सर्वं कथाम् एकत्र प्रवाहमय्या संस्कृतेन निरूपयामि— सर्वे देवाः, ऋषयश्च, गवां धनानां च महान् निधिः शिलायाः अधः निहितः इति श्रुत्वा, तस्य रक्षणाय पाणयः जाग्रतः स्थिताः। सुतरां सरमा तेषां पादचिह्नैः चिह्नितं तं प्रदेशं प्राप्तवती। तत्र सोमेन पुष्टाः आयास्याः, आङ्गिरसः, नवग्वाश्च ऋषयः आगच्छन्। ते गवां विस्तीर्णं धनं विविभ्रुः, पाणिभ्यः इदं वाक्यं ऊचुः। पाणयः सरमां प्रति अवदन्—“त्वं दिव्यशक्त्या प्रेरिता अत्र आगता। त्वां भगिन्याः रूपेण गृह्णीयाम, मा प्रतिगच्छ। सुभगे, मा गाः विभजाव।” सरमा प्रत्यवदत्—“नाहं भ्रातृत्वं न च भगिनित्वं वेद्मि। इन्द्रः जानाति, बृहन्तोऽप्यङ्गिरसः। पाणयः गाः यदा निहितवन्तः, तदा ते स्वं मार्गं गूढवन्तः, किन्तु इन्द्रः श्रेष्ठं मार्गं प्राप।“ पाणयः दूरं निहिताः, स्वं श्रेष्ठं मन्यन्तः। गाः सत्येन स्वं मार्गं मापयन्त्यः निर्गच्छन्तु। बृहस्पतिः, सोमः, अश्मा, प्रेरिताः ऋषयः च तान् गुह्यस्थाने पाणीन् अन्वयन्। एवं ते पूर्वे, ये अधर्मं कृतवन्तः—सलिलः, मातरिश्वा, उदधिक्—प्रथमतया वदन्ति स्म। जलवाहिन्यः, दीप्ताः, बलिनः, हर्षदाः—दिव्याः आपः, सत्येन जाताः, प्रथमतया। राजा सोमः प्रथमतया ब्राह्मणस्य भार्यां प्रतिपादितवान्, या हृता आसीत्; वरुणः मित्रश्च अनुव्रजेताम्; अग्निः होतारः तां हस्तेन गृहीत्वा नेतुम् आरब्धवान्। हस्तेनैव प्रतिज्ञा कार्येति ताम्, ब्राह्मणपत्नीं, ते अवदन्। दूताय न दातव्या; एवं क्षत्रियस्य राज्यं रक्षितम्। देवाः च सप्तर्षयश्च तस्याः विषये समाचरन्। ब्राह्मणपत्नी समीपं नीत्वा, सा दुर्निवार्या; सा उच्चे दिवि दुःखेन स्थितम्। ब्रह्मचारी द्वेषं वर्जयन् चरति; सः देवेषु एकत्वं प्राप्नोति। तेन बृहस्पतिः भार्यां, सोमेन नीताम्, यथा देवाः आहुतीं लभन्ते, तद्वत् प्राप। देवैः एव सा प्रतिपादिता, मनुष्यैः अपि। सत्यं धारयन्तः राजानः ब्राह्मणस्य भार्यां प्रतिपादितवन्तः। ब्राह्मणपत्नीं प्रतिपाद्य, देवैः सह तां पावयित्वा, ते पृथिव्याः पोषणं भुञ्जते, महतीं स्तुतिं गायन्तः। अद्य मानवस्य गृहे जातवेदः अग्ने, त्वं देवेषु हविः प्रेषय; मित्रं वरुणं च आनय, यतो हि त्वं दूतः, कविः, प्राज्ञः। तनूनपात्, सत्यस्य पथिकः, मधुना अभिषिक्तः, मधुरवाग्, अस्माकं चिन्ताः विज्ञाय गृहाण, यज्ञं च सम्पादय; यज्ञं देवेषु सफलं कुरु। स्तुत्यः पूज्यश्च त्वं, अग्ने, वसुभिः सह आगच्छ; देवतानां महाहोता असि; आवाहनेन यज्ञे श्रेष्ठो भवसि। दर्भः पूर्वदिशि पृथिव्याम् उपतिष्ठतु, गृहे अग्रे, दिनानां आरम्भे; विस्तीर्णं उत्तमं आसनं देवतानां, अदितये, सुखासीनं भूयात्। दीप्तानि विशालानि आसनानि वितन्यन्तां, पत्न्यः पतिभ्यः शोभनं यथा; दिव्यानि महद्वाराणि, सर्वं व्याप्य, देवतानां सुलभानि सन्तु। यज्ञोत्त्थापकः समीपं आगच्छतु; उषाः रात्रिश्च स्वस्थानं समुपविशेताम्; दिव्याः कन्यकाः, महान्तः, शोभायुक्ताः, उज्ज्वलाभरणधारिण्यः, स्वं तेजः धारयन्ति। दिव्याः होतारः, प्रथमा वाचस्पतयः, यज्ञस्य मापका, कवीन् सभासु प्रेरयन्तः, प्राचीं ज्योतिः दर्शयन्ति। भारती, इळा, सरस्वती च, तिस्रः देव्यो, अस्माकं यज्ञे