ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਚਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਹਿਂਸ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਹਰਸਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਿਨੋਤੁ ਵृਕ੍ਣਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਾਤਵੇਦ, ਉਸ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਨ ਉਤ ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਥਿਭਿਃ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਮਸ੍ਤਾ ਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ, ਤੇਜ਼-ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ।
ਉਤਾਲਬ੍ਧਂ ਸ੍ਪृਣੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦ ਆਲੇਭਾਨਾਦृष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਿ ਜਹਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨ ਆਮਾਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਮਦਨ੍ਤ੍ਵੇਨੀਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜੇ ਉਹ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੈਲ ਸਾਫ ਕਰ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ।
ਇਹ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਮਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਯ ਇਦਂ ਕृਣੋਤਿ । ਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾ ਯਵਿष੍ਠ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਰਨ੍ਧਯੈਨਮ੍
ਇਥੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕੌਣ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦੈਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੱਟ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੱਖ ਕਰ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਞ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਵृਙ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟ ਦੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜਂ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਮ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਤੋੜ ਕੇ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਜੋੜੀ ਵਲੋਂ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਤੀਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਞ੍ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪੋ ਅਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਤृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਦੂਰੋਂ ਪਾਪ ਸੁਣਣ। ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਜਾਦੂਗਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਦੂਗਰ। ਜੋ ਅਘਨਿਆ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਨ੍
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਸ਼੍ਚ੍ਯਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਨਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਅਨੁ ਦਹ ਸਹਮੂਰਾਨ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਦੈਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੈਵੀ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਗੁਆਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਤੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਅਮਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ । ਸਖੇ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਁ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਪਿੱਛੇ, ਅੱਗੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਮਿਥੁਨਾ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਕਿਮੀਦਿਨਾ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਮਿ ਜਾਗृਹ੍ਯਦਬ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਹੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਹਰਸਾ ਹਰਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਬਲਂ ਵਿ ਰੁਜ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਰੱਖਸ਼ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ।
ਹਵਿष੍ਪਾਨ੍ਤਮਜਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਿ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਹੁਤਂ ਜੁष੍ਟਮਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਭਰ੍ਮਣੇ ਭੁਵਨਾਯ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮਣੇ ਕਂ ਸ੍ਵਧਯਾ ਪਪ੍ਰਥਨ੍ਤ
ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੈ— ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਗੀਰ੍ਣਂ ਭੁਵਨਂ ਤਮਸਾਪਗੂਲ਼੍ਹਮਾਵਿਃ ਸ੍ਵਰਭਵਜ੍ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯੌਰੁਤਾਪੋऽਰਣਯਨ੍ਨੋषਧੀਃ ਸਖ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ
ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਨ੍ਵਿषਿਤੋ ਯਜ੍ਞਿਯੇਭਿਰਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਤੋषਾਣ੍ਯਜਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍ । ਯੋ ਭਾਨੁਨਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮਾਤਤਾਨ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਹੋਤਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਥਮੋ ਦੇਵਜੁष੍ਟੋ ਯਂ ਸਮਾਞ੍ਜਨ੍ਨਾਜ੍ਯੇਨਾ ਵृਣਾਨਾਃ । ਸ ਪਤਤ੍ਰੀਤ੍ਵਰਂ ਸ੍ਥਾ ਜਗਦ੍ਯਚ੍ਛ੍ਵਾਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਰਕृਣੋਜ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਨਤਿष੍ਠੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹ ਰੋਚਨੇਨ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਹੇਮ ਮਤਿਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਕ੍ਥੈਃ ਸ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਅਭਵੋ ਰੋਦਸਿਪ੍ਰਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਬੋਲ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਯੋਗਿਆ ਬਣਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਮੂਰ੍ਧਾ ਭੁਵੋ ਭਵਤਿ ਨਕ੍ਤਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਤਰੁਦ੍ਯਨ੍ । ਮਾਯਾਮੂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮੇਤਾਮਪੋ ਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਅੱਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗਿਆਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦृਸ਼ੇਨ੍ਯੋ ਯੋ ਮਹਿਨਾ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਰੋਚਤ ਦਿਵਿਯੋਨਿਰ੍ਵਿਭਾਵਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗ੍ਨੌ ਸੂਕ੍ਤਵਾਕੇਨ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਜੁਹਵੁਸ੍ਤਨੂਪਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਤਵਾਕਂ ਪ੍ਰਥਮਮਾਦਿਦਗ੍ਨਿਮਾਦਿਦ੍ਧਵਿਰਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ । ਸ ਏषਾਂ ਯਜ੍ਞੋ ਅਭਵਤ੍ਤਨੂਪਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵੇਦ ਤਂ ਪृਥਿਵੀ ਤਮਾਪਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਭੇਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਜ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਦੇਵਾਸੋऽਜਨਯਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੁਹਵੁਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮृਜੂਯਮਾਨੋ ਅਤਪਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਜਿਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।