ਉਤ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਚਿਨ੍ਮृਲ਼ਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਰਥਸ੍ਪਤਿਰ੍ਭਗਃ । ऋਭੁਰ੍ਵਾਜ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗ, ਰਿਭੁ, ਵਾਜਾ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ, ਪਰਿਜਮਾਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ऋਭੁਰृਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ऋਭੁਰ੍ਵਿਧਤੋ ਮਦ ਆ ਤੇ ਹਰੀ ਜੂਜੁਵਾਨਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਾ । ਦੁष੍ਟਰਂ ਯਸ੍ਯ ਸਾਮ ਚਿਦृਧਗ੍ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਮਾਨੁषਃ
ਰਿਭੁ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ, ਰਿਭੁ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਓ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ; ਜਿਸ ਦੀ ਭਜਨ, ਵਾਕਈ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕृਧੀ ਨੋ ਅਹ੍ਰਯੋ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਸ ਚ ਸ੍ਤੁषੇ ਮਘੋਨਾਮ੍ । ਸਹੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਭਿਰ੍ਨ੍ਯੇषਾਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰਂ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਨ ਯੋਯੁਵੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਥੱਕਣ ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ; ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੀਆ ਤੇ ਸਪੋਕ ਜੋੜੇ।
ਐषੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਧਾਤਂ ਮਹਦਸ੍ਮੇ ਵੀਰੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਪृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ ਪृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਯੋਤ ਤੁਰ੍ਵਣੇ
ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ; ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਫ਼ ਦੌਲਤ, ਤੇਜ਼ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਇਨਾਮ।
ਏਤਂ ਸ਼ਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਮਯੁष੍ਟ੍ਵਂ ਕੂਚਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨਭਿष੍ਟਯੇ । ਸਦਾ ਪਾਹ੍ਯਭਿष੍ਟਯੇ ਮੇਦਤਾਂ ਵੇਦਤਾ ਵਸੋ
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਨਿਮਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ; ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ।
ਏਤਂ ਮੇ ਸ੍ਤੋਮਂ ਤਨਾ ਨ ਸੂਰ੍ਯੇ ਦ੍ਯੁਤਦ੍ਯਾਮਾਨਂ ਵਾਵृਧਨ੍ਤ ਨृਣਾਮ੍ । ਸਂਵਨਨਂ ਨਾਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਤष੍ਟੇਵਾਨਪਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਜਨ, ਪੂਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਮਿਲ ਕੇ, ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਰਥ ਵਾਂਗ।
ਵਾਵਰ੍ਤ ਯੇषਾਂ ਰਾਯਾ ਯੁਕ੍ਤੈषਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ । ਨੇਮਧਿਤਾ ਨ ਪੌਂਸ੍ਯਾ ਵृਥੇਵ ਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰਦਾਨਾ ਕੰਮ, ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਦੁਃਸ਼ੀਮੇ ਪृਥਵਾਨੇ ਵੇਨੇ ਪ੍ਰ ਰਾਮੇ ਵੋਚਮਸੁਰੇ ਮਘਵਤ੍ਸੁ । ਯੇ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਯ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਸ੍ਮਯੁ ਪਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯੇषਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੇ, ਚੌੜੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਪੰਜ ਸੌ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਨ ਯੋਗ।
ਅਧੀਨ੍ਨ੍ਵਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਤਿਂ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ । ਸਦ੍ਯੋ ਦਿਦਿष੍ਟ ਤਾਨ੍ਵਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦਿਦਿष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥ੍ਯਃ ਸਦ੍ਯੋ ਦਿਦਿष੍ਟ ਮਾਯਵਃ
ਇਥੇ, ਸੱਤ ਦੱਸ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਦੂਈ।
ਪ੍ਰੈਤੇ ਵਦਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰ ਵਯਂ ਵਦਾਮ ਗ੍ਰਾਵਭ੍ਯੋ ਵਾਚਂ ਵਦਤਾ ਵਦਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਯਦਦ੍ਰਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਾਕਮਾਸ਼ਵਃ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਘੋषਂ ਭਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਿਨਃ
ਇਹ ਬੋਲਣ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹੋ। ਜਦੋਂ ਪਥਰ, ਪਹਾੜ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਗੀਤ ਤੇ ਧੁਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਦਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੇਭਿਰਾਸਭਿਃ । ਵਿष੍ਟ੍ਵੀ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸੁਕृਤਃ ਸੁਕृਤ੍ਯਯਾ ਹੋਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਹਵਿਰਦ੍ਯਮਾਸ਼ਤ
ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਰੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪਥਰ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਹੋਤਰ ਨੇ ਵੀ ਤਾਜ਼ਾ ਭੇਟ ਦਬਾਈ।
ਏਤੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਵਿਦਨ੍ਨਨਾ ਮਧੁ ਨ੍ਯੂਙ੍ਖਯਨ੍ਤੇ ਅਧਿ ਪਕ੍ਵ ਆਮਿषਿ । ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਰੁਣਸ੍ਯ ਬਪ੍ਸਤਸ੍ਤੇ ਸੂਭਰ੍ਵਾ ਵृषਭਾਃ ਪ੍ਰੇਮਰਾਵਿषੁਃ
ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਬृਹਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਦਿਰੇਣ ਮਨ੍ਦਿਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋऽਵਿਦਨ੍ਨਨਾ ਮਧੁ । ਸਂਰਭ੍ਯਾ ਧੀਰਾਃ ਸ੍ਵਸृਭਿਰਨਰ੍ਤਿषੁਰਾਘੋषਯਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਮੁਪਬ੍ਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤੋਪ ਦ੍ਯਵ੍ਯਾਖਰੇ ਕृष੍ਣਾ ਇषਿਰਾ ਅਨਰ੍ਤਿषੁਃ । ਨ੍ਯਙ੍ਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਪੁਰੂ ਰੇਤੋ ਦਧਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਵਿਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ; ਉਪਰਲੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਤੀਬਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਗੂੰਜੇ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ, ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਧਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਬੀਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਗ੍ਰਾ ਇਵ ਪ੍ਰਵਹਨ੍ਤਃ ਸਮਾਯਮੁਃ ਸਾਕਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵृषਣੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਧੁਰਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਜਗ੍ਰਸਾਨਾ ਅਰਾਵਿषੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਏषਾਂ ਪ੍ਰੋਥਥੋ ਅਰ੍ਵਤਾਮਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੂਆ ਲੈ ਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਕੰਮ 'ਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣੋ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਂਗ।
ਦਸ਼ਾਵਨਿਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਦਸ਼ਾਭੀਸ਼ੁਭ੍ਯੋ ਅਰ੍ਚਤਾਜਰੇਭ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਧੁਰੋ ਦਸ਼ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਹਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਦਸ ਨੀਵਾਂ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਦੂਰੀਆਂ; ਦਸ ਚਾਬੀਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੂੰਜਣ, ਦਸ ਜੂਆਂ, ਦਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ।
ਤੇ ਅਦ੍ਰਯੋ ਦਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਸ ਆਸ਼ਵਸ੍ਤੇषਾਮਾਧਾਨਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਹਰ੍ਯਤਮ੍ । ਤ ਊ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋऽਂਸ਼ੋਃ ਪੀਯੂषਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯ ਭੇਜਿਰੇ
ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦਸ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਿੱਠਾਸ।
ਤੇ ਸੋਮਾਦੋ ਹਰੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਂਸਤੇऽਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਯਾਸਤੇ ਗਵਿ । ਤੇਭਿਰ੍ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਪਿਵਾਨ੍ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵृषਾਯਤੇ
ਸੋਮ ਤੋਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਿਕਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ, ਫੈਲਦਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਵੋ ਅਂਸ਼ੁਰ੍ਨ ਕਿਲਾ ਰਿषਾਥਨੇਲ਼ਾਵਨ੍ਤਃ ਸਦਮਿਤ੍ਸ੍ਥਨਾਸ਼ਿਤਾਃ । ਰੈਵਤ੍ਯੇਵ ਮਹਸਾ ਚਾਰਵ ਸ੍ਥਨ ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਜੁषਧ੍ਵਮਧ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਰੋਸ਼ਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰੋ, ਜੋ ਯਜਨਾ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹੋ।
ਤृਦਿਲਾ ਅਤृਦਿਲਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋऽਸ਼੍ਰਮਣਾ ਅਸ਼ृਥਿਤਾ ਅਮृਤ੍ਯਵਃ । ਅਨਾਤੁਰਾ ਅਜਰਾ ਸ੍ਥਾਮਵਿष੍ਣਵਃ ਸੁਪੀਵਸੋ ਅਤृषਿਤਾ ਅਤृष੍ਣਜਃ
