ਸ੍ਤੋਮੇਨ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਮਜੀਜਨਞ੍ਛਕ੍ਤਿਭੀ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਮ੍ । ਤਮੂ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਭੁਵੇ ਕਂ ਸ ਓषਧੀਃ ਪਚਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ
ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੇਦੇਨਮਦਧੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਦਿਤੇਯਮ੍ । ਯਦਾ ਚਰਿष੍ਣੂ ਮਿਥੁਨਾਵਭੂਤਾਮਾਦਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਜਦ ਯੋਗਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜੀ ਆਦਿਤਿਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ, ਜਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕੇਤੁਮਹ੍ਨਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਆ ਯਸ੍ਤਤਾਨੋषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਰਪੋ ਊਰ੍ਣੋਤਿ ਤਮੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਨ੍
ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕਵਯੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋऽਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਜਨਯਨ੍ਨਜੁਰ੍ਯਮ੍ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮਮਿਨਚ੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵਿषਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੁਰਾਣਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਗ੍ਨਿਂ ਕਵਿਮਚ੍ਛਾ ਵਦਾਮਃ । ਯੋ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਪਰਿਬਭੂਵੋਰ੍ਵੀ ਉਤਾਵਸ੍ਤਾਦੁਤ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਸ਼ृਣਵਂ ਪਿਤॄਣਾਮਹਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤ੍ਸਮੇਤਿ ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ
ਮੈਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ — ਇੱਕ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸਮੀਚੀ ਬਿਭृਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਰ੍षਤੋ ਜਾਤਂ ਮਨਸਾ ਵਿਮृष੍ਟਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥਾਵਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤਰਣਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਦੋ ਮਿਲਦੇ ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾ ਵਦੇਤੇ ਅਵਰਃ ਪਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਨ੍ਯੋਃ ਕਤਰੋ ਨੌ ਵਿ ਵੇਦ । ਆ ਸ਼ੇਕੁਰਿਤ੍ਸਧਮਾਦਂ ਸਖਾਯੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯਜ੍ਞਂ ਕ ਇਦਂ ਵਿ ਵੋਚਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਜਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਬੈਠਕ ਪਹੁੰਚ ਲਈ; ਉਹ ਰਸਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ?
ਕਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ ਕਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁषਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁ ਸ੍ਵਿਦਾਪਃ । ਨੋਪਸ੍ਪਿਜਂ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਵਦਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਃ ਕਵਯੋ ਵਿਦ੍ਮਨੇ ਕਮ੍
ਕਿੰਨੇ ਅਗਨਿ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਕੌਣ?
ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੁषਸੋ ਨ ਪ੍ਰਤੀਕਂ ਸੁਪਰ੍ਣ੍ਯੋ ਵਸਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਃ । ਤਾਵਦ੍ਦਧਾਤ੍ਯੁਪ ਯਜ੍ਞਮਾਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹੋਤੁਰਵਰੋ ਨਿषੀਦਨ੍
ਜਿੰਨੀ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਤ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾ ਨृਤਮਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ ਵਿਬਬਾਧੇ ਰੋਚਨਾ ਵਿ ਜ੍ਮੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ । ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਚਰ੍षਣੀਧृਦ੍ਵਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਭ੍ਯੋ ਰਿਰਿਚਾਨੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਆਓ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੁਰੂ ਵਰਾਂਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਵृਤ੍ਯਾਦ੍ਰਥ੍ਯੇਵ ਚਕ੍ਰਾ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਸ੍ਯਂ ਨ ਸਰ੍ਗਂ ਕृष੍ਣਾ ਤਮਾਂਸਿ ਤ੍ਵਿष੍ਯਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ, ਰਥੀ ਵਾਂਗ, ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨਮਸ੍ਮਾ ਅਨਪਾਵृਦਰ੍ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਦਿਵੋ ਅਸਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਮ੍ । ਵਿ ਯਃ ਪृष੍ਠੇਵ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕਾਯ ਨ ਸਖਾਯਮੀषੇ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਗਾਈਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ। ਉਹ, ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਿਰੋ ਅਨਿਸ਼ਿਤਸਰ੍ਗਾ ਅਪਃ ਪ੍ਰੇਰਯਂ ਸਗਰਸ੍ਯ ਬੁਧ੍ਨਾਤ੍ । ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ੇਣੇਵ ਚਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਚੀਭਿਰ੍ਵਿष੍ਵਕ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਗੀਤ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਟਿਕਾਇਆ।
ਆਪਾਨ੍ਤਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤृਪਲਪ੍ਰਭਰ੍ਮਾ ਧੁਨਿਃ ਸ਼ਿਮੀਵਾਞ੍ਛਰੁਮਾਁ ऋਜੀषੀ । ਸੋਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਸਾ ਵਨਾਨਿ ਨਾਰ੍ਵਾਗਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਾਨਿ ਦੇਭੁਃ
ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਅੰਤ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਸਤ ਹੈ, ਗਰਜਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਨੁਕਤਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਸੋਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨ ਧਨ੍ਵ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਦ੍ਰਯਃ ਸੋਮੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਯਦਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਧਿਨੀਯਮਾਨਃ ਸ਼ृਣਾਤਿ ਵੀਲ਼ੁ ਰੁਜਤਿ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ
ਕੋਈ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਰੇਤ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਘਾਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨੇਵ ਰੁਰੋਜ ਪੁਰੋ ਅਰਦਨ੍ਨ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਬਿਭੇਦ ਗਿਰਿਂ ਨਵਮਿਨ੍ਨ ਕੁਮ੍ਭਮਾ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਕृਣੁਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਨੌਵੀਂ ਘੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦृਣਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੀਰੋऽਸਿਰ੍ਨ ਪਰ੍ਵ ਵृਜਿਨਾ ਸ਼ृਣਾਸਿ । ਪ੍ਰ ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਮ ਯੁਜਂ ਨ ਜਨਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਪੱਕਾ ਮਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਮਣਂ ਦੁਰੇਵਾਃ ਪ੍ਰ ਸਂਗਿਰਃ ਪ੍ਰ ਵਰੁਣਂ ਮਿਨਨ੍ਤਿ । ਨ੍ਯਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਧਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਮ੍ਰਂ ਵृषਨ੍ਵृषਾਣਮਰੁषਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ
ਜੋ ਵੈਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਈਸ਼ੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਧਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਮੇਧਿਰਾਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ਯੋਗੇ ਹਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਘਰ, ਇਕੱਠ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ 'ਚ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੁਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰ ਵृਧੋ ਅਹਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਸੇਃ । ਪ੍ਰ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਸਃ ਪ੍ਰ ਜ੍ਮੋ ਅਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਭ੍ਯੋ ਰਿਰਿਚੇ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਭ੍ਯਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਨ ਕੇਤੁਰਸਿਨ੍ਵਾ ਤੇ ਵਰ੍ਤਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹੇਤਿਃ । ਅਸ਼੍ਮੇਵ ਵਿਧ੍ਯ ਦਿਵ ਆ ਸृਜਾਨਸ੍ਤਪਿष੍ਠੇਨ ਹੇषਸਾ ਦ੍ਰੋਘਮਿਤ੍ਰਾਨ੍
ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਰੂਏ ਵਾਂਗ, ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ, ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤਦਾਰ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰੋਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਤਪਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਨ੍ਵਹ ਮਾਸਾ ਅਨ੍ਵਿਦ੍ਵਨਾਨ੍ਯਨ੍ਵੋषਧੀਰਨੁ ਪਰ੍ਵਤਾਸਃ । ਅਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰੋਦਸੀ ਵਾਵਸ਼ਾਨੇ ਅਨ੍ਵਾਪੋ ਅਜਿਹਤ ਜਾਯਮਾਨਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਪੌਦੇ ਵੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਚੇਤ੍ਯਾਸਦਘਸ੍ਯ ਯਦ੍ਭਿਨਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਏषਤ੍ । ਮਿਤ੍ਰਕ੍ਰੁਵੋ ਯਚ੍ਛਸਨੇ ਨ ਗਾਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਆਪृਗਮੁਯਾ ਸ਼ਯਨ੍ਤੇ
ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ, ਚਰਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ ਵੈਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹੋਣਗੇ?
ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਨ੍ਤੋ ਅਭਿ ਯੇ ਨਸ੍ਤਤਸ੍ਰੇ ਮਹਿ ਵ੍ਰਾਧਨ੍ਤ ਓਗਣਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਅਨ੍ਧੇਨਾਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਮਸਾ ਸਚਨ੍ਤਾਂ ਸੁਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਅਕ੍ਤਵਸ੍ਤਾਁ ਅਭਿ ष੍ਯੁਃ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਜਾਣ। ਜੋ ਧਰੋਹੀ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿਣ।
ਪੁਰੂਣਿ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਵਨਾ ਜਨਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮਨ੍ਦਨ੍ਗृਣਤਾਮृषੀਣਾਮ੍ । ਇਮਾਮਾਘੋषਨ੍ਨਵਸਾ ਸਹੂਤਿਂ ਤਿਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਰ੍ਚਤੋ ਯਾਹ੍ਯਰ੍ਵਾਙ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਆ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ।
ਏਵਾ ਤੇ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਞ੍ਜਤੀਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੀਨਾਂ ਨਵਾਨਾਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਵਸ੍ਤੋਰਵਸਾ ਗृਣਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾ ਉਤ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂਨਮ੍
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਜਾਣੀਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਦਾ ਧਨ ਜਾਣੀਏ; ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਣ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਜੋ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍ । ਸ ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਵृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਕੋਸਮਿਕ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਸ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁष ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਵ੍ਯਮ੍ । ਉਤਾਮृਤਤ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨੋ ਯਦਨ੍ਨੇਨਾਤਿਰੋਹਤਿ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ।