ਕਿਂ ਸੁਬਾਹੋ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰੇ ਪृਥੁष੍ਟੋ ਪृਥੁਜਾਘਨੇ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਮੀषਿ ਵृषਾਕਪਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਕਿਉਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਟੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਵੀਰਾਮਿਵ ਮਾਮਯਂ ਸ਼ਰਾਰੁਰਭਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਸਂਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾ ਨਾਰੀ ਸਮਨਂ ਵਾਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਧਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਸੁ ਨਾਰਿषੁ ਸੁਭਗਾਮਹਮਸ਼੍ਰਵਮ੍ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਪਰਂ ਚਨ ਜਰਸਾ ਮਰਤੇ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਸੁਭਾਗ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵृषਾਕਪੇਰृਤੇ । ਯਸ੍ਯੇਦਮਪ੍ਯਂ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵृषਾਕਪਾਯਿ ਰੇਵਤਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਆਦੁ ਸੁਸ੍ਨੁषੇ । ਘਸਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਚਿਤ੍ਕਰਂ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਰੇਵਤੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਖਾਧਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਹਿ ਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਸਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤਿ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਉਤਾਹਮਦ੍ਮਿ ਪੀਵ ਇਦੁਭਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪੰਦਰਾਂ ਰਸੋਈਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੀਹ ਹਿੱਸੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਰੱਜ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵृषਭੋ ਨ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਨ੍ਤਰ੍ਯੂਥੇषੁ ਰੋਰੁਵਤ੍ । ਮਨ੍ਥਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ ਯਂ ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ ਭਾਵਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਢਾ ਰੋੜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਮਥਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਟੰਗ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਮ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠਣ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਮ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠਣ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਟੰਗ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਾਕਪਿਃ ਪਰਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਤਂ ਵਿਦਤ੍ । ਅਸਿਂ ਸੂਨਾਂ ਨਵਂ ਚਰੁਮਾਦੇਧਸ੍ਯਾਨ ਆਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਮਾਲ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਵਾਂ ਛੁਰਾ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਤੇ ਢੇਰ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇਮਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਿਬਾਮਿ ਪਾਕਸੁਤ੍ਵਨੋऽਭਿ ਧੀਰਮਚਾਕਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਲੱਭਦਾ, ਜਾਂਚਦਾ ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ। ਮੈਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਚਵਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵ ਚ ਯਤ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਂ ਚ ਕਤਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਵਿ ਯੋਜਨਾ । ਨੇਦੀਯਸੋ ਵृषਾਕਪੇऽਸ੍ਤਮੇਹਿ ਗृਹਾਁ ਉਪ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਫਾਸਲੇ, ਕਿੰਨੇ ਜੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਨੇੜੇ ਘਰ ਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਹਿ ਵृषਾਕਪੇ ਸੁਵਿਤਾ ਕਲ੍ਪਯਾਵਹੈ । ਯ ਏष ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਂਸ਼ਨੋऽਸ੍ਤਮੇषਿ ਪਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦੁਦਞ੍ਚੋ ਵृषਾਕਪੇ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਜਗਨ੍ਤਨ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਪੁਲ੍ਵਘੋ ਮृਗਃ ਕਮਗਞ੍ਜਨਯੋਪਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਖਾਧਾ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹ ਨਾਮ ਮਾਨਵੀ ਸਾਕਂ ਸਸੂਵ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਭਲ ਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉਦਰਮਾਮਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਰਸ਼ੂ, ਔਰਤ, ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਵਾਜਿਨਮਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਿष੍ਠਮੁਪ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ । ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਃ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਥਿਰ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਅਯੋਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨੁਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਆ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ਰਭਸ੍ਵ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵृਕ੍ਤ੍ਵ੍ਯਪਿ ਧਤ੍ਸ੍ਵਾਸਨ੍
ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਉਭੋਭਯਾਵਿਨ੍ਨੁਪ ਧੇਹਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਵਰਂ ਪਰਂ ਚ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਿ ਯਾਹਿ ਰਾਜਞ੍ਜਮ੍ਭੈਃ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ। ਰਾਜਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰਿषੂਃ ਸਂਨਮਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਚਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ਨਿਭਿਰ੍ਦਿਹਾਨਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਬਾਹੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਙ੍ਧ੍ਯੇषਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੰਨਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਚਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਹਿਂਸ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਹਰਸਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਿਨੋਤੁ ਵृਕ੍ਣਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੀਰ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਾਤਵੇਦ, ਉਸ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਨ ਉਤ ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਥਿਭਿਃ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਮਸ੍ਤਾ ਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ, ਤੇਜ਼-ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ।
ਉਤਾਲਬ੍ਧਂ ਸ੍ਪृਣੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦ ਆਲੇਭਾਨਾਦृष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਿ ਜਹਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨ ਆਮਾਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਮਦਨ੍ਤ੍ਵੇਨੀਃ
ਜਾਤਵੇਦ, ਜੇ ਉਹ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੈਲ ਸਾਫ ਕਰ। ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣ।
ਇਹ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਮਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਯ ਇਦਂ ਕृਣੋਤਿ । ਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾ ਯਵਿष੍ਠ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਰਨ੍ਧਯੈਨਮ੍
ਇਥੇ ਦੱਸ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕੌਣ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦੈਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੱਟ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੱਖ ਕਰ।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਞ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਵृਙ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁੱਟ ਦੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜਂ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਮ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਤੋੜ ਕੇ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਜੋੜੀ ਵਲੋਂ ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਤੀਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਞ੍ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪੋ ਅਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਲਪਟ ਨਾਲ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।