ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਂ ਸੋਮਾਵਤੀਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਮੁਦੋਜਸਮ੍ । ਆਵਿਤ੍ਸਿ ਸਰ੍ਵਾ ਓषਧੀਰਸ੍ਮਾ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਮ ਵਾਲੀਆਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਪੂਰੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਆਉਣ।
ਉਚ੍ਛੁष੍ਮਾ ਓषਧੀਨਾਂ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠਾਦਿਵੇਰਤੇ । ਧਨਂ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਤੀਨਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੂਰੁष
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ।
ਇष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੋ ਮਾਤਾਥੋ ਯੂਯਂ ਸ੍ਥ ਨਿष੍ਕृਤੀਃ । ਸੀਰਾਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣੀ ਸ੍ਥਨ ਯਦਾਮਯਤਿ ਨਿष੍ਕृਥ
ਇਸ਼ਕ੍ਰਿਤਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ਼ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਨਸਾਂ, ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪਰਿष੍ਠਾ ਸ੍ਤੇਨ ਇਵ ਵ੍ਰਜਮਕ੍ਰਮੁਃ । ਓषਧੀਃ ਪ੍ਰਾਚੁਚ੍ਯਵੁਰ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਤਨ੍ਵੋ ਰਪਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਵਾੜ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮੈਲ ਸੀ, ਓਹ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿਮਾ ਵਾਜਯਨ੍ਨਹਮੋषਧੀਰ੍ਹਸ੍ਤ ਆਦਧੇ । ਆਤ੍ਮਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰਾ ਜੀਵਗृਭੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ, ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਰੋਗ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਫਾਹੀ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੌषਧੀਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਥਾਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਃ । ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿ ਬਾਧਧ੍ਵ ਉਗ੍ਰੋ ਮਧ੍ਯਮਸ਼ੀਰਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਜੋੜ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਥੋਂ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੋ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ।
ਸਾਕਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰ ਪਤ ਚਾषੇਣ ਕਿਕਿਦੀਵਿਨਾ । ਸਾਕਂ ਵਾਤਸ੍ਯ ਧ੍ਰਾਜ੍ਯਾ ਸਾਕਂ ਨਸ਼੍ਯ ਨਿਹਾਕਯਾ
ਰੋਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੀਕਣ ਉਲੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ; ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਅਨ੍ਯਾ ਵੋ ਅਨ੍ਯਾਮਵਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉਪਾਵਤ । ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਇਦਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਵਤਾ ਵਚਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਯਾਃ ਫਲਿਨੀਰ੍ਯਾ ਅਫਲਾ ਅਪੁष੍ਪਾ ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਣੀਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ਤਾ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਫਲ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਫੁੱਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਸਭ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਮਾ ਸ਼ਪਥ੍ਯਾਦਥੋ ਵਰੁਣ੍ਯਾਦੁਤ । ਅਥੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਯਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਰੱਬੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਅਵਪਤਨ੍ਤੀਰਵਦਨ੍ਦਿਵ ਓषਧਯਸ੍ਪਰਿ । ਯਂ ਜੀਵਮਸ਼੍ਨਵਾਮਹੈ ਨ ਸ ਰਿष੍ਯਾਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮਰਾਜ੍ਞੀਰ੍ਬਹ੍ਵੀਃ ਸ਼ਤਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਰਂ ਕਾਮਾਯ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਯਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮਰਾਜ੍ਞੀਰ੍ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਨੁ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾ ਅਸ੍ਯੈ ਸਂ ਦਤ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣ।
ਮਾ ਵੋ ਰਿषਤ੍ਖਨਿਤਾ ਯਸ੍ਮੈ ਚਾਹਂ ਖਨਾਮਿ ਵਃ । ਦ੍ਵਿਪਚ੍ਚਤੁष੍ਪਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਵਨਾਤੁਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਣ।
ਯਾਸ਼੍ਚੇਦਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੂਰਂ ਪਰਾਗਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਗਤ੍ਯ ਵੀਰੁਧੋऽਸ੍ਯੈ ਸਂ ਦਤ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਨੇੜੇ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇਣ।
ਓषਧਯਃ ਸਂ ਵਦਨ੍ਤੇ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ । ਯਸ੍ਮੈ ਕृਣੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰਯਾਮਸਿ
ਬੂਟੀਆਂ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
(ਤੁ. ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍ [[ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍/ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੧੨੦|੨.੫੦.੧੪]]) ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਯੋषਧੇ ਤਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਉਪਸ੍ਤਯਃ । ਉਪਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਭਿਦਾਸਤਿ
ਤੂੰ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੜਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮੇ ਦੇਵਤਾਮਿਹਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦ੍ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਿ ਪੂषਾ । ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਸ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਵृषਾਯ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਂ, ਵਰੁਣ ਹੋਵੇਂ, ਪੂਸ਼ਾ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਪਰਜਨਿਆ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇ।
