यो देवः त्वष्टा, रूपैः सर्वाणि लोकानि—द्यावापृथिव्यौ, मातरौ इव—शोभयन्, सः अद्य ब्रह्मणा प्रेरितः, यज्ञे पूज्यः सञ्ज्ञाय, तस्मै एव हव्यं विधाय यजेत। देवतानां कृते हविर्योजनं सम्यग् विधाय, वनस्पतेः अधिपतिं, शमयन्तारं, अग्निं देवमध्वा घृतैः सह हविः स्वादयेत। अग्निः, यः सहसा जातः, सः यज्ञस्य प्रमाणं कृत्वा, देवानां नेता अभवत्; स ब्राह्मणस्याज्ञया, सत्यवाचा, स्वाहा-युक्तं हविः देवाः स्वादयन्तु। मनीषिणः, स्वस्य चित्तमुत्सृज्य, यदा कस्यचित् विचारः जायते, तदा सत्कर्मभिः इन्द्रं प्रेरयेम; सः वीरः, गायकः, विज्ञानवित् अस्ति। सत्यस्य प्रेरणा, सत्यस्थानात्, प्रकाशितवती; सः वृषभः, गृहपुत्रः, गावः सह आगतः; सः बलात् उदितः, निनदेन, महानि अन्तरिक्षाणि अपि व्यभजत्। इन्द्रः, ख्यात्या एतत् वेद; सः विजयी, सूर्यस्य पन्थाः कर्ता; एषं स्थिरं कृत्वा, अचला, गवां स्वामी, दिवः, प्राचीना, अजय्यः अभवत्। इन्द्रः, महिम्ना, अङ्गिरसां स्तुतः, महः समुद्रस्य ऋतानि स्थापयत्; बहूनि क्षेत्राणि प्रसारयत्, सत्यस्य आधारं धारयत्। इन्द्रः दिवापृथिव्योः प्रमाणं वेद; सर्वाणि स्थानानि वेद, शुष्णं नुदति; सः सूर्येण महत् व्योम प्रसारयत्, स्तम्भेन अपि अधारं धारयत्। वज्रेण वृत्रहन् वृत्रं निहन्ति, असुरस्य मायां भिन्दन्; शूर, त्वं स्वेन शौर्येण तान् भग्नवान्; एवं त्वं बाह्वोर् बलात् बली अभवः। यदूनां ध्वजाः, उषसा सूर्येण च शोभमानाः, तेजसि रमन्ते; नक्षत्रं दृष्टं, नभसि इव, न कश्चन जानाति कुतः आगतम्, न च कुत्र गतम्। प्राचीनाः अप्सराः, इन्द्रस्य प्रेरणया, दूरं जग्मुः; तासां कुतः उद्गमः, कुतः आधारः, कुतः मध्ये, कुतः अन्तः इति कः वेद? नद्यो अहिना बद्धाः, विमुक्ताः; ताः शीघ्रं प्रवहन्; या मुक्तुम् इच्छन्त्यः, ताः मुक्ताः, अन्याः बद्धाः न रमन्ते। सर्वाः नद्यः निनदन्त्यः सिन्धुम् अभिप्रयन्ति; पुरातनः बन्धः मार्गदर्शिना भग्नः; प्राचीनानि धनानि विश्राम्यन्ति, हे इन्द्र, बहूनि सौम्यानि अस्मान् प्रति आगतानि। इन्द्रः, प्रातर् हविषा सोमं पिब; तव प्रथमं पानं, प्रातःकाले एव; हर्षस्व, हे वीर, शत्रून् नुदितुम्; स्तोत्रैः तव वीर्याणि वदामः। युक्तरथेन, मनसः अपि शीघ्रतरः, सोमपानाय आगच्छ; तव हरयो वेगेन धावन्तु, येन त्वं वृषभः रथ्यां रमसे। सूर्यस्य प्रभया तेजसा च, सर्वश्रेष्ठैः रूपैः तनुं स्पृश; मित्रैः सह, आवहितः, उपविशत्, हर्षस्व। यस्य महत्त्वं, इन्द्र, मदेषु, एते द्यावापृथिव्यौ अपि न अतिवर्तेते; तस्मिन् गृहे, युक्तहरिभिः, प्रियतमे अन्ने आगच्छ। त्वं, इन्द्र, यः सदा पित्वा, शत्रून् निहन्, अप्रतिमानि कर्माणि कृत्वा, तुभ्यं दातुः बलं प्रबोध्यते; तव मदाय सोमः पिच्यते। एष पात्रं तव कृते पूर्णम्; सोमं पिब, शतक्रतो; आह्वानं मदिरमधुरं पूर्णम्, यत् सर्वे देवाः भोक्तुम् इच्छन्ति। इन्द्र, बहवः जनाः, हविभिः त्वाम् आह्वयन्ति, वृषन्; एते अस्माकं मधुमन्तः सोमाः तव; तेषु सुतास्व् हर्षस्व। तव प्राचीनानि वीर्याणि, इन्द्र, वदामि; तव पुरातनानि कर्माणि; तव अक्राम्यं क्रोधः अश्रान्तः शिलां विभिद्य, धेनुः कवये प्रदर्शिता। गणेषु उपविशतु, गणपति; त्वां प्राज्ञतमं प्राज्ञाः वदन्ति; त्वया विना किञ्चित् न