ਏਤੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਦਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੇਭਿਰਾਸਭਿਃ । ਵਿष੍ਟ੍ਵੀ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸੁਕृਤਃ ਸੁਕृਤ੍ਯਯਾ ਹੋਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਹਵਿਰਦ੍ਯਮਾਸ਼ਤ
ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪਥਰ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਹੋਤਰ ਨੇ ਵੀ ਤਾਜ਼ਾ ਭੇਟ ਦਬਾਈ।
ਏਤੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਵਿਦਨ੍ਨਨਾ ਮਧੁ ਨ੍ਯੂਙ੍ਖਯਨ੍ਤੇ ਅਧਿ ਪਕ੍ਵ ਆਮਿषਿ । ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਰੁਣਸ੍ਯ ਬਪ੍ਸਤਸ੍ਤੇ ਸੂਭਰ੍ਵਾ ਵृषਭਾਃ ਪ੍ਰੇਮਰਾਵਿषੁਃ
ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਬृਹਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਦਿਰੇਣ ਮਨ੍ਦਿਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋऽਵਿਦਨ੍ਨਨਾ ਮਧੁ । ਸਂਰਭ੍ਯਾ ਧੀਰਾਃ ਸ੍ਵਸृਭਿਰਨਰ੍ਤਿषੁਰਾਘੋषਯਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਮੁਪਬ੍ਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤੋਪ ਦ੍ਯਵ੍ਯਾਖਰੇ ਕृष੍ਣਾ ਇषਿਰਾ ਅਨਰ੍ਤਿषੁਃ । ਨ੍ਯਙ੍ਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਪੁਰੂ ਰੇਤੋ ਦਧਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਵਿਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ; ਉਪਰਲੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਤੀਬਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਗੂੰਜੇ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਬੀਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਗ੍ਰਾ ਇਵ ਪ੍ਰਵਹਨ੍ਤਃ ਸਮਾਯਮੁਃ ਸਾਕਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵृषਣੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਧੁਰਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਸਾਨਾ ਅਰਾਵਿषੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਏषਾਂ ਪ੍ਰੋਥਥੋ ਅਰ੍ਵਤਾਮਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੂਆ ਲੈ ਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਕੰਮ 'ਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣੋ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਂਗ।
ਦਸ਼ਾਵਨਿਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਦਸ਼ਾਭੀਸ਼ੁਭ੍ਯੋ ਅਰ੍ਚਤਾਜਰੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਧੁਰੋ ਦਸ਼ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਹਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਦਸ ਨੀਵਾਂ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਦੂਰੀਆਂ; ਦਸ ਚਾਬੀਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੂੰਜਣ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ।
ਤੇ ਅਦ੍ਰਯੋ ਦਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਸ ਆਸ਼ਵਸ੍ਤੇषਾਮਾਧਾਨਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਹਰ੍ਯਤਮ੍ । ਤ ਊ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋऽਂਸ਼ੋਃ ਪੀਯੂषਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯ ਭੇਜਿਰੇ
ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦਸ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਿੱਠਾਸ।
ਤੇ ਸੋਮਾਦੋ ਹਰੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਂਸਤੇऽਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਯਾਸਤੇ ਗਵਿ । ਤੇਭਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਪਿਵਾਨ੍ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵृषਾਯਤੇ
ਸੋਮ ਤੋਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਿਕਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ, ਫੈਲਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਵੋ ਅਂਸ਼ੁਰ੍ਨ ਕਿਲਾ ਰਿषਾਥਨੇਲ਼ਾਵਨ੍ਤਃ ਸਦਮਿਤ੍ਸ੍ਥਨਾਸ਼ਿਤਾਃ । ਰੈਵਤ੍ਯੇਵ ਮਹਸਾ ਚਾਰਵ ਸ੍ਥਨ ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਜੁषਧ੍ਵਮਧ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਰੋਸ਼ਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰੋ, ਜੋ ਯਜਨਾ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹੋ।
ਤृਦਿਲਾ ਅਤृਦਿਲਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋऽਸ਼੍ਰਮਣਾ ਅਸ਼ृਥਿਤਾ ਅਮृਤ੍ਯਵਃ । ਅਨਾਤੁਰਾ ਅਜਰਾ ਸ੍ਥਾਮਵਿष੍ਣਵਃ ਸੁਪੀਵਸੋ ਅਤृषਿਤਾ ਅਤृष੍ਣਜਃ
ਇਹ ਪੱਥਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਮਰ ਹਨ; ਬੇਫਿਕਰ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲੇ, ਕਦੇ ਤ੍ਰਿੱਪਤ ਨਹੀਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਧ੍ਰੁਵਾ ਏਵ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾਮਾਸਃ ਸਦਸੋ ਨ ਯੁਞ੍ਜਤੇ । ਅਜੁਰ੍ਯਾਸੋ ਹਰਿषਾਚੋ ਹਰਿਦ੍ਰਵ ਆ ਦ੍ਯਾਂ ਰਵੇਣ ਪृਥਿਵੀਮਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੁਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯੁੱਗ 'ਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਥਾਂ 'ਤੇ। ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਯੋ ਵਿਮੋਚਨੇ ਯਾਮਨ੍ਨਞ੍ਜਸ੍ਪਾ ਇਵ ਘੇਦੁਪਬ੍ਦਿਭਿਃ । ਵਪਨ੍ਤੋ ਬੀਜਮਿਵ ਧਾਨ੍ਯਾਕृਤਃ ਪृਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਬਪ੍ਸਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਖੁਲਣ 'ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਆਪਣੀ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਸੁਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਅਧਿ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤਾ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਨ ਮਾਤਰਂ ਤੁਦਨ੍ਤਃ । ਵਿ षੂ ਮੁਞ੍ਚਾ ਸੁषੁਵੁषੋ ਮਨੀषਾਂ ਵਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਦ੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਯਮਾਨਾਃ
ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਨੂੰ ਠੋਕਦੇ ਹੋਏ। ਪੱਥਰੋ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕਣ।
ਹਯੇ ਜਾਯੇ ਮਨਸਾ ਤਿष੍ਠ ਘੋਰੇ ਵਚਾਂਸਿ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਕृਣਵਾਵਹੈ ਨੁ । ਨ ਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਅਨੁਦਿਤਾਸ ਏਤੇ ਮਯਸ੍ਕਰਨ੍ਪਰਤਰੇ ਚਨਾਹਨ੍
ਪਤਨੀਏ, ਮਨ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਈਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਲਾਂ 'ਚ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਵੀ।
ਕਿਮੇਤਾ ਵਾਚਾ ਕृਣਵਾ ਤਵਾਹਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਿषਮੁषਸਾਮਗ੍ਰਿਯੇਵ । ਪੁਰੂਰਵਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤਂ ਪਰੇਹਿ ਦੁਰਾਪਨਾ ਵਾਤ ਇਵਾਹਮਸ੍ਮਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਚਲ ਪੈਵਾਂਗਾ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ।
ਇषੁਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਿਯ ਇषੁਧੇਰਸਨਾ ਗੋषਾਃ ਸ਼ਤਸਾ ਨ ਰਂਹਿਃ । ਅਵੀਰੇ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਨ੍ਨੋਰਾ ਨ ਮਾਯੁਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਧੁਨਯਃ
ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੂਣੀ 'ਚੋਂ, ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ 'ਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਖਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸਾ ਵਸੁ ਦਧਤੀ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਯ ਵਯ ਉषੋ ਯਦਿ ਵष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਿਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਨਥਿਤਾ ਵੈਤਸੇਨ
ਉਹ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇੜਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਾਹੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਤਸ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਮ ਮਾਹ੍ਨਃ ਸ਼੍ਨਥਯੋ ਵੈਤਸੇਨੋਤ ਸ੍ਮ ਮੇऽਵ੍ਯਤ੍ਯੈ ਪृਣਾਸਿ । ਪੁਰੂਰਵੋऽਨੁ ਤੇ ਕੇਤਮਾਯਂ ਰਾਜਾ ਮੇ ਵੀਰ ਤਨ੍ਵਸ੍ਤਦਾਸੀਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ 'ਚ ਵੈਤਸ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਅਡੋਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੇਰੇ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।
ਯਾ ਸੁਜੂਰ੍ਣਿਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਃ ਸੁਮ੍ਨਆਪਿਰ੍ਹ੍ਰਦੇਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨੀ ਚਰਣ੍ਯੁਃ । ਤਾ ਅਞ੍ਜਯੋऽਰੁਣਯੋ ਨ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਗਾਵੋ ਨ ਧੇਨਵੋऽਨਵਨ੍ਤ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਲਾਈਨ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਪਜ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ।
ਸਮਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਯਮਾਨ ਆਸਤ ਗ੍ਨਾ ਉਤੇਮਵਰ੍ਧਨ੍ਨਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਗੂਰ੍ਤਾਃ । ਮਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਰਵੋ ਰਣਾਯਾਵਰ੍ਧਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਧੀਆਂ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਰੂਰਵਸ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਾਇਆ।
