ਸਚਾ ਯਦਾਸੁ ਜਹਤੀष੍ਵਤ੍ਕਮਮਾਨੁषੀषੁ ਮਾਨੁषੋ ਨਿषੇਵੇ । ਅਪ ਸ੍ਮ ਮਤ੍ਤਰਸਨ੍ਤੀ ਨ ਭੁਜ੍ਯੁਸ੍ਤਾ ਅਤ੍ਰਸਨ੍ਰਥਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀ, ਮੈਂ, ਇਨਸਾਨ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਸੁ ਮਰ੍ਤੋ ਅਮृਤਾਸੁ ਨਿਸ੍ਪृਕ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨ ਪृਙ੍ਕ੍ਤੇ । ਤਾ ਆਤਯੋ ਨ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤ ਸ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਦਨ੍ਦਸ਼ਾਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜੇ ਉਲਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਯਾ ਪਤਨ੍ਤੀ ਦਵਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭਰਨ੍ਤੀ ਮੇ ਅਪ੍ਯਾ ਕਾਮ੍ਯਾਨਿ । ਜਨਿष੍ਟੋ ਅਪੋ ਨਰ੍ਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਪ੍ਰੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਿਰਤ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ, ਬਿਨਾ ਗਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ noble ਜਨਮੀ ਔਰਤ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਧਾ।
ਜਜ੍ਞਿष ਇਤ੍ਥਾ ਗੋਪੀਥ੍ਯਾਯ ਹਿ ਦਧਾਥ ਤਤ੍ਪੁਰੂਰਵੋ ਮ ਓਜਃ । ਅਸ਼ਾਸਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁषੀ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨ੍ਨ ਮ ਆਸ਼ृਣੋਃ ਕਿਮਭੁਗ੍ਵਦਾਸਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ; ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਤੂੰ ਮਾਣਿਆ?
ਕਦਾ ਸੂਨੁਃ ਪਿਤਰਂ ਜਾਤ ਇਚ੍ਛਾਚ੍ਚਕ੍ਰਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁ ਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ । ਕੋ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਮਨਸਾ ਵਿ ਯੂਯੋਦਧ ਯਦਗ੍ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇषੁ ਦੀਦਯਤ੍
ਕਦੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਹ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ-ਜਿਹਾ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਸੱਸਰੇ ਵਿਚ ਸਲਗਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵਾਣਿ ਵਰ੍ਤਯਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁ ਚਕ੍ਰਨ੍ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਾਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯੈ । ਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇ ਹਿਨਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ ਪਰੇਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਹਿ ਮੂਰ ਮਾਪਃ
ਮੈਂ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ-ਸੱਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੇਜਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਪਤੇਦਨਾਵृਤ੍ਪਰਾਵਤਂ ਪਰਮਾਂ ਗਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਅਧਾ ਸ਼ਯੀਤ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇऽਧੈਨਂ ਵृਕਾ ਰਭਸਾਸੋ ਅਦ੍ਯੁਃ
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ, ਉਥੇ ਭੇੜੀਏ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ।
ਪੁਰੂਰਵੋ ਮਾ ਮृਥਾ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਪ੍ਤੋ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕਾਸੋ ਅਸ਼ਿਵਾਸ ਉ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਨ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਾਨਿ ਸਖ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਹृਦਯਾਨ੍ਯੇਤਾ
ਪੁਰੂਰਵਸ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਕੁਰੂਰ ਤੇ ਮੰਦ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਣ। ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਿਰੂਪਾਚਰਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰੀਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸਕृਦਹ੍ਨ ਆਸ਼੍ਨਾਂ ਤਾਦੇਵੇਦਂ ਤਾਤृਪਾਣਾ ਚਰਾਮਿ
ਜੋ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚਲਣ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਇਆ; ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਲਦੀ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੀਮੁਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਨ੍ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਹृਦਯਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੇ
ਵਸੀਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਇਮ ਆਹੁਰੈਲ਼ ਯਥੇਮੇਤਦ੍ਭਵਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਬਨ੍ਧੁਃ । ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਿषਾ ਯਜਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਉ ਤ੍ਵਮਪਿ ਮਾਦਯਾਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਇਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਗਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇ ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰ ਤੇ ਵਨ੍ਵੇ ਵਨੁषੋ ਹਰ੍ਯਤਂ ਮਦਮ੍ । ਘृਤਂ ਨ ਯੋ ਹਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰੁ ਸੇਚਤ ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਹਰਿਵਰ੍ਪਸਂ ਗਿਰਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ, ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ।
ਹਰਿਂ ਹਿ ਯੋਨਿਮਭਿ ਯੇ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਰੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਸਦਃ । ਆ ਯਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਹਰਿਭਿਰ੍ਨ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਰ੍ਚਤ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਵਿਚ। ਉਹ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ—ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਯ ਆਯਸੋ ਹਰਿਰ੍ਨਿਕਾਮੋ ਹਰਿਰਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਮਨ੍ਯੁਸਾਯਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਿ ਰੂਪਾ ਹਰਿਤਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪੀਲ੍ਹਾ, ਲੋਹਾ ਵਜਰ ਹੈ; ਹਰੀ, ਬੇਕਾਬੂ, ਹਰੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ। ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਨ ਕੇਤੁਰਧਿ ਧਾਯਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵਿਵ੍ਯਚਦ੍ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਨ ਰਂਹ੍ਯਾ । ਤੁਦਦਹਿਂ ਹਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਯ ਆਯਸਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋਕਾ ਅਭਵਦ੍ਧਰਿਮ੍ਭਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪੀਲ੍ਹਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਵਜਰ, ਪੀਲ੍ਹਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ, ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ ਜਬੜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝਲਦੀ।