ਇਹ ਪੱਥਰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਮਰ ਹਨ; ਬੇਫਿਕਰ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲੇ, ਕਦੇ ਤ੍ਰਿੱਪਤ ਨਹੀਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਧ੍ਰੁਵਾ ਏਵ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾਮਾਸਃ ਸਦਸੋ ਨ ਯੁਞ੍ਜਤੇ । ਅਜੁਰ੍ਯਾਸੋ ਹਰਿषਾਚੋ ਹਰਿਦ੍ਰਵ ਆ ਦ੍ਯਾਂ ਰਵੇਣ ਪृਥਿਵੀਮਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵੁਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯੁੱਗ 'ਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਥਾਂ 'ਤੇ। ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਯੋ ਵਿਮੋਚਨੇ ਯਾਮਨ੍ਨਞ੍ਜਸ੍ਪਾ ਇਵ ਘੇਦੁਪਬ੍ਦਿਭਿਃ । ਵਪਨ੍ਤੋ ਬੀਜਮਿਵ ਧਾਨ੍ਯਾਕृਤਃ ਪृਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਬਪ੍ਸਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਖੁਲਣ 'ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਆਪਣੀ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਨਾਜ ਵਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਸੁਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਅਧਿ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤਾ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯੋ ਨ ਮਾਤਰਂ ਤੁਦਨ੍ਤਃ । ਵਿ षੂ ਮੁਞ੍ਚਾ ਸੁषੁਵੁषੋ ਮਨੀषਾਂ ਵਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਦ੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਯਮਾਨਾਃ
ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਖੇਡਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਂ ਨੂੰ ਠੋਕਦੇ ਹੋਏ। ਪੱਥਰੋ, ਰਸ ਨਿਕਾਲਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਲੁੜਕਣ।
ਹਯੇ ਜਾਯੇ ਮਨਸਾ ਤਿष੍ਠ ਘੋਰੇ ਵਚਾਂਸਿ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਕृਣਵਾਵਹੈ ਨੁ । ਨ ਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਅਨੁਦਿਤਾਸ ਏਤੇ ਮਯਸ੍ਕਰਨ੍ਪਰਤਰੇ ਚਨਾਹਨ੍
ਪਤਨੀਏ, ਮਨ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਈਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਲਾਂ 'ਚ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਵੀ।
ਕਿਮੇਤਾ ਵਾਚਾ ਕृਣਵਾ ਤਵਾਹਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਿषਮੁषਸਾਮਗ੍ਰਿਯੇਵ । ਪੁਰੂਰਵਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤਂ ਪਰੇਹਿ ਦੁਰਾਪਨਾ ਵਾਤ ਇਵਾਹਮਸ੍ਮਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਚਲ ਪੈਵਾਂਗਾ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ।
ਇषੁਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਿਯ ਇषੁਧੇਰਸਨਾ ਗੋषਾਃ ਸ਼ਤਸਾ ਨ ਰਂਹਿਃ । ਅਵੀਰੇ ਕ੍ਰਤੌ ਵਿ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਨ੍ਨੋਰਾ ਨ ਮਾਯੁਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਧੁਨਯਃ
ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੂਣੀ 'ਚੋਂ, ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ 'ਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਖਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸਾ ਵਸੁ ਦਧਤੀ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਯ ਵਯ ਉषੋ ਯਦਿ ਵष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤਿਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ੍ਤਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਨਥਿਤਾ ਵੈਤਸੇਨ
ਉਹ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇੜਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਾਹੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਤਸ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸ੍ਮ ਮਾਹ੍ਨਃ ਸ਼੍ਨਥਯੋ ਵੈਤਸੇਨੋਤ ਸ੍ਮ ਮੇऽਵ੍ਯਤ੍ਯੈ ਪृਣਾਸਿ । ਪੁਰੂਰਵੋऽਨੁ ਤੇ ਕੇਤਮਾਯਂ ਰਾਜਾ ਮੇ ਵੀਰ ਤਨ੍ਵਸ੍ਤਦਾਸੀਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ 'ਚ ਵੈਤਸ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਅਡੋਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ, ਤੇਰੇ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਵੀਰ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੀ।
ਯਾ ਸੁਜੂਰ੍ਣਿਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਃ ਸੁਮ੍ਨਆਪਿਰ੍ਹ੍ਰਦੇਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਨੀ ਚਰਣ੍ਯੁਃ । ਤਾ ਅਞ੍ਜਯੋऽਰੁਣਯੋ ਨ ਸਸ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਗਾਵੋ ਨ ਧੇਨਵੋऽਨਵਨ੍ਤ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਲਾਈਨ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਪਜ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ।
ਸਮਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਯਮਾਨ ਆਸਤ ਗ੍ਨਾ ਉਤੇਮਵਰ੍ਧਨ੍ਨਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਗੂਰ੍ਤਾਃ । ਮਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਰਵੋ ਰਣਾਯਾਵਰ੍ਧਯਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਮੇਰੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਧੀਆਂ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਰੂਰਵਸ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਾਇਆ।