ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਾਕਪਿਃ ਪਰਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਤਂ ਵਿਦਤ੍ । ਅਸਿਂ ਸੂਨਾਂ ਨਵਂ ਚਰੁਮਾਦੇਧਸ੍ਯਾਨ ਆਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਮਾਲ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਵਾਂ ਛੁਰਾ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਤੇ ਢੇਰ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇਮਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਿਬਾਮਿ ਪਾਕਸੁਤ੍ਵਨੋऽਭਿ ਧੀਰਮਚਾਕਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਲੱਭਦਾ, ਜਾਂਚਦਾ ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ। ਮੈਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਚਵਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵ ਚ ਯਤ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਂ ਚ ਕਤਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਵਿ ਯੋਜਨਾ । ਨੇਦੀਯਸੋ ਵृषਾਕਪੇऽਸ੍ਤਮੇਹਿ ਗृਹਾਁ ਉਪ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਫਾਸਲੇ, ਕਿੰਨੇ ਜੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਨੇੜੇ ਘਰ ਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਹਿ ਵृषਾਕਪੇ ਸੁਵਿਤਾ ਕਲ੍ਪਯਾਵਹੈ । ਯ ਏष ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਂਸ਼ਨੋऽਸ੍ਤਮੇषਿ ਪਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦੁਦਞ੍ਚੋ ਵृषਾਕਪੇ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਜਗਨ੍ਤਨ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਪੁਲ੍ਵਘੋ ਮृਗਃ ਕਮਗਞ੍ਜਨਯੋਪਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਖਾਧਾ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹ ਨਾਮ ਮਾਨਵੀ ਸਾਕਂ ਸਸੂਵ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਭਲ ਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉਦਰਮਾਮਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਰਸ਼ੂ, ਔਰਤ, ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਵਾਜਿਨਮਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਿष੍ਠਮੁਪ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ । ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਃ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਥਿਰ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਅਯੋਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨੁਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਆ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ਰਭਸ੍ਵ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵृਕ੍ਤ੍ਵ੍ਯਪਿ ਧਤ੍ਸ੍ਵਾਸਨ੍
ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਉਭੋਭਯਾਵਿਨ੍ਨੁਪ ਧੇਹਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਵਰਂ ਪਰਂ ਚ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਿ ਯਾਹਿ ਰਾਜਞ੍ਜਮ੍ਭੈਃ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ। ਰਾਜਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰਿषੂਃ ਸਂਨਮਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਚਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ਨਿਭਿਰ੍ਦਿਹਾਨਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਬਾਹੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਙ੍ਧ੍ਯੇषਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੰਨਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਚਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਹਿਂਸ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਹਰਸਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਿਨੋਤੁ ਵृਕ੍ਣਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਾਤਵੇਦ, ਉਸ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਨ ਉਤ ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਥਿਭਿਃ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਮਸ੍ਤਾ ਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ, ਤੇਜ਼-ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ।
ਉਤਾਲਬ੍ਧਂ ਸ੍ਪृਣੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦ ਆਲੇਭਾਨਾਦृष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਿ ਜਹਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨ ਆਮਾਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਮਦਨ੍ਤ੍ਵੇਨੀਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜੇ ਉਹ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੈਲ ਸਾਫ ਕਰ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ।
ਇਹ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਮਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਯ ਇਦਂ ਕृਣੋਤਿ । ਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾ ਯਵਿष੍ਠ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਰਨ੍ਧਯੈਨਮ੍
ਇਥੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕੌਣ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦੈਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੱਟ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੱਖ ਕਰ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਞ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਵृਙ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟ ਦੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜਂ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਮ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਤੋੜ ਕੇ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਜੋੜੀ ਵਲੋਂ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਤੀਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਞ੍ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪੋ ਅਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਤृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਦੂਰੋਂ ਪਾਪ ਸੁਣਣ। ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਜਾਦੂਗਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਦੂਗਰ। ਜੋ ਅਘਨਿਆ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਨ੍
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਦੁੱਧ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਸ਼੍ਚ੍ਯਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਨਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਅਨੁ ਦਹ ਸਹਮੂਰਾਨ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਦੈਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੈਵੀ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਗੁਆਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਤੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਅਮਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ । ਸਖੇ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਁ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਪਿੱਛੇ, ਅੱਗੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਮਿਥੁਨਾ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਕਿਮੀਦਿਨਾ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਮਿ ਜਾਗृਹ੍ਯਦਬ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਹੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।