ਸਚਾ ਯਦਾਸੁ ਜਹਤੀष੍ਵਤ੍ਕਮਮਾਨੁषੀषੁ ਮਾਨੁषੋ ਨਿषੇਵੇ । ਅਪ ਸ੍ਮ ਮਤ੍ਤਰਸਨ੍ਤੀ ਨ ਭੁਜ੍ਯੁਸ੍ਤਾ ਅਤ੍ਰਸਨ੍ਰਥਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਛੱਡੀ, ਮੈਂ, ਇਨਸਾਨ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ; ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਸੁ ਮਰ੍ਤੋ ਅਮृਤਾਸੁ ਨਿਸ੍ਪृਕ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਭਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਨ ਪृਙ੍ਕ੍ਤੇ । ਤਾ ਆਤਯੋ ਨ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤ ਸ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਦਨ੍ਦਸ਼ਾਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜੇ ਉਲਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਯਾ ਪਤਨ੍ਤੀ ਦਵਿਦ੍ਯੋਦ੍ਭਰਨ੍ਤੀ ਮੇ ਅਪ੍ਯਾ ਕਾਮ੍ਯਾਨਿ । ਜਨਿष੍ਟੋ ਅਪੋ ਨਰ੍ਯਃ ਸੁਜਾਤਃ ਪ੍ਰੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਿਰਤ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ, ਬਿਨਾ ਗਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ noble ਜਨਮੀ ਔਰਤ—ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਧਾ।
ਜਜ੍ਞਿष ਇਤ੍ਥਾ ਗੋਪੀਥ੍ਯਾਯ ਹਿ ਦਧਾਥ ਤਤ੍ਪੁਰੂਰਵੋ ਮ ਓਜਃ । ਅਸ਼ਾਸਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁषੀ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨ੍ਨ ਮ ਆਸ਼ृਣੋਃ ਕਿਮਭੁਗ੍ਵਦਾਸਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ; ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਤੂੰ ਮਾਣਿਆ?
ਕਦਾ ਸੂਨੁਃ ਪਿਤਰਂ ਜਾਤ ਇਚ੍ਛਾਚ੍ਚਕ੍ਰਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁ ਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ । ਕੋ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਮਨਸਾ ਵਿ ਯੂਯੋਦਧ ਯਦਗ੍ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇषੁ ਦੀਦਯਤ੍
ਕਦੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਹ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ-ਜਿਹਾ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਸੱਸਰੇ ਵਿਚ ਸਲਗਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵਾਣਿ ਵਰ੍ਤਯਤੇ ਅਸ਼੍ਰੁ ਚਕ੍ਰਨ੍ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਾਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯੈ । ਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇ ਹਿਨਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ ਪਰੇਹ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਹਿ ਮੂਰ ਮਾਪਃ
ਮੈਂ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ: ਉਹ ਅੰਸੂ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ-ਸੱਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੇਜਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੂਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਪਤੇਦਨਾਵृਤ੍ਪਰਾਵਤਂ ਪਰਮਾਂ ਗਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਅਧਾ ਸ਼ਯੀਤ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇऽਧੈਨਂ ਵृਕਾ ਰਭਸਾਸੋ ਅਦ੍ਯੁਃ
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅੱਜ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ, ਉਥੇ ਭੇੜੀਏ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ।
ਪੁਰੂਰਵੋ ਮਾ ਮृਥਾ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਪ੍ਤੋ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕਾਸੋ ਅਸ਼ਿਵਾਸ ਉ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਨ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਾਨਿ ਸਖ੍ਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਸਾਲਾਵृਕਾਣਾਂ ਹृਦਯਾਨ੍ਯੇਤਾ
ਪੁਰੂਰਵਸ, ਨਾ ਮਰ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾ; ਕੁਰੂਰ ਤੇ ਮੰਦ ਭੇੜੀਏ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਣ। ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭੇੜੀਏਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਿਰੂਪਾਚਰਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰੀਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ । ਘृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਕਂ ਸਕृਦਹ੍ਨ ਆਸ਼੍ਨਾਂ ਤਾਦੇਵੇਦਂ ਤਾਤृਪਾਣਾ ਚਰਾਮਿ
ਜੋ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚਲਣ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਤਝੜ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਇਆ; ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਲਦੀ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੀਮੁਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਨ੍ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਹृਦਯਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੇ
ਵਸੀਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟ—ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।