ਤ੍ਵਂਤ੍ਵਮਹਰ੍ਯਥਾ ਉਪਸ੍ਤੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਕੇਸ਼ ਯਜ੍ਵਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਯਸਿ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮਸਾਮਿ ਰਾਧੋ ਹਰਿਜਾਤ ਹਰ੍ਯਤਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਗਈ। ਤੂੰ ਪੀਲ੍ਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੀਲ੍ਹੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਪੀਲ੍ਹੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।
ਤਾ ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਥੇ ਵਹਤੋ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ । ਪੁਰੂਣ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸਵਨਾਨਿ ਹਰ੍ਯਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਾ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਖੁਸ਼, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੀੜਨ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ, ਕਈ ਪੀਲ੍ਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਵੰਡਿਆ।
ਅਰਂ ਕਾਮਾਯ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਹਰਯੋ ਹਰੀ ਤੁਰਾ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜੋषਮੀਯਤੇ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਾਨਸ਼ੇ
ਇੱਛਾ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਵੰਡਿਆ; ਢਿੱਲੇ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼। ਜੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਅਰਵਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਪੀਲ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼ਾਰੁਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ ਆਯਸਸ੍ਤੁਰਸ੍ਪੇਯੇ ਯੋ ਹਰਿਪਾ ਅਵਰ੍ਧਤ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਨੀਵਸੁਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਪਾਰਿषਦ੍ਧਰੀ
ਪੀਲ੍ਹੀ ਦਾਡੀ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੱਡੇ, ਜਥੇ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਵੇਵ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਣੀ ਵਿਪੇਤਤੁਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਵਾਜਾਯ ਹਰਿਣੀ ਦਵਿਧ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਮਸੇ ਮਰ੍ਮृਜਦ੍ਧਰੀ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਮਚੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਤੇਜ਼ ਵਸਤਾਂ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਭੋਗ ਲਈ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪਾਤੀ 'ਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਦ-ਭਰੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਸਦ੍ਮ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਪਸ੍ਤ੍ਯੋਰਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਂ ਹਰਿਵਾਁ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਮਹੀ ਚਿਦ੍ਧਿ ਧਿषਣਾਹਰ੍ਯਦੋਜਸਾ ਬृਹਦ੍ਵਯੋ ਦਧਿषੇ ਹਰ੍ਯਤਸ਼੍ਚਿਦਾ
ਤੇ, ਮਦ-ਭਰੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਾ ਇਨਾਮ ਲਈ ਰੇਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹੰਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਦ-ਭਰਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਦ-ਭਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਹਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਨਵ੍ਯਂਨਵ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਸਿ ਮਨ੍ਮ ਨੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਸ੍ਤ੍ਯਮਸੁਰ ਹਰ੍ਯਤਂ ਗੋਰਾਵਿष੍ਕृਧਿ ਹਰਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੇਪਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋ ਦੀ ਮਦ-ਭਰੀ ਥਾਂ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਜਨਾਨਾਂ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤੁ ਹਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਪਿਬਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਭृਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵੋ ਹਰ੍ਯਨ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸਧਮਾਦੇ ਦਸ਼ੋਣਿਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਉਣ, ਹੇ ਪੀਲੀ-ਮਾਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਰਥ 'ਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਨੂੰ ਪੀ, ਹੇ ਮਦ-ਭਰੇ, ਦਸ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਪਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਰਿਵਃ ਸੁਤਾਨਾਮਥੋ ਇਦਂ ਸਵਨਂ ਕੇਵਲਂ ਤੇ । ਮਮਦ੍ਧਿ ਸੋਮਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਰਾ ਵृषਞ੍ਜਠਰ ਆ ਵृषਸ੍ਵ
ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਮਦ-ਭਰੇ, ਤੇ ਹੁਣ, ਇਹ ਭੋਗ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਵੱਡਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾ ਦੇ।
ਯਾ ਓषਧੀਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਜਾਤਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਪੁਰਾ । ਮਨੈ ਨੁ ਬਭ੍ਰੂਣਾਮਹਂ ਸ਼ਤਂ ਧਾਮਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਯੁਗ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀਆਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਤਂ ਵੋ ਅਮ੍ਬ ਧਾਮਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਮੁਤ ਵੋ ਰੁਹਃ । ਅਧਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ੍ਵੋ ਯੂਯਮਿਮਂ ਮੇ ਅਗਦਂ ਕृਤ
ਸੈਂਕੜਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੈਂਕੜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੋ।
ਓषਧੀਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮੋਦਧ੍ਵਂ ਪੁष੍ਪਵਤੀਃ ਪ੍ਰਸੂਵਰੀਃ । ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵ ਸਜਿਤ੍ਵਰੀਰ੍ਵੀਰੁਧਃ ਪਾਰਯਿष੍ਣ੍ਵਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਲਾਜੀ ਜੜੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਣ।
ਓषਧੀਰਿਤਿ ਮਾਤਰਸ੍ਤਦ੍ਵੋ ਦੇਵੀਰੁਪ ਬ੍ਰੁਵੇ । ਸਨੇਯਮਸ਼੍ਵਂ ਗਾਂ ਵਾਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੂਰੁष
ਹੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਵੋ ਨਿषਦਨਂ ਪਰ੍ਣੇ ਵੋ ਵਸਤਿष੍ਕृਤਾ । ਗੋਭਾਜ ਇਤ੍ਕਿਲਾਸਥ ਯਤ੍ਸਨਵਥ ਪੂਰੁषਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਥਾਂ ਅਸ਼ਵਥਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਸਣਾ ਬਣਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਯਤ੍ਰੌषਧੀਃ ਸਮਗ੍ਮਤ ਰਾਜਾਨਃ ਸਮਿਤਾਵਿਵ । ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਭਿषਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮੀਵਚਾਤਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।