ਧ੍ਰੁਵਾ ਏਵ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾਮਾਸਃ ਸਦਸੋ ਨ ਯੁਞ੍ਜਤੇ । ਅਜੁਰ੍ਯਾਸੋ ਹਰਿषਾਚੋ ਹਰਿਦ੍ਰਵ ਆ ਦ੍ਯਾਂ ਰਵੇਣ ਪृਥਿਵੀਮਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੁਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯੁੱਗ 'ਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਥਾਂ 'ਤੇ। ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਯੋ ਵਿਮੋਚਨੇ ਯਾਮਨ੍ਨਞ੍ਜਸ੍ਪਾ ਇਵ ਘੇਦੁਪਬ੍ਦਿਭਿਃ । ਵਪਨ੍ਤੋ ਬੀਜਮਿਵ ਧਾਨ੍ਯਾਕृਤਃ ਪृਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਬਪ੍ਸਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਖੁਲਣ 'ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਆਪਣੀ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਸੁਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਅਧਿ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤਾ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਨ ਮਾਤਰਂ ਤੁਦਨ੍ਤਃ । ਵਿ षੂ ਮੁਞ੍ਚਾ ਸੁषੁਵੁषੋ ਮਨੀषਾਂ ਵਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਦ੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਯਮਾਨਾਃ
ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਨੂੰ ਠੋਕਦੇ ਹੋਏ। ਪੱਥਰੋ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕਣ।
ਹਯੇ ਜਾਯੇ ਮਨਸਾ ਤਿष੍ਠ ਘੋਰੇ ਵਚਾਂਸਿ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਕृਣਵਾਵਹੈ ਨੁ । ਨ ਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਅਨੁਦਿਤਾਸ ਏਤੇ ਮਯਸ੍ਕਰਨ੍ਪਰਤਰੇ ਚਨਾਹਨ੍
ਪਤਨੀਏ, ਮਨ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਈਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਲਾਂ 'ਚ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਵੀ।
ਕਿਮੇਤਾ ਵਾਚਾ ਕृਣਵਾ ਤਵਾਹਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਿषਮੁषਸਾਮਗ੍ਰਿਯੇਵ । ਪੁਰੂਰਵਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤਂ ਪਰੇਹਿ ਦੁਰਾਪਨਾ ਵਾਤ ਇਵਾਹਮਸ੍ਮਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਚਲ ਪੈਵਾਂਗਾ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ।
ਇषੁਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਿਯ ਇषੁਧੇਰਸਨਾ ਗੋषਾਃ ਸ਼ਤਸਾ ਨ ਰਂਹਿਃ । ਅਵੀਰੇ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਨ੍ਨੋਰਾ ਨ ਮਾਯੁਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਧੁਨਯਃ
ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੂਣੀ 'ਚੋਂ, ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ 'ਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਖਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸਾ ਵਸੁ ਦਧਤੀ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਯ ਵਯ ਉषੋ ਯਦਿ ਵष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਿਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਨਥਿਤਾ ਵੈਤਸੇਨ
ਉਹ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇੜਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਾਹੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਤਸ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਮ ਮਾਹ੍ਨਃ ਸ਼੍ਨਥਯੋ ਵੈਤਸੇਨੋਤ ਸ੍ਮ ਮੇऽਵ੍ਯਤ੍ਯੈ ਪृਣਾਸਿ । ਪੁਰੂਰਵੋऽਨੁ ਤੇ ਕੇਤਮਾਯਂ ਰਾਜਾ ਮੇ ਵੀਰ ਤਨ੍ਵਸ੍ਤਦਾਸੀਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ 'ਚ ਵੈਤਸ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਅਡੋਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੇਰੇ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।
ਯਾ ਸੁਜੂਰ੍ਣਿਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਃ ਸੁਮ੍ਨਆਪਿਰ੍ਹ੍ਰਦੇਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨੀ ਚਰਣ੍ਯੁਃ । ਤਾ ਅਞ੍ਜਯੋऽਰੁਣਯੋ ਨ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਗਾਵੋ ਨ ਧੇਨਵੋऽਨਵਨ੍ਤ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਲਾਈਨ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਪਜ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ।
ਸਮਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਯਮਾਨ ਆਸਤ ਗ੍ਨਾ ਉਤੇਮਵਰ੍ਧਨ੍ਨਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਗੂਰ੍ਤਾਃ । ਮਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਰਵੋ ਰਣਾਯਾਵਰ੍ਧਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਧੀਆਂ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਰੂਰਵਸ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਾਇਆ।
ਸਚਾ ਯਦਾਸੁ ਜਹਤੀष੍ਵਤ੍ਕਮਮਾਨੁषੀषੁ ਮਾਨੁषੋ ਨਿषੇਵੇ । ਅਪ ਸ੍ਮ ਮਤ੍ਤਰਸਨ੍ਤੀ ਨ ਭੁਜ੍ਯੁਸ੍ਤਾ ਅਤ੍ਰਸਨ੍ਰਥਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀ, ਮੈਂ, ਇਨਸਾਨ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਸੁ ਮਰ੍ਤੋ ਅਮृਤਾਸੁ ਨਿਸ੍ਪृਕ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨ ਪृਙ੍ਕ੍ਤੇ । ਤਾ ਆਤਯੋ ਨ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤ ਸ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਦਨ੍ਦਸ਼ਾਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜੇ ਉਲਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਯਾ ਪਤਨ੍ਤੀ ਦਵਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭਰਨ੍ਤੀ ਮੇ ਅਪ੍ਯਾ ਕਾਮ੍ਯਾਨਿ । ਜਨਿष੍ਟੋ ਅਪੋ ਨਰ੍ਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਪ੍ਰੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਿਰਤ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ, ਬਿਨਾ ਗਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ noble ਜਨਮੀ ਔਰਤ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਧਾ।
ਜਜ੍ਞਿष ਇਤ੍ਥਾ ਗੋਪੀਥ੍ਯਾਯ ਹਿ ਦਧਾਥ ਤਤ੍ਪੁਰੂਰਵੋ ਮ ਓਜਃ । ਅਸ਼ਾਸਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁषੀ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨ੍ਨ ਮ ਆਸ਼ृਣੋਃ ਕਿਮਭੁਗ੍ਵਦਾਸਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ; ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਤੂੰ ਮਾਣਿਆ?
ਕਦਾ ਸੂਨੁਃ ਪਿਤਰਂ ਜਾਤ ਇਚ੍ਛਾਚ੍ਚਕ੍ਰਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁ ਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ । ਕੋ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਮਨਸਾ ਵਿ ਯੂਯੋਦਧ ਯਦਗ੍ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇषੁ ਦੀਦਯਤ੍
ਕਦੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਹ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ-ਜਿਹਾ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਸੱਸਰੇ ਵਿਚ ਸਲਗਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵਾਣਿ ਵਰ੍ਤਯਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁ ਚਕ੍ਰਨ੍ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਾਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯੈ । ਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇ ਹਿਨਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ ਪਰੇਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਹਿ ਮੂਰ ਮਾਪਃ
ਮੈਂ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ-ਸੱਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੇਜਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਪਤੇਦਨਾਵृਤ੍ਪਰਾਵਤਂ ਪਰਮਾਂ ਗਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਅਧਾ ਸ਼ਯੀਤ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇऽਧੈਨਂ ਵृਕਾ ਰਭਸਾਸੋ ਅਦ੍ਯੁਃ
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ, ਉਥੇ ਭੇੜੀਏ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ।
ਪੁਰੂਰਵੋ ਮਾ ਮृਥਾ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਪ੍ਤੋ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕਾਸੋ ਅਸ਼ਿਵਾਸ ਉ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਨ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਾਨਿ ਸਖ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਹृਦਯਾਨ੍ਯੇਤਾ
ਪੁਰੂਰਵਸ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਕੁਰੂਰ ਤੇ ਮੰਦ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਣ। ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਿਰੂਪਾਚਰਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰੀਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸਕृਦਹ੍ਨ ਆਸ਼੍ਨਾਂ ਤਾਦੇਵੇਦਂ ਤਾਤृਪਾਣਾ ਚਰਾਮਿ
ਜੋ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚਲਣ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਇਆ; ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਲਦੀ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੀਮੁਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਨ੍ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਹृਦਯਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੇ
ਵਸੀਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਇਮ ਆਹੁਰੈਲ਼ ਯਥੇਮੇਤਦ੍ਭਵਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਬਨ੍ਧੁਃ । ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਿषਾ ਯਜਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਉ ਤ੍ਵਮਪਿ ਮਾਦਯਾਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਇਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਗਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇ ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰ ਤੇ ਵਨ੍ਵੇ ਵਨੁषੋ ਹਰ੍ਯਤਂ ਮਦਮ੍ । ਘृਤਂ ਨ ਯੋ ਹਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰੁ ਸੇਚਤ ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਹਰਿਵਰ੍ਪਸਂ ਗਿਰਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ, ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ।
