ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਤृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਦੂਰੋਂ ਪਾਪ ਸੁਣਣ। ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਜਾਦੂਗਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਦੂਗਰ। ਜੋ ਅਘਨਿਆ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਨ੍
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਸ਼੍ਚ੍ਯਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਨਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਅਨੁ ਦਹ ਸਹਮੂਰਾਨ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਦੈਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੈਵੀ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਗੁਆਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਤੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਅਮਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ । ਸਖੇ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਁ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਪਿੱਛੇ, ਅੱਗੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਮਿਥੁਨਾ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਕਿਮੀਦਿਨਾ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਮਿ ਜਾਗृਹ੍ਯਦਬ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਹੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਹਰਸਾ ਹਰਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਂ ਵਿ ਰੁਜ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਰੱਖਸ਼ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ।
ਹਵਿष੍ਪਾਨ੍ਤਮਜਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਿ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਹੁਤਂ ਜੁष੍ਟਮਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਮਣੇ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਣੇ ਕਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਪਪ੍ਰਥਨ੍ਤ
ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੈ— ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਗੀਰ੍ਣਂ ਭੁਵਨਂ ਤਮਸਾਪਗੂਲ਼੍ਹਮਾਵਿਃ ਸ੍ਵਰਭਵਜ੍ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯੌਰੁਤਾਪੋऽਰਣਯਨ੍ਨੋषਧੀਃ ਸਖ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ
ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਨ੍ਵਿषਿਤੋ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭਿਰਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਤੋषਾਣ੍ਯਜਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਭਾਨੁਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮਾਤਤਾਨ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਹੋਤਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੇਵਜੁष੍ਟੋ ਯਂ ਸਮਾਞ੍ਜਨ੍ਨਾਜ੍ਯੇਨਾ ਵृਣਾਨਾਃ । ਸ ਪਤਤ੍ਰੀਤ੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾ ਜਗਦ੍ਯਚ੍ਛ੍ਵਾਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਰਕृਣੋਜ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਨਤਿष੍ਠੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹ ਰੋਚਨੇਨ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਹੇਮ ਮਤਿਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਕ੍ਥੈਃ ਸ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਅਭਵੋ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਬੋਲ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਯੋਗਿਆ ਬਣਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਮੂਰ੍ਧਾ ਭੁਵੋ ਭਵਤਿ ਨਕ੍ਤਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਤਰੁਦ੍ਯਨ੍ । ਮਾਯਾਮੂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮੇਤਾਮਪੋ ਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਅੱਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦृਸ਼ੇਨ੍ਯੋ ਯੋ ਮਹਿਨਾ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਰੋਚਤ ਦਿਵਿਯੋਨਿਰ੍ਵਿਭਾਵਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਸੂਕ੍ਤਵਾਕੇਨ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਜੁਹਵੁਸ੍ਤਨੂਪਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਤਵਾਕਂ ਪ੍ਰਥਮਮਾਦਿਦਗ੍ਨਿਮਾਦਿਦ੍ਧਵਿਰਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ । ਸ ਏषਾਂ ਯਜ੍ਞੋ ਅਭਵਤ੍ਤਨੂਪਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵੇਦ ਤਂ ਪृਥਿਵੀ ਤਮਾਪਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਭੇਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਜ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਦੇਵਾਸੋऽਜਨਯਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੁਹਵੁਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮृਜੂਯਮਾਨੋ ਅਤਪਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਤੋਮੇਨ ਹਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਮਜੀਜਨਞ੍ਛਕ੍ਤਿਭੀ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਮ੍ । ਤਮੂ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਭੁਵੇ ਕਂ ਸ ਓषਧੀਃ ਪਚਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ
ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੇਦੇਨਮਦਧੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾਦਿਤੇਯਮ੍ । ਯਦਾ ਚਰਿष੍ਣੂ ਮਿਥੁਨਾਵਭੂਤਾਮਾਦਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਜਦ ਯੋਗਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜੀ ਆਦਿਤਿਆ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ, ਜਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕੇਤੁਮਹ੍ਨਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਆ ਯਸ੍ਤਤਾਨੋषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਰਪੋ ਊਰ੍ਣੋਤਿ ਤਮੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਨ੍
ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸਭ ਦਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਕਵਯੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋऽਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਜਨਯਨ੍ਨਜੁਰ੍ਯਮ੍ । ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮਮਿਨਚ੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵਿषਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੁਰਾਣਾ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਗ੍ਨਿਂ ਕਵਿਮਚ੍ਛਾ ਵਦਾਮਃ । ਯੋ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਪਰਿਬਭੂਵੋਰ੍ਵੀ ਉਤਾਵਸ੍ਤਾਦੁਤ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਸ਼ृਣਵਂ ਪਿਤॄਣਾਮਹਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤ੍ਸਮੇਤਿ ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ
ਮੈਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ — ਇੱਕ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਸਮੀਚੀ ਬਿਭृਤਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ੀਰ੍षਤੋ ਜਾਤਂ ਮਨਸਾ ਵਿਮृष੍ਟਮ੍ । ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥਾਵਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤਰਣਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਦੋ ਮਿਲਦੇ ਰਾਹ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਿਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾ ਵਦੇਤੇ ਅਵਰਃ ਪਰਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਨ੍ਯੋਃ ਕਤਰੋ ਨੌ ਵਿ ਵੇਦ । ਆ ਸ਼ੇਕੁਰਿਤ੍ਸਧਮਾਦਂ ਸਖਾਯੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਯਜ੍ਞਂ ਕ ਇਦਂ ਵਿ ਵੋਚਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਜਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਬੈਠਕ ਪਹੁੰਚ ਲਈ; ਉਹ ਰਸਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇਗਾ?
ਕਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ ਕਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁषਾਸਃ ਕਤ੍ਯੁ ਸ੍ਵਿਦਾਪਃ । ਨੋਪਸ੍ਪਿਜਂ ਵਃ ਪਿਤਰੋ ਵਦਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਃ ਕਵਯੋ ਵਿਦ੍ਮਨੇ ਕਮ੍
ਕਿੰਨੇ ਅਗਨਿ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਕੌਣ?
ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੁषਸੋ ਨ ਪ੍ਰਤੀਕਂ ਸੁਪਰ੍ਣ੍ਯੋ ਵਸਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਃ । ਤਾਵਦ੍ਦਧਾਤ੍ਯੁਪ ਯਜ੍ਞਮਾਯਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹੋਤੁਰਵਰੋ ਨਿषੀਦਨ੍
ਜਿੰਨੀ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਤ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।