ਆ ਦੇਵੋ ਦੂਤੋ ਅਜਿਰਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦੇਵਾਪੇ ਅਭਿ ਮਾਮਗਚ੍ਛਤ੍ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਮਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਦਧਾਮਿ ਤੇ ਦ੍ਯੁਮਤੀਂ ਵਾਚਮਾਸਨ੍
ਚਲਾਕ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਰੱਬੀ ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਰੁਝ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਣੀ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਦ੍ਯੁਮਤੀਂ ਵਾਚਮਾਸਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਅਨਮੀਵਾਮਿषਿਰਾਮ੍ । ਯਯਾ ਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਵਨਾਵ ਦਿਵੋ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਮਧੁਮਾਁ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਣੀ ਰੱਖ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵਰਖਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਬੂੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਹ੍ਯਧਿਰਥਂ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ । ਨਿ षੀਦ ਹੋਤ੍ਰਮृਤੁਥਾ ਯਜਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਾਪੇ ਹਵਿषਾ ਸਪਰ੍ਯ
ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ; ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠ, ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋ ਹੋਤ੍ਰਮृषਿਰ੍ਨਿषੀਦਨ੍ਦੇਵਾਪਿਰ੍ਦੇਵਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਸ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਸृਜਦ੍ਵਰ੍ष੍ਯਾ ਅਭਿ
ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਰੱਬੀ ਪਸੰਦ ਵਿਚ ਅਕਲਮੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਆਸਮਾਨੀ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਜਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਪੋ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਨਿਵृਤਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ । ਤਾ ਅਦ੍ਰਵਨ੍ਨਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੇਨ ਸृष੍ਟਾ ਦੇਵਾਪਿਨਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਮृਕ੍ਸ਼ਿਣੀषੁ
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਰੱਬਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਉਹ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਰੱਬੀ ਦੂਤ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ਼ਂਤਨਵੇ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਹੋਤ੍ਰਾਯ ਵृਤਃ ਕृਪਯਨ੍ਨਦੀਧੇਤ੍ । ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵृष੍ਟਿਵਨਿਂ ਰਰਾਣੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਾਚਮਸ੍ਮਾ ਅਯਚ੍ਛਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਪੀ, ਸ਼ੰਤਨੂ ਲਈ ਯਾਜਕ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਪਿਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨੋ ਅਗ੍ਨ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸਮੀਧੇ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਨੁਮਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮੀਰਯਾ ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਪੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਮਨੁੱਖ ਯਾਜਕ, ਸਭ ਰੱਬਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ—ਪ੍ਰਜਨਿਆ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰ੍ਵ ऋषਯੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾਯਨ੍ਤ੍ਵਾਮਧ੍ਵਰੇषੁ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਧਿਰਥਾਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਰੋਹਿਦਸ਼੍ਵੋਪ ਯਾਹਿ
ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵਾਰੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ। ਹੇ ਰੋਹਿਦਾਸ਼ਵ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ।
ਏਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਤਿਰ੍ਨਵ ਤ੍ਵੇ ਆਹੁਤਾਨ੍ਯਧਿਰਥਾ ਸਹਸ੍ਰਾ । ਤੇਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੂਰ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਦਿਵੋ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਮਿषਿਤੋ ਰਿਰੀਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਨਵਾਨਵੇਂ ਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ, ਹੇ ਸ਼ੂਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਲਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਤਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸਂ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛ ਵृष੍ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਾਗਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਥ ऋਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨਪ੍ਯੌਲਾਨਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਨਵਾਂਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵਜੋਂ ਭੇਜ। ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਭਾਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਅਗ੍ਨੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਵਿ ਮृਧੋ ਵਿ ਦੁਰ੍ਗਹਾਪਾਮੀਵਾਮਪ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧ । ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਬृਹਤੋ ਦਿਵੋ ਨੋऽਪਾਂ ਭੂਮਾਨਮੁਪ ਨਃ ਸृਜੇਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ, ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਭੇਜ।
ਕਂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਿषਣ੍ਯਸਿ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਪृਥੁਗ੍ਮਾਨਂ ਵਾਸ਼੍ਰਂ ਵਾਵृਧਧ੍ਯੈ । ਕਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਤੁ ਸ਼ਵਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਤੁਰਮਪਿਨ੍ਵਤ੍
ਕੌਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਚੌੜੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਸਵੇਰੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਬਣਾਏਗਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ?