ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਹਰਸਾ ਹਰਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਂ ਵਿ ਰੁਜ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਰੱਖਸ਼ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ।
ਹਵਿष੍ਪਾਨ੍ਤਮਜਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਿ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਹੁਤਂ ਜੁष੍ਟਮਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਮਣੇ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਣੇ ਕਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਪਪ੍ਰਥਨ੍ਤ
ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੈ— ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਗੀਰ੍ਣਂ ਭੁਵਨਂ ਤਮਸਾਪਗੂਲ਼੍ਹਮਾਵਿਃ ਸ੍ਵਰਭਵਜ੍ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯੌਰੁਤਾਪੋऽਰਣਯਨ੍ਨੋषਧੀਃ ਸਖ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ
ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਨ੍ਵਿषਿਤੋ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭਿਰਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਤੋषਾਣ੍ਯਜਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਭਾਨੁਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮਾਤਤਾਨ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਹੋਤਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੇਵਜੁष੍ਟੋ ਯਂ ਸਮਾਞ੍ਜਨ੍ਨਾਜ੍ਯੇਨਾ ਵृਣਾਨਾਃ । ਸ ਪਤਤ੍ਰੀਤ੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾ ਜਗਦ੍ਯਚ੍ਛ੍ਵਾਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਰਕृਣੋਜ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਨਤਿष੍ਠੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹ ਰੋਚਨੇਨ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਹੇਮ ਮਤਿਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਕ੍ਥੈਃ ਸ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਅਭਵੋ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਬੋਲ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਯੋਗਿਆ ਬਣਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਮੂਰ੍ਧਾ ਭੁਵੋ ਭਵਤਿ ਨਕ੍ਤਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਤਰੁਦ੍ਯਨ੍ । ਮਾਯਾਮੂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮੇਤਾਮਪੋ ਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਅੱਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦृਸ਼ੇਨ੍ਯੋ ਯੋ ਮਹਿਨਾ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਰੋਚਤ ਦਿਵਿਯੋਨਿਰ੍ਵਿਭਾਵਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਸੂਕ੍ਤਵਾਕੇਨ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਜੁਹਵੁਸ੍ਤਨੂਪਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਤਵਾਕਂ ਪ੍ਰਥਮਮਾਦਿਦਗ੍ਨਿਮਾਦਿਦ੍ਧਵਿਰਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ । ਸ ਏषਾਂ ਯਜ੍ਞੋ ਅਭਵਤ੍ਤਨੂਪਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵੇਦ ਤਂ ਪृਥਿਵੀ ਤਮਾਪਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਭੇਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਜ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਦੇਵਾਸੋऽਜਨਯਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੁਹਵੁਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮृਜੂਯਮਾਨੋ ਅਤਪਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਤੋਮੇਨ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਮਜੀਜਨਞ੍ਛਕ੍ਤਿਭੀ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਮ੍ । ਤਮੂ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਭੁਵੇ ਕਂ ਸ ਓषਧੀਃ ਪਚਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ
ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੇਦੇਨਮਦਧੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਦਿਤੇਯਮ੍ । ਯਦਾ ਚਰਿष੍ਣੂ ਮਿਥੁਨਾਵਭੂਤਾਮਾਦਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਜਦ ਯੋਗਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜੀ ਆਦਿਤਿਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ, ਜਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕੇਤੁਮਹ੍ਨਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਆ ਯਸ੍ਤਤਾਨੋषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਰਪੋ ਊਰ੍ਣੋਤਿ ਤਮੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਨ੍
ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕਵਯੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋऽਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਜਨਯਨ੍ਨਜੁਰ੍ਯਮ੍ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮਮਿਨਚ੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵਿषਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੁਰਾਣਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਗ੍ਨਿਂ ਕਵਿਮਚ੍ਛਾ ਵਦਾਮਃ । ਯੋ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਪਰਿਬਭੂਵੋਰ੍ਵੀ ਉਤਾਵਸ੍ਤਾਦੁਤ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਸ਼ृਣਵਂ ਪਿਤॄਣਾਮਹਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤ੍ਸਮੇਤਿ ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ
ਮੈਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ — ਇੱਕ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸਮੀਚੀ ਬਿਭृਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਰ੍षਤੋ ਜਾਤਂ ਮਨਸਾ ਵਿਮृष੍ਟਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥਾਵਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤਰਣਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਦੋ ਮਿਲਦੇ ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾ ਵਦੇਤੇ ਅਵਰਃ ਪਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਨ੍ਯੋਃ ਕਤਰੋ ਨੌ ਵਿ ਵੇਦ । ਆ ਸ਼ੇਕੁਰਿਤ੍ਸਧਮਾਦਂ ਸਖਾਯੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯਜ੍ਞਂ ਕ ਇਦਂ ਵਿ ਵੋਚਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਜਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਬੈਠਕ ਪਹੁੰਚ ਲਈ; ਉਹ ਰਸਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ?
ਕਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ ਕਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁषਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁ ਸ੍ਵਿਦਾਪਃ । ਨੋਪਸ੍ਪਿਜਂ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਵਦਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਃ ਕਵਯੋ ਵਿਦ੍ਮਨੇ ਕਮ੍
ਕਿੰਨੇ ਅਗਨਿ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਕੌਣ?
ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੁषਸੋ ਨ ਪ੍ਰਤੀਕਂ ਸੁਪਰ੍ਣ੍ਯੋ ਵਸਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਃ । ਤਾਵਦ੍ਦਧਾਤ੍ਯੁਪ ਯਜ੍ਞਮਾਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹੋਤੁਰਵਰੋ ਨਿषੀਦਨ੍
ਜਿੰਨੀ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਤ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾ ਨृਤਮਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ ਵਿਬਬਾਧੇ ਰੋਚਨਾ ਵਿ ਜ੍ਮੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ । ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਚਰ੍षਣੀਧृਦ੍ਵਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਭ੍ਯੋ ਰਿਰਿਚਾਨੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਆਓ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੁਰੂ ਵਰਾਂਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਵृਤ੍ਯਾਦ੍ਰਥ੍ਯੇਵ ਚਕ੍ਰਾ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਸ੍ਯਂ ਨ ਸਰ੍ਗਂ ਕृष੍ਣਾ ਤਮਾਂਸਿ ਤ੍ਵਿष੍ਯਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ, ਰਥੀ ਵਾਂਗ, ਪਹੀਏ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਨਮਸ੍ਮਾ ਅਨਪਾਵृਦਰ੍ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਦਿਵੋ ਅਸਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਮ੍ । ਵਿ ਯਃ ਪृष੍ਠੇਵ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕਾਯ ਨ ਸਖਾਯਮੀषੇ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਗਾਈਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ। ਉਹ, ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਿਰੋ ਅਨਿਸ਼ਿਤਸਰ੍ਗਾ ਅਪਃ ਪ੍ਰੇਰਯਂ ਸਗਰਸ੍ਯ ਬੁਧ੍ਨਾਤ੍ । ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ੇਣੇਵ ਚਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਚੀਭਿਰ੍ਵਿष੍ਵਕ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਗੀਤ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਟਿਕਾਇਆ।
ਆਪਾਨ੍ਤਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤृਪਲਪ੍ਰਭਰ੍ਮਾ ਧੁਨਿਃ ਸ਼ਿਮੀਵਾਞ੍ਛਰੁਮਾਁ ऋਜੀषੀ । ਸੋਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਸਾ ਵਨਾਨਿ ਨਾਰ੍ਵਾਗਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਾਨਿ ਦੇਭੁਃ
ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਅੰਤ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਸਤ ਹੈ, ਗਰਜਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਨੁਕਤਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਸੋਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨ ਧਨ੍ਵ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਦ੍ਰਯਃ ਸੋਮੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਯਦਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਧਿਨੀਯਮਾਨਃ ਸ਼ृਣਾਤਿ ਵੀਲ਼ੁ ਰੁਜਤਿ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ
ਕੋਈ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਰੇਤ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਘਾਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨੇਵ ਰੁਰੋਜ ਪੁਰੋ ਅਰਦਨ੍ਨ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਬਿਭੇਦ ਗਿਰਿਂ ਨਵਮਿਨ੍ਨ ਕੁਮ੍ਭਮਾ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਕृਣੁਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਨੌਵੀਂ ਘੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦृਣਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੀਰੋऽਸਿਰ੍ਨ ਪਰ੍ਵ ਵृਜਿਨਾ ਸ਼ृਣਾਸਿ । ਪ੍ਰ ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਮ ਯੁਜਂ ਨ ਜਨਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਪੱਕਾ ਮਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਮਣਂ ਦੁਰੇਵਾਃ ਪ੍ਰ ਸਂਗਿਰਃ ਪ੍ਰ ਵਰੁਣਂ ਮਿਨਨ੍ਤਿ । ਨ੍ਯਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਵਧਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਮ੍ਰਂ ਵृषਨ੍ਵृषਾਣਮਰੁषਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ
ਜੋ ਵੈਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਿਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਈਸ਼ੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਧਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਨ੍ਮੇਧਿਰਾਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ਯੋਗੇ ਹਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਘਰ, ਇਕੱਠ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ 'ਚ ਮਾਲਕ ਹੈ।