ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਮਨਸੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੋਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਜਾਯਤ । ਮੁਖਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਵਾਯੁਰਜਾਯਤ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ; ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਤੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਆਸੀਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੋ ਦ੍ਯੌਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ । ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਤ੍ਤਥਾ ਲੋਕਾਁ ਅਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼, ਸਿਰ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਬਣਿਆ; ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਿਧਯਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਮਿਧਃ ਕृਤਾਃ । ਦੇਵਾ ਯਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਤਨ੍ਵਾਨਾ ਅਬਧ੍ਨਨ੍ਪੁਰੁषਂ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੱਤ ਲੱਕੜਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਸਮਿਧਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਇਆ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜ੍ਞਮਯਜਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ । ਤੇ ਹ ਨਾਕਂ ਮਹਿਮਾਨਃ ਸਚਨ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਕੰਮ ਸਨ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਂ ਜਾਗृਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜਰਮਾਣ ਇਧ੍ਯਤੇ ਦਮੇ ਦਮੂਨਾ ਇषਯਨ੍ਨਿਲ਼ਸ੍ਪਦੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹੋਤਾ ਹਵਿषੋ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਸੁषਖਾ ਸਖੀਯਤੇ
ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਘਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗਾ ਮਿਤਰ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੋਸਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਰੀਰਤਿਥਿਰ੍ਗृਹੇਗृਹੇ ਵਨੇਵਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯੇ ਤਕ੍ਵਵੀਰਿਵ । ਜਨਂਜਨਂ ਜਨ੍ਯੋ ਨਾਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ ਆ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਹਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਰਤੁਨਾਸਿ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰਗ੍ਨੇ ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ । ਵਸੁਰ੍ਵਸੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸਿ ਤ੍ਵਮੇਕ ਇਦ੍ਦ੍ਯਾਵਾ ਚ ਯਾਨਿ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਪੁष੍ਯਤਃ
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚਤੁਰ, ਦੱਖ ਨਾਲ ਦੱਖੀ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਲਦਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਤਵ ਯੋਨਿਮृਤ੍ਵਿਯਮਿਲ਼ਾਯਾਸ੍ਪਦੇ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਃ । ਆ ਤੇ ਚਿਕਿਤ੍ਰ ਉषਸਾਮਿਵੇਤਯੋऽਰੇਪਸਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ।
ਤਵ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਰ੍ष੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਰ ਉषਸਾਂ ਨ ਕੇਤਵਃ । ਯਦੋषਧੀਰਭਿਸृष੍ਟੋ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪਰਿ ਸ੍ਵਯਂ ਚਿਨੁषੇ ਅਨ੍ਨਮਾਸ੍ਯੇ
ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਮੋषਧੀਰ੍ਦਧਿਰੇ ਗਰ੍ਭਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਮਾਪੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ । ਤਮਿਤ੍ਸਮਾਨਂ ਵਨਿਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਧੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਚ ਸੁਵਤੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਧਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ, ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸੇ ਨੂੰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ, ਗਰਭਵਤੀ ਤੇ ਫਲਦਾਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਤੋਪਧੂਤ ਇषਿਤੋ ਵਸ਼ਾਁ ਅਨੁ ਤृषੁ ਯਦਨ੍ਨਾ ਵੇਵਿषਦ੍ਵਿਤਿष੍ਠਸੇ । ਆ ਤੇ ਯਤਨ੍ਤੇ ਰਥ੍ਯੋ ਯਥਾ ਪृਥਕ੍ਛਰ੍ਧਾਂਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਜਰਾਣਿ ਧਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ, ਸਾਵਧਾਨ ਖੜਾ; ਰਥਵਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੇਧਾਕਾਰਂ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਪਰਿਭੂਤਮਂ ਮਤਿਮ੍ । ਤਮਿਦਰ੍ਭੇ ਹਵਿष੍ਯਾ ਸਮਾਨਮਿਤ੍ਤਮਿਨ੍ਮਹੇ ਵृਣਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਪੂਜਾਰੀ, ਸੋਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਸੇ ਨੂੰ, ਹਵਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਤ੍ਰ ਵृਣਤੇ ਤ੍ਵਾਯਵੋ ਹੋਤਾਰਮਗ੍ਨੇ ਵਿਦਥੇषੁ ਵੇਧਸਃ । ਯਦ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਦਧਤਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਤੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਮਨਵੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ
ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ; ਜਦ ਪੂਜਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਵਾਗ੍ਨੇ ਹੋਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪੋਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਵ ਨੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਦृਤਾਯਤਃ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਧ੍ਵਰੀਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸਿ ਗृਹਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨੋ ਦਮੇ
ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਪੂਜਾਰੀ ਪਦ, ਤੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਪਦ, ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਦਾ ਕੰਮ, ਤੂੰ ਨਿਮੰਤ੍ਰਿਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਗਨਿ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਅਮृਤਾਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਿਧਾ ਦਾਸ਼ਦੁਤ ਵਾ ਹਵਿष੍ਕृਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਹੋਤਾ ਭਵਸਿ ਯਾਸਿ ਦੂਤ੍ਯਮੁਪ ਬ੍ਰੂषੇ ਯਜਸ੍ਯਧ੍ਵਰੀਯਸਿ
ਜੋ ਕੋਈ, ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜਕ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਮਾ ਅਸ੍ਮੈ ਮਤਯੋ ਵਾਚੋ ਅਸ੍ਮਦਾਁ ऋਚੋ ਗਿਰਃ ਸੁष੍ਟੁਤਯਃ ਸਮਗ੍ਮਤ । ਵਸੂਯਵੋ ਵਸਵੇ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਵृਦ੍ਧਾਸੁ ਚਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨੋ ਯਾਸੁ ਚਾਕਨਤ੍
ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਬੋਲ, ਇਹ ਰਿਕਾਂ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਲਈ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਨਵੀਯਸੀਂ ਵੋਚੇਯਮਸ੍ਮਾ ਉਸ਼ਤੇ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਨਃ । ਭੂਯਾ ਅਨ੍ਤਰਾ ਹृਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ੍ਪृਸ਼ੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ, ਚੰਗੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਆਓ ਉਸ ਦਾਤਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ਼੍ਵਾਸ ऋषਭਾਸ ਉਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵਸ਼ਾ ਮੇषਾ ਅਵਸृष੍ਟਾਸ ਆਹੁਤਾਃ । ਕੀਲਾਲਪੇ ਸੋਮਪृष੍ਠਾਯ ਵੇਧਸੇ ਹृਦਾ ਮਤਿਂ ਜਨਯੇ ਚਾਰੁਮਗ੍ਨਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਬਲਦ, ਬਲਦਾਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ— ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਾਵ੍ਯਗ੍ਨੇ ਹਵਿਰਾਸ੍ਯੇ ਤੇ ਸ੍ਰੁਚੀਵ ਘृਤਂ ਚਮ੍ਵੀਵ ਸੋਮਃ । ਵਾਜਸਨਿਂ ਰਯਿਮਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਧੇਹਿ ਯਸ਼ਸਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਘੀ ਚਮਚ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੋਮ ਪਿਆਲੇ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਵਿਰਲੇ, ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵੋ ਰਥ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਹੋਤਾਰਮਕ੍ਤੋਰਤਿਥਿਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ । ਸ਼ੋਚਞ੍ਛੁष੍ਕਾਸੁ ਹਰਿਣੀषੁ ਜਰ੍ਭੁਰਦ੍ਵृषਾ ਕੇਤੁਰ੍ਯਜਤੋ ਦ੍ਯਾਮਸ਼ਾਯਤ
ਤੈਨੂੰ, ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹੋਤਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ— ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਇਮਮਞ੍ਜਸ੍ਪਾਮੁਭਯੇ ਅਕृਣ੍ਵਤ ਧਰ੍ਮਾਣਮਗ੍ਨਿਂ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ । ਅਕ੍ਤੁਂ ਨ ਯਹ੍ਵਮੁषਸਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਤਨੂਨਪਾਤਮਰੁषਸ੍ਯ ਨਿਂਸਤੇ
ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਕਾਇਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸਭਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਉਸ਼ਾ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੀਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਬਲ਼ਸ੍ਯ ਨੀਥਾ ਵਿ ਪਣੇਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਮਹੇ ਵਯਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹੁਤਾ ਆਸੁਰਤ੍ਤਵੇ । ਯਦਾ ਘੋਰਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਾਸ਼ਤਾਦਿਜ੍ਜਨਸ੍ਯ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍ਕਿਰਨ੍
ਅਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਾਖੇ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਪਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਸਿਤਿਰ੍ਦ੍ਯੌਰੁਰੁ ਵ੍ਯਚੋ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਰਮਤਿਃ ਪਨੀਯਸੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣਃ ਸਂ ਚਿਕਿਤ੍ਰਿਰੇऽਥੋ ਭਗਃ ਸਵਿਤਾ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ; ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ।
ਪ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯਯਿਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਿਰੋ ਮਹੀਮਰਮਤਿਂ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ । ਯੇਭਿਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਪਰਿਯਨ੍ਨੁਰੁ ਜ੍ਰਯੋ ਵਿ ਰੋਰੁਵਜ੍ਜਠਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਚੌੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਾਣਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕृष੍ਟਯੋ ਦਿਵਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨੀਲ਼ਯਃ । ਤੇਭਿਸ਼੍ਚष੍ਟੇ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵੇਭਿਰਰ੍ਵਸ਼ੇਭਿਰਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ, ਮਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਜ, ਵੱਡੇ ਦੇ ਰਾਖੇ— ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਭੁਜਂ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਸ ਆਸ਼ਤ ਸੂਰੋ ਦृਸ਼ੀਕੇ ਵृषਣਸ਼੍ਚ ਪੌਂਸ੍ਯੇ । ਪ੍ਰ ਯੇ ਨ੍ਵਸ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾ ਤਤਕ੍ਸ਼ਿਰੇ ਯੁਜਂ ਵਜ੍ਰਂ ਨृषਦਨੇषੁ ਕਾਰਵਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜਿਆ।
ਸੂਰਸ਼੍ਚਿਦਾ ਹਰਿਤੋ ਅਸ੍ਯ ਰੀਰਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਯਤੇ ਤਵੀਯਸਃ । ਭੀਮਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਜਠਰਾਦਭਿਸ਼੍ਵਸੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਹੁਰਿ ਸ੍ਤਨ੍ਨਬਾਧਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਡਰਾਉਣੇ ਬਲਦ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਮਂ ਵੋ ਅਦ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਵਸੇ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਾਯ ਨਮਸਾ ਦਿਦਿष੍ਟਨ । ਯੇਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਵਾਁ ਏਵਯਾਵਭਿਰ੍ਦਿਵਃ ਸਿषਕ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਸ਼ਾ ਨਿਕਾਮਭਿਃ
ਅੱਜ ਰੁਦਰ, ਵੱਡੇ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਇਆਲੂ, ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਹਿ ਪ੍ਰਜਾਯਾ ਅਭਰਨ੍ਤ ਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭਃ ਸੋਮਜਾਮਯਃ । ਯਜ੍ਞੈਰਥਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿ ਧਾਰਯਦ੍ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭृਗਵਃ ਸਂ ਚਿਕਿਤ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ— ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਬਲਦ, ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਯਜਨ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਤੇ ਹਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਭੂਰਿਰੇਤਸਾ ਨਰਾਸ਼ਂਸਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੋ ਯਮੋऽਦਿਤਿਃ । ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰ ਰੋਦਸੀ ਮਰੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਰ੍ਹਿਰੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀ ਬੀਜ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਯਮ, ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰਿਗੂ— ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।