम, यथाक्रमं व्यवस्थापयाम; दीर्घायुषे प्रार्थनाः सफलाः कुरु—अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। द्विपद् चतुष्पदः प्रजाः, जनानां रक्षक, तव विधिना विचरन्ति; महानाम् उषसां प्रकटः निर्देशः अद्भुतः। अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। त्वं अध्वर्यु, होतारः, प्राचीनः, श्रेष्ठः, प्रशास्ता, पोटा, जात्या गृह्यः; सर्वकर्मविद्, बुद्धिमान्, तानि समृद्धानि करोति; अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। सर्वतः सुशोभनः, सुमित्रः, त्वं दूरादपि प्रकाशसे; रात्रौ अपि, देव, त्वं परं पश्यसि। अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। सोमे यः यजते, देवयानः रथः अग्रे अस्तु; अस्माकं स्तुतिः योग्यं प्राप्नुयात्। सः तदा वेदात्, वाक् सिद्धिं यान्तु; अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। शस्त्रैः दुष्टान्, दूरस्थान्, समीपस्थांश्च, दुरात्मनः, नुद; तदा स्तोतुः यज्ञे मार्गं सुगमं कुरु; अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। यदा त्वं रक्ताः पीतः च अश्वान् वातरथं युङ्क्ष्व, तदा गर्जनं वृषभस्य इव; तदा धूमध्वजेन वनानि प्रविशसि; अग्ने, मैव नः तव सख्ये विपत्तिः। एवं, दिव्यः उषसः प्रकाशः, अग्निसोमयोः तेजः, यज्ञस्य समृद्धिः च, ऋतस्य पन्थाः, सततं मानवस्य कल्याणाय, समृद्धये च, देवेषु पूज्यं, संसारस्य मंगलाय च, प्रतिपद्यते।