यस्य तेजसे चित्रः सोमः तव हविः भवतु, यस्य तेजसे शुचिः स्रुच् भवतु, येन त्वं स्वे पात्रे पिपर्षि। हे प्रभो, शतवारं सुमित्रः त्वां स्तुतवान् वा, दुरमित्रः स्तुतवान् वा, यदा त्वं कुत्सस्य पुत्रं शत्रुहत्याय सहायं कृतवान्, कुत्सं स्वयम् अपि शत्रुहत्याय सहायं कृतवान्, तदा त्वं पूजितः। इदानीं युवां निश्चित्य, तनूः मनांसि च तन्तुवायः इव प्रसारयथः। सौम्यभावेन, युवां सह गन्तुम् इच्छथः, सुशुभे दिवसे गावः इव तं समीपं याथः। ऊष्ट्रः इव कण्टकेषु विश्रान्तः, अश्व्या इव लग्नेन नियन्त्रितः, दूतः इव जनानाम् मध्ये प्रसिद्धः, तिष्ठ न, आपः पातुम् गतः महिषः इव। युवयोः युक्तयः पक्षिणः पक्षौ इव, पशोः वर्णाः इव, युक्ताः; युवां गन्तुम् उत्सुकौ, अग्निः इव देवेषु दीप्तिमान्, सारथिः इव बहुषु यज्ञेषु प्रवर्तसे। पितरं पुत्रः इव, तेजसा युक्तः वीरः इव, नराधिपः विजयाय इव, समृद्धये बलवान् इव, भुजाय रश्मिः इव, आह्वानं शृण्वन् इव, त्वं अस्माकं आह्वानाय सत्वरः आगच्छ। पोषित्रे शाखा इव, सुहृदे शिंबी इव, सतां शतगुणं फलम् इव, शीघ्रस्य पुरस्कारः इव, तप्तस्य तेजः इव, वृन्दे मेषः इव, यजमानस्य हविः इव, त्वं अस्मान् प्रति आगच्छ। क्षेत्रे हलः इव, स्पर्धायां शीघ्रपदः इव, स्पर्धायां बलवान् इव, आपः पात्रम् इव, मद्यं पिबन् इव, त्वं मे जरामृत्युम् अतिचरन् आयुः यच्छ। प्रियायः प्रियः इव, लक्ष्याय बलवान् इव, कर्मणि दक्षः इव, रथे अश्वः इव, महाबलिनौ पुत्रौ इव, अस्थायिनौ, त्वं धनस्य गृहे न श्रम्याः। उष्णे मधु इव, उदरे निधिः इव, भाग्यवतः भागः इव, शरीरस्य वसनम् इव, पक्षिणः नीडः इव, चन्द्रस्य प्रभा इव, मनसः लक्ष्यं इव, त्वं अस्मान् प्रति आगच्छ। गम्भीरे महत्त्वम् इव, पदे स्थैर्यम् इव, क्लेशान् अतिक्रम्य, श्रोत्रे श्रोत्रम् इव, अस्मान् स्मर; भागं इव, अस्मभ्यं शोभनं भागं दा। मधुपात्रम् इव परिपूर्णः, नीचेषु देशे धेनुः इव, सीम्नि स्विन्नः इव, पुष्ट्या संयुक्तः पृथिव्याः बलम् इव। स्तुतौ समृद्धिं प्राप्नुयाम, पुरस्कारं लभेम; अस्माकं स्तोत्रेण त्वं रथारूढः आगच्छ। अस्माकं कीर्तिः मध्विव गावः मध्ये परिपक्वा भवतु; अश्विनोः कामम् अवाप्नुयाम। एषां महती दयाः प्रकटिता, सर्वाणि भूतानि तमसः विमोचयन्ती। पितृभिः दत्तं महद् ज्योतिः आगतम्, दानस्य विस्तीर्णः पन्थाः प्रकाशितः। दातारः दिवि स्थिताः, अश्वदातारः सूर्येण सह बलिनः; हिरण्यदातारः अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति, वस्त्रदातारः सोम, आयुः वर्धयन्ति। दैवस्य दानस्य कर्म, देवैः अर्हितम्, पात्रे न निवारणीयम्; ये श्रद्धया ददति, ते बहून् शुभेन पूरयन्ति। ते हविषा वातम् शतधारम्, सूर्यं विजानन्तं, दृष्टिवन्तः जनाः स्तुवन्ति; ये ददति, संज्ञाय प्रेषयन्ति, ते सप्तमातृकां दुहन्ति। प्रथमं आह्वानं दाता, सभायाम् अग्रणीः दाता; स एव नृणां स्वामी, यः प्रथमं दानं ददाति। स मुनिः, स ऋत्वा, स यजुष्कृत्, स सामगाः; स त्रिणि तेजांसि जानाति, यः प्रथमं दानेन तुष्यति। दानं अश्वं ददाति, दानं गावः ददाति, दानं चन्द्रं च हिरण्यं च ददाति; यः स्वार्थाय अन्नं