ਹਰਿਂ ਹਿ ਯੋਨਿਮਭਿ ਯੇ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਰੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਸਦਃ । ਆ ਯਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਹਰਿਭਿਰ੍ਨ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਰ੍ਚਤ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਵਿਚ। ਉਹ ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ—ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਯ ਆਯਸੋ ਹਰਿਰ੍ਨਿਕਾਮੋ ਹਰਿਰਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਮਨ੍ਯੁਸਾਯਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਿ ਰੂਪਾ ਹਰਿਤਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪੀਲ੍ਹਾ, ਲੋਹਾ ਵਜਰ ਹੈ; ਹਰੀ, ਬੇਕਾਬੂ, ਹਰੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ। ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਨ ਕੇਤੁਰਧਿ ਧਾਯਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵਿਵ੍ਯਚਦ੍ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਨ ਰਂਹ੍ਯਾ । ਤੁਦਦਹਿਂ ਹਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਯ ਆਯਸਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋਕਾ ਅਭਵਦ੍ਧਰਿਮ੍ਭਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪੀਲ੍ਹਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਵਜਰ, ਪੀਲ੍ਹਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ, ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ ਜਬੜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੁੱਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਝਲਦੀ।
ਤ੍ਵਂਤ੍ਵਮਹਰ੍ਯਥਾ ਉਪਸ੍ਤੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਕੇਸ਼ ਯਜ੍ਵਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਯਸਿ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮਸਾਮਿ ਰਾਧੋ ਹਰਿਜਾਤ ਹਰ੍ਯਤਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਾਈ ਗਈ। ਤੂੰ ਪੀਲ੍ਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੀਲ੍ਹੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਪੀਲ੍ਹੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।
ਤਾ ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਥੇ ਵਹਤੋ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ । ਪੁਰੂਣ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸਵਨਾਨਿ ਹਰ੍ਯਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਾ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਖੁਸ਼, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੀੜਨ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ, ਕਈ ਪੀਲ੍ਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਵੰਡਿਆ।
ਅਰਂ ਕਾਮਾਯ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਹਰਯੋ ਹਰੀ ਤੁਰਾ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜੋषਮੀਯਤੇ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਾਨਸ਼ੇ
ਇੱਛਾ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਵੰਡਿਆ; ਢਿੱਲੇ ਲਈ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼। ਜੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਅਰਵਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ, ਪੀਲ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼ਾਰੁਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ ਆਯਸਸ੍ਤੁਰਸ੍ਪੇਯੇ ਯੋ ਹਰਿਪਾ ਅਵਰ੍ਧਤ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਨੀਵਸੁਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਪਾਰਿषਦ੍ਧਰੀ
ਪੀਲ੍ਹੀ ਦਾਡੀ, ਪੀਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜੋ ਪੀਲ੍ਹੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੱਡੇ, ਜਥੇ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਵੇਵ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਣੀ ਵਿਪੇਤਤੁਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਵਾਜਾਯ ਹਰਿਣੀ ਦਵਿਧ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਮਸੇ ਮਰ੍ਮृਜਦ੍ਧਰੀ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਮਚੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਤੇਜ਼ ਵਸਤਾਂ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਭੋਗ ਲਈ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪਾਤੀ 'ਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਦ-ਭਰੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।