क्रियते, महाबल; मघवन्, उत्तमं स्तोत्रं गाय। मघवन्, अस्मान् च नीचान् च पश्य; मित्रवत्, मित्राणां स्मर, वित्तपते; अस्माकं विजयाय युद्धं कुरु, सत्यशूर; अवेददायिनः अपि धनस्य भागं ददातु। द्यावापृथिव्यौ, समेता, सर्वैः देवैः सह, तम् तमसि बलं बध्नीताम्; यदा सः, कर्म कुर्वन्, सोमपानेन महत्त्वं च बलं च वर्धयामास। विष्णुः, बलात्, तम् महत्त्वं तमसि बिभ्रद्, मधुना दीप्तं बिन्दुं धारयन्; देवैः सह, इन्द्रः मघवा, स्वैः मित्रैः, वृत्रं निहत्य श्रेष्ठतमः अभवत्। यदा, शस्त्राणि बिभ्रत्, युद्धाय वृत्रस्य अहिना सह तिष्ठथुः, कीर्तिं इच्छन्तौ; सर्वे मरुतः, तव सह, तव उग्रं बलं वर्धयन्ति। जातमात्रे, प्रतिद्वन्दिनः अपाकरोत्; वीरः पुरुषशक्तेः युद्धं अपश्यत्; शिलां विभिद्य, आपः विमोचयत्, स्वबलात् विस्तीर्णं द्यां स्थापयत्। तदा इन्द्रः, स्वबलात्, यज्ञे अग्रणीः अभवत्; द्यावापृथिव्यौ अपि बलात् अतिक्रान्तवान्; हृष्टः, आयसीं वज्रं गृहीत्वा, मित्राय, वरुणाय, यजमानाय च, आशीः अभवत्। अत्र इन्द्रस्य दीर्घदर्शिनः कर्माणि स्तूयन्ते; तानि तस्य मनः हर्षयन्ति; यदा उग्रः, स्वेन बलात्, तमसि आपो धारयन्तं वृत्रं निहन्ति। तानि प्रथमानि वीर्याणि यानि कृतानि, यदा द्वौ महत्त्वेन स्पर्धेते; इन्द्रः, प्राचीन आहूतः, घनं तमः नाशयामास, बलात् रिपुं अपातयत्। सर्वे देवाः तदा तव पुरुषकृत्यं सोमयुक्तैः वाक्भिः वर्धयन्ति; इन्द्रस्य वृत्रवधे महत्त्वं प्रतिष्ठितम्; ज्वलनस्य जिह्वया इव, पिपासवे अन्नं निष्पादितम्। कौशलात्, वाक्भिः स्तोत्रैः, सौहृदैः, एतानि सौहृदानि वदेम; इन्द्रः, घोरान् च धूर्तान् च जयन्, भक्तानां रक्षार्थं शृणोति। त्वं बहूनि दानानि वहसि, स्वान् अश्वान्; तैः अस्माकं स्तुतयः लक्ष्यं प्राप्नुयुः; सुगैः मार्गैः वयं सर्वान् विघ्नान् तराम; प्राज्ञ, अस्मभ्यं विस्तीर्णं गम्भीरं शरणं ददातु। होतानि हविः त्रिधा विततानि; मातरिश्वा तेषां प्रियं गतवान्; दिव्याः धाराः, दातुम् इच्छन्त्यः, शीघ्रं जग्मुः; देवाः सूर्यं, बलस्य स्वामिनम्, अभिजज्ञुः। तिस्रः विनाशन्यः देव्यो वेदिम् उपतिष्ठन्ति; दीर्घश्रुतः अग्नयः ताः जानन्ति; धीराः तासां रहस्यम् आधारं अविन्दन्, याः दूरस्थासु गुह्येषु यज्ञेषु सन्ति। कन्या, चत्वारि वेणि, शोभना, घृतं रूपं कृत्वा, कर्माणि सज्जयति; तस्यां द्वौ दिव्यौ पक्षिणौ उपविशतुः, यत्र देवाः स्वं भागं स्थापयन्ति। एकः दिव्यः पक्षी सागरे प्रविशत्; सः इमं विश्वं च प्राणिनः च पश्यति; शुद्धेन मनसा अहं तं समीपं अपश्यम्; माता तम् आह्वयत्, सः च मातरम् आह्वयत्। धीराः, कवयः, वाङ्मिभिः एकं दिव्यं पक्षिणं नानाविधं वर्णयन्ति; ते छन्दांसि यज्ञे स्थापयन्ति, द्वादश सोमपात्राणि मापयन्ति। षट् चत्वारिंशत् छन्दांसि स्थापयित्वा, ततः द्वादशमं योजयन्ति; धीराः यज्ञं विज्ञाय, ऋक्साम्ना रथं सञ्चालयन्ति। चतुर्दश तस्य महिमानः, यान् धीराः सप्तवाचा नयन्ति; कः इह तं पन्थानं दिव्याय धाराय वदेत्, येन ते सुतं सोमं पिबन्ति? एवं ऋषयः, देवाः, यज्ञैः, स्तोत्रैः, हविभिः, इन्द्रस्य, अग्नेः, त्वष्टुः, विष्णोः च, महत्त्वं, वीर्यं, सौम्यं च, श्रद्धया सम्यक् उपासते; तेनैव जगत् स्थितम्, तेनैव आपः मुक्ताः, तेनैव यज्ञः सम्पद्यते।