आगच्छन्तु, मानवेषु सजगाः; एषु कुशेषु सुखं उपविशन्तु, सौम्यं ज्ञानं वहन्त्यः। यः सर्वाणि रूपैः इमं लोकं, दिवं पृथिवीं च, अलङ्कृतवान्, सः त्वष्टा, आज्ञया होत्रा, यज्ञं विधत्तु। सम्यक् विधाय, देवतानां हविः क्रमशः प्रेष्यताम्; वनस्पतिपतिः, शमयिता, अग्निर्देवः, मधुना घृतेन च हविः आस्वादयतु। अग्निः, एकैव जातः, यज्ञं मापयन्, देवतानां नेता अभवत्; होत्रा आज्ञया, सत्यवाचा, देवाः “स्वाहा” इति हविः आस्वादयन्तु। मनीषिणः, स्वस्य चिन्तां समर्पयन्तु; सत्यकर्मभिः इन्द्रं प्रेरयेम, यः वीरः, गायकः, विज्ञानवित्। सत्यस्य प्रेरणा, सत्यासनात्, प्रकाशमाना; वृषा, गृहेषु पुत्रः, गाभिः सह आगतः; सः बलात् गर्जनं कृत्वा, महान्ति अन्तरिक्षाणि अपि विवृणोति। इन्द्रः, ख्यात्या, एतद् जानाति; सः विजयी, सूर्यस्य मार्गदर्शकः; स्थिरं कृत्वा, अचला, गोपः, दिवः स्वामी, अनजयः अभवत्। इन्द्रः, महिमा अङ्गिरसोभिः स्तुतः, महोदधेर् ऋतानि स्थापयामास; सः अनेकेषां देशानां विस्तारं कृत्वा, सत्यस्य अधिष्ठानं धारयामास। इन्द्रः दिवं पृथिवीं च मापं जानाति; सर्वाणि स्थानानि वेत्ति, शुष्णं हन्ति; सूर्येण दिवं विस्तारयामास, स्तम्भेन अधिष्ठानं धारयामास। वज्रेण वृत्रहा, वृत्रस्य मायां निहत्य, त्वं बलेन, इन्द्र, बलिनां बलवान् अभवः। यदूनां ध्वजाः, उषसा सूर्येण च दीप्ताः, प्रभायां रमन्ते; नक्षत्रं दृष्ट्वा, यथा दिवं, कोऽपि न जानाति, कुतः आगतम्, न च क्व गतं सत्यम्। पूर्वाः आपः दूरं गताः, याः इन्द्रस्य प्रेरणया प्रवृत्ताः; कुत्र तासां मूलं, कुत्र आधारः, कुत्र मध्यं, कुत्रान्तः इति न ज्ञायते। नद्यः, सर्पेण गृहीताः, विमुक्ताः; ततः शीघ्रं प्रवहन्ति; या मोक्षं इच्छन्ति, ताः मुक्ताः, या निगृहीताः, ताः न रमन्ते। नद्यः, गर्जन्त्यः, सिंधुं प्रति शीघ्रं ययुः; पुरातनं बन्धनं मार्गदर्शिना भिन्नम्; पुरातनं पृथिव्याः धनं विश्रान्तं, हे इन्द्र, बहवः सौम्याः अस्मान् उपागच्छन्। इन्द्र, त्वं सोमं प्रातः कामयमानः पिब; प्रथमा त्वया प्रातः पीता; हर्षस्व, वीर, रिपून् हन्तुम्; स्तुतिभिः तव वीर्याणि वदामः। मनसापि शीघ्रतरं रथेन, इन्द्र, सोमपानाय आगच्छ; तव हरिण्यौ शीघ्रं यान्तु, येन त्वं, वृषन्, रथमारुह्य हृष्यसि। सूर्यस्य तेजसा प्रभया च, उत्तमानि रूपाणि स्वगात्रे स्पृश; अस्माकं मित्रैः सह, आहूतो, इन्द्र, उपविश्य हृष्यस्व। तव महिमा, इन्द्र, मदेषु, एते दिवं पृथिवीं च नात्यगात्; तस्मिन् गृहे, युक्तहरिभिः, प्रियतमे अन्ने आगच्छ। त्वं, इन्द्र, सदा पीत्वा, शत्रून् निहत्य, अद्वितीयानि कर्माणि कृतवान्; दातारं बलं तुभ्यं प्रेर्यते, तव हर्षाय सोमः पातव्यः। एष पात्रं तुभ्यं पूरितम्, इन्द्र, सोमं पिब, शतक्रतो; आह्वानं मधुरं पूरितम्, यं सर्वे देवाः आस्वादितुम् इच्छन्ति। इन्द्र, त्वां बहवः जनाः हविषा आह्वयन्ति, वृषन्; एते अस्माकं मधुमन्तः सोमाः तव—एषु हर्षस्व, सोमपेषणे। एवं, ऋषयः, देवाः, मनुष्याश्च, यज्ञे, सत्ये, धर्मे च, परस्परं सहकार्यं कृत्वा, गवां, स्त्रीणां, धनानां च रक्षणं, यज्ञस्य सम्पादनं, सोमपानं च, इन्द्रस्य वीर्यं स्तुवन्तः, धर्ममार्गे प्रस्थिताः।