इच्छति, स मनीषी दानं कवचं करोति। दातारः न नश्यन्ति, न क्षीयन्ते, न हिंयन्ते, न शोचन्ति; सर्वं जगत्, सर्वं तेजः दातृभ्यः दत्तम्। दातारः सुरभिं गर्भम्, शोभनाः पत्न्यः, अन्तः पानम्, अनाहूतान् च अपि, विजिग्युः। दातारः कृते शीघ्रं अश्वं शृङ्गारयन्ति, कन्याः भूषयन्ति; दातारः गृहम् पद्मवनम् इव, शोभनम्, दिव्यम् इव। भोजस्य अश्वाः सुवाहनाः तम् वहन्ति; तस्य रथः दानेन शोभते। देवाः भोजं युद्धेषु रक्षन्ति; भोजः शत्रूणां विजेता। किं त्वम् इच्छन्, शरमे, दूरम् अगाः, मार्गं विहाय, देशान् अतीत्य? का इच्छा, कः निश्चयः? कथं रसानदीं अतीतः? अहम् इन्द्रस्य दूतः सन्दिष्टः, पण्यैः निहितं महद् धनम् इच्छन् गच्छामि। भीत्या अहम् अतीतवान्, एवं रसानदीं अतीतः। इन्द्रः कः, शरमे, किम् रूपम्, यस्य त्वं दूरात् दूतत्वेन आगता? आगच्छन्ती, सख्यम् कुर्मः; सः नो वृषभानाम् अधिपः भवतु। न जानामि तम् भयम्, यः मां दूरात् प्रेषितवान्; गम्भीरा आपः तम् न निह्नुवन्ति; इन्द्रेण हताः, हे पण्यः, यूयं पराजिताः। एता गावः, शरमे, याः त्वया इच्छिताः, दिवः अन्तेषु विचरन्ति; कः अस्मभ्यं मोक्ष्यति, शस्त्रधारिण्यः? अस्माकं शस्त्राणि अपि तीक्ष्णानि। तव वचांसि, हे पण्यः, अनार्हाणि; शरीराणि दुर्बलानि भवन्तु। मार्गः दुस्तरः अस्तु; बृहस्पतिः अस्मभ्यं रक्षां ददातु। एतत् धनम्, शरमे, शिलायाः अधः निहितम्, गावः अश्वाः धनानि च संचितानि। पण्याः जाग्रतः रक्षिणः, त्वं तेषां पादचिह्नैः आगता। अत्र सोमपाः ऋषयः, आयास्याः, अंगिरसः, नवग्वाः, आगच्छन्। ते एतत् विस्तीर्णं गोधनम् अविभञ्जन्; इदं वचनं पण्यः उक्तवन्तः। एवं त्वं, शरमे, दैवेन प्रेरिता आगता; त्वां स्वसारम् अकुर्वम्; मा प्रतिगच्छ। न गावः विभजावः। नाहम् भ्रातृत्वं न स्वसृत्वं जानामि; इन्द्रः जानाति, महान्तः अंगिरसः अपि। यदा पण्याः गावः निहितवन्तः, तदा ते आत्मानं छादयन्तः, इन्द्रेण श्रेष्ठं मार्गम् अन्विषितम्। दूरे पण्याः स्वयम् गूढवन्तः, श्रेष्ठाः इति मन्यन्ते; गावः सत्येन मार्गं मापयित्वा निर्गच्छन्तु। बृहस्पतिः, सोमः, अश्मा, प्रेरिताः ऋषयः, तान् निहितान् अन्वविन्दन्। प्रथमं उक्तवन्तः, ये आद्यं पापं कृतवन्तः—सलिलः, मातरिश्वा, कूपकृत्। आपः वहन्त्यः, दीप्ताः, बलिन्यः, हर्षदाः—दैव्याः आपः, सत्येन जाताः। राजा सोमः प्रथमं ब्राह्मणस्य पत्नीं प्रत्यर्पितवान्, या हृता आसीत्। वरुणः मित्रः च अन्वगच्छताम्; अग्निः पुरोहितः हस्तेन ताम् अनयत्। केवलं हस्तेन एव प्रतिज्ञा ग्रहीतव्या, इति ते उक्तवन्तः; सा दूताय न दातव्या, एवं क्षत्रियस्य राज्यं रक्ष्यते। तस्याः विषये प्राचीनाः देवाः, सप्तर्षयः च, उपविष्टाः, उक्तवन्तः। ब्राह्मणस्य पत्नी समीपस्थिता, भीषणा; सा परमं दिवि दुर्निवार्या। वेदविद् ब्रह्मचारी, द्वेषं परिहृत्य चरति; सः देवेषु सम्मिलितः। तेन बृहस्पतिः ब्राह्मणपत्नीं, सोमेन हृतां, यथा देवाः स्रुचम्, अन्वविन्दत्। एवं ऋषयः, देवाः, दातारः, यजमानाः, दूताः, वीराः, सर्वे एकस्मिन् धर्मपथे संगच्छन्ते, यत्र तेजः, दानम्, सत्यं, यशः, श्रद्धा, चिरंजीवित्वं च एकत्र सन्ति।