ਅਵਪਤਨ੍ਤੀਰਵਦਨ੍ਦਿਵ ਓषਧਯਸ੍ਪਰਿ । ਯਂ ਜੀਵਮਸ਼੍ਨਵਾਮਹੈ ਨ ਸ ਰਿष੍ਯਾਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮਰਾਜ੍ਞੀਰ੍ਬਹ੍ਵੀਃ ਸ਼ਤਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਰਂ ਕਾਮਾਯ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਯਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮਰਾਜ੍ਞੀਰ੍ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਨੁ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾ ਅਸ੍ਯੈ ਸਂ ਦਤ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣ।
ਮਾ ਵੋ ਰਿषਤ੍ਖਨਿਤਾ ਯਸ੍ਮੈ ਚਾਹਂ ਖਨਾਮਿ ਵਃ । ਦ੍ਵਿਪਚ੍ਚਤੁष੍ਪਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਵਨਾਤੁਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਣ।
ਯਾਸ਼੍ਚੇਦਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੂਰਂ ਪਰਾਗਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਗਤ੍ਯ ਵੀਰੁਧੋऽਸ੍ਯੈ ਸਂ ਦਤ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਨੇੜੇ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇਣ।
ਓषਧਯਃ ਸਂ ਵਦਨ੍ਤੇ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ । ਯਸ੍ਮੈ ਕृਣੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
(ਤੁ. ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍ [[ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍/ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੧੨੦|੨.੫੦.੧੪]]) ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਯੋषਧੇ ਤਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਉਪਸ੍ਤਯਃ । ਉਪਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਭਿਦਾਸਤਿ
ਤੂੰ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੜਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮੇ ਦੇਵਤਾਮਿਹਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦ੍ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਿ ਪੂषਾ । ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਵृषਾਯ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਂ, ਵਰੁਣ ਹੋਵੇਂ, ਪੂਸ਼ਾ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਪਰਜਨਿਆ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇ।
ਆ ਦੇਵੋ ਦੂਤੋ ਅਜਿਰਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦੇਵਾਪੇ ਅਭਿ ਮਾਮਗਚ੍ਛਤ੍ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਮਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਦਧਾਮਿ ਤੇ ਦ੍ਯੁਮਤੀਂ ਵਾਚਮਾਸਨ੍
ਚਲਾਕ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਰੱਬੀ ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਰੁਝ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਣੀ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਦ੍ਯੁਮਤੀਂ ਵਾਚਮਾਸਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਅਨਮੀਵਾਮਿषਿਰਾਮ੍ । ਯਯਾ ਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਵਨਾਵ ਦਿਵੋ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਮਧੁਮਾਁ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਣੀ ਰੱਖ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵਰਖਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਬੂੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਹ੍ਯਧਿਰਥਂ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ । ਨਿ षੀਦ ਹੋਤ੍ਰਮृਤੁਥਾ ਯਜਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਾਪੇ ਹਵਿषਾ ਸਪਰ੍ਯ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ; ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠ, ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋ ਹੋਤ੍ਰਮृषਿਰ੍ਨਿषੀਦਨ੍ਦੇਵਾਪਿਰ੍ਦੇਵਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਸ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਸृਜਦ੍ਵਰ੍ष੍ਯਾ ਅਭਿ
ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਰੱਬੀ ਪਸੰਦ ਵਿਚ ਅਕਲਮੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਆਸਮਾਨੀ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਜਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਪੋ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਨਿਵृਤਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ । ਤਾ ਅਦ੍ਰਵਨ੍ਨਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਦੇਵਾਪਿਨਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਮृਕ੍ਸ਼ਿਣੀषੁ
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਰੱਬਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਉਹ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਰੱਬੀ ਦੂਤ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਹੋਤ੍ਰਾਯ ਵृਤਃ ਕृਪਯਨ੍ਨਦੀਧੇਤ੍ । ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵृष੍ਟਿਵਨਿਂ ਰਰਾਣੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਾਚਮਸ੍ਮਾ ਅਯਚ੍ਛਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਪੀ, ਸ਼ੰਤਨੂ ਲਈ ਯਾਜਕ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨੋ ਅਗ੍ਨ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸਮੀਧੇ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਨੁਮਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮੀਰਯਾ ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਪੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਮਨੁੱਖ ਯਾਜਕ, ਸਭ ਰੱਬਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ—ਪ੍ਰਜਨਿਆ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵ ऋषਯੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾਯਨ੍ਤ੍ਵਾਮਧ੍ਵਰੇषੁ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਧਿਰਥਾਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਰੋਹਿਦਸ਼੍ਵੋਪ ਯਾਹਿ
ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵਾਰੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ। ਹੇ ਰੋਹਿਦਾਸ਼ਵ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ।
ਏਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਤਿਰ੍ਨਵ ਤ੍ਵੇ ਆਹੁਤਾਨ੍ਯਧਿਰਥਾ ਸਹਸ੍ਰਾ । ਤੇਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੂਰ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦਿਵੋ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਮਿषਿਤੋ ਰਿਰੀਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਨਵਾਨਵੇਂ ਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ, ਹੇ ਸ਼ੂਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਲਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਤਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸਂ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛ ਵृष੍ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਾਗਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਥ ऋਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨਪ੍ਯੌਲਾਨਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਨਵਾਂਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵਜੋਂ ਭੇਜ। ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਅਗ੍ਨੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਵਿ ਮृਧੋ ਵਿ ਦੁਰ੍ਗਹਾਪਾਮੀਵਾਮਪ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧ । ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਬृਹਤੋ ਦਿਵੋ ਨੋऽਪਾਂ ਭੂਮਾਨਮੁਪ ਨਃ ਸृਜੇਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ, ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਭੇਜ।
ਕਂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਿषਣ੍ਯਸਿ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਪृਥੁਗ੍ਮਾਨਂ ਵਾਸ਼੍ਰਂ ਵਾਵृਧਧ੍ਯੈ । ਕਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਤੁ ਸ਼ਵਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਤੁਰਮਪਿਨ੍ਵਤ੍
ਕੌਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਚੌੜੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਸਵੇਰੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਬਣਾਏਗਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਹਿ ਦ੍ਯੁਤਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਵੇਤਿ ਸਾਮ ਪृਥੁਂ ਯੋਨਿਮਸੁਰਤ੍ਵਾ ਸਸਾਦ । ਸ ਸਨੀਲ਼ੇਭਿਃ ਪ੍ਰਸਹਾਨੋ ਅਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨ ऋਤੇ ਸਪ੍ਤਥਸ੍ਯ ਮਾਯਾਃ
ਉਹ, ਚਮਕ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਸਾਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਤੇ ਦਿਵਤਾ ਵਜੋਂ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤਵਾਂ ਹੈ।
ਸ ਵਾਜਂ ਯਾਤਾਪਦੁष੍ਪਦਾ ਯਨ੍ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਪਰਿ षਦਤ੍ਸਨਿष੍ਯਨ੍ । ਅਨਰ੍ਵਾ ਯਚ੍ਛਤਦੁਰਸ੍ਯ ਵੇਦੋ ਘ੍ਨਞ੍ਛਿਸ਼੍ਨਦੇਵਾਁ ਅਭਿ ਵਰ੍ਪਸਾ ਭੂਤ੍
ਉਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਪਜ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਹ੍ਵ੍ਯੋऽਵਨੀਰ੍ਗੋष੍ਵਰ੍ਵਾ ਜੁਹੋਤਿ ਪ੍ਰਧਨ੍ਯਾਸੁ ਸਸ੍ਰਿਃ । ਅਪਾਦੋ ਯਤ੍ਰ ਯੁਜ੍ਯਾਸੋऽਰਥਾ ਦ੍ਰੋਣ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸ ਈਰਤੇ ਘृਤਂ ਵਾਃ
ਉਹ, ਨੌਜਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਪੈਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਘੋੜਾ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਡੋਲ੍ਹ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਘੋੜੇ ਘੀ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰਸ਼ਸ੍ਤਵਾਰ ऋਭ੍ਵਾ ਹਿਤ੍ਵੀ ਗਯਮਾਰੇਅਵਦ੍ਯ ਆਗਾਤ੍ । ਵਮ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਿਥੁਨਾ ਵਿਵਵ੍ਰੀ ਅਨ੍ਨਮਭੀਤ੍ਯਾਰੋਦਯਨ੍ਮੁषਾਯਨ੍
ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਿਭੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਦਿਖਾਏ, ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉਘਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਇਦ੍ਦਾਸਂ ਤੁਵੀਰਵਂ ਪਤਿਰ੍ਦਨ੍षਲ਼ਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਣਂ ਦਮਨ੍ਯਤ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤੋ ਨ੍ਵੋਜਸਾ ਵृਧਾਨੋ ਵਿਪਾ ਵਰਾਹਮਯੋਅਗ੍ਰਯਾ ਹਨ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦਾਸਾ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਦ੍ਰੁਹ੍ਵਣੇ ਮਨੁष ਊਰ੍ਧ੍ਵਸਾਨ ਆ ਸਾਵਿषਦਰ੍ਸ਼ਸਾਨਾਯ ਸ਼ਰੁਮ੍ । ਸ ਨृਤਮੋ ਨਹੁषੋऽਸ੍ਮਤ੍ਸੁਜਾਤਃ ਪੁਰੋऽਭਿਨਦਰ੍ਹਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯੇ
ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰ, ਨਹੁਸ਼, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਅਭ੍ਰਿਯੋ ਨ ਯਵਸ ਉਦਨ੍ਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਗਾਤੁਂ ਵਿਦਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਮੇ । ਉਪ ਯਤ੍ਸੀਦਦਿਨ੍ਦੁਂ ਸ਼ਰੀਰੈਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋऽਯੋਪਾष੍ਟਿਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਉਹ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਲਈ ਚਾਰਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਚੰਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਿੱਖਾ ਬਾਜ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵ੍ਰਾਧਤਃ ਸ਼ਵਸਾਨੇਭਿਰਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਕृਪਣੇ ਪਰਾਦਾਤ੍ । ਅਯਂ ਕਵਿਮਨਯਚ੍ਛਸ੍ਯਮਾਨਮਤ੍ਕਂ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸਨਿਤੋਤ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਕਵੀ, ਸਰਾਹਣਯੋਗ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਦਾਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਯੇਭਿਰਸ੍ਯ ਦਸ੍ਮੋ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਵਰੁਣੋ ਨ ਮਾਯੀ । ਅਯਂ ਕਨੀਨ ऋਤੁਪਾ ਅਵੇਦ੍ਯਮਿਮੀਤਾਰਰੁਂ ਯਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍
ਇਹ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਰੀਤ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰੌਸ਼ਿਜ ऋਜਿਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਂ ਦਰਯਦ੍ਵृषਭੇਣ ਪਿਪ੍ਰੋਃ । ਸੁਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯਜਤੋ ਦੀਦਯਦ੍ਗੀਃ ਪੁਰ ਇਯਾਨੋ ਅਭਿ ਵਰ੍ਪਸਾ ਭੂਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਿਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਜ਼ਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਪਿਪਰੂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਬਲਦ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।