ਇਮਾਂ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਕृਣੁ । ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾ ਧੇਹਿ ਪਤਿਮੇਕਾਦਸ਼ਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਬਣਾ। ਇਸਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵਾਂ ਰੱਖ।
ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਭਵ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਂ ਭਵ । ਨਨਾਨ੍ਦਰਿ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਅਧਿ ਦੇਵृषੁ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਲਈ ਰਾਣੀ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਲਈ ਰਾਣੀ ਬਣ। ਆਪਣੇ ਨਣਦ ਲਈ ਵੀ ਰਾਣੀ ਬਣ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਣੀ ਬਣ।
ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਪੋ ਹृਦਯਾਨਿ ਨੌ । ਸਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਸਂ ਧਾਤਾ ਸਮੁ ਦੇष੍ਟ੍ਰੀ ਦਧਾਤੁ ਨੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਜੋੜਣ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਧਾਤਾ ਤੇ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣ।
ਵਿ ਹਿ ਸੋਤੋਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਮਮਂਸਤ । ਯਤ੍ਰਾਮਦਦ੍ਵृषਾਕਪਿਰਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੇषੁ ਮਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਵਗ ਪਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਵਸਿ ਵृषਾਕਪੇਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਃ । ਨੋ ਅਹ ਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕਿਮਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृषਾਕਪਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹਰਿਤੋ ਮृਗਃ । ਯਸ੍ਮਾ ਇਰਸ੍ਯਸੀਦੁ ਨ੍ਵਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪੁष੍ਟਿਮਦ੍ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਪੀਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕਪਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ਼੍ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਿषਦਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਰਾਹਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪਿਆਰਾ ਮੰਨ ਕੇ ਬਚਾਂਦਾ ਹੈਂ—ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਕੱਟੇ, ਸੂਰ ਉਸਦਾ ਕੰਨ ਚੀਰੇ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਤष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਕਪਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦੂਦੁषਤ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਵਿषਂ ਨ ਸੁਗਂ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਭੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦੇਵਾਂ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਮਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਭਸਤ੍ਤਰਾ ਨ ਸੁਯਾਸ਼ੁਤਰਾ ਭੁਵਤ੍ । ਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਯਵੀਯਸੀ ਨ ਸਕ੍ਥ੍ਯੁਦ੍ਯਮੀਯਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਚੁਸਤ ਨਹੀਂ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਉਵੇ ਅਮ੍ਬ ਸੁਲਾਭਿਕੇ ਯਥੇਵਾਙ੍ਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਸਨ੍ਮੇ ਅਮ੍ਬ ਸਕ੍ਥਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਵੀਵ ਹृष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮਾਂ, ਸੁਲਭਿਕਾ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦਿਓ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੀ ਟੰਗ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਬਾਹੋ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰੇ ਪृਥੁष੍ਟੋ ਪृਥੁਜਾਘਨੇ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਮੀषਿ ਵृषਾਕਪਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਕਿਉਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਟੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਵੀਰਾਮਿਵ ਮਾਮਯਂ ਸ਼ਰਾਰੁਰਭਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਸਂਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾ ਨਾਰੀ ਸਮਨਂ ਵਾਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਧਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਸੁ ਨਾਰਿषੁ ਸੁਭਗਾਮਹਮਸ਼੍ਰਵਮ੍ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਪਰਂ ਚਨ ਜਰਸਾ ਮਰਤੇ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਸੁਭਾਗ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵृषਾਕਪੇਰृਤੇ । ਯਸ੍ਯੇਦਮਪ੍ਯਂ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵृषਾਕਪਾਯਿ ਰੇਵਤਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਆਦੁ ਸੁਸ੍ਨੁषੇ । ਘਸਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਚਿਤ੍ਕਰਂ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਰੇਵਤੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਪਿਆਰਾ ਹਵਨ ਖਾਧਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਹਿ ਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਸਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤਿ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਉਤਾਹਮਦ੍ਮਿ ਪੀਵ ਇਦੁਭਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪੰਦਰਾਂ ਰਸੋਈਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੀਹ ਹਿੱਸੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਰੱਜ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵृषਭੋ ਨ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਨ੍ਤਰ੍ਯੂਥੇषੁ ਰੋਰੁਵਤ੍ । ਮਨ੍ਥਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ ਯਂ ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ ਭਾਵਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਢਾ ਰੋੜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਮਥਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਟੰਗ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਮ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠਣ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਮ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠਣ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਟੰਗ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਾਕਪਿਃ ਪਰਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਤਂ ਵਿਦਤ੍ । ਅਸਿਂ ਸੂਨਾਂ ਨਵਂ ਚਰੁਮਾਦੇਧਸ੍ਯਾਨ ਆਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਮਾਲ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਨਵਾਂ ਛੁਰਾ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਤੇ ਢੇਰ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇਮਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਿਬਾਮਿ ਪਾਕਸੁਤ੍ਵਨੋऽਭਿ ਧੀਰਮਚਾਕਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਲੱਭਦਾ, ਜਾਂਚਦਾ ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ। ਮੈਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀਦਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਚਵਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵ ਚ ਯਤ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਂ ਚ ਕਤਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਵਿ ਯੋਜਨਾ । ਨੇਦੀਯਸੋ ਵृषਾਕਪੇऽਸ੍ਤਮੇਹਿ ਗृਹਾਁ ਉਪ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਫਾਸਲੇ, ਕਿੰਨੇ ਜੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਨੇੜੇ ਘਰ ਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਹਿ ਵृषਾਕਪੇ ਸੁਵਿਤਾ ਕਲ੍ਪਯਾਵਹੈ । ਯ ਏष ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਂਸ਼ਨੋऽਸ੍ਤਮੇषਿ ਪਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦੁਦਞ੍ਚੋ ਵृषਾਕਪੇ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਜਗਨ੍ਤਨ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਪੁਲ੍ਵਘੋ ਮृਗਃ ਕਮਗਞ੍ਜਨਯੋਪਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਖਾਧਾ, ਕੀ ਚਾਟਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹ ਨਾਮ ਮਾਨਵੀ ਸਾਕਂ ਸਸੂਵ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਭਲ ਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉਦਰਮਾਮਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਰਸ਼ੂ, ਔਰਤ, ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਵਾਜਿਨਮਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਿष੍ਠਮੁਪ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ । ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਃ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਥਿਰ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਅਯੋਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨੁਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਆ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ਰਭਸ੍ਵ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵृਕ੍ਤ੍ਵ੍ਯਪਿ ਧਤ੍ਸ੍ਵਾਸਨ੍
ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮੂਲ ਰਹਿਤ ਦੈਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਉਭੋਭਯਾਵਿਨ੍ਨੁਪ ਧੇਹਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਵਰਂ ਪਰਂ ਚ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਿ ਯਾਹਿ ਰਾਜਞ੍ਜਮ੍ਭੈਃ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਬੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ। ਰਾਜਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰਿषੂਃ ਸਂਨਮਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਚਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ਨਿਭਿਰ੍ਦਿਹਾਨਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਬਾਹੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਙ੍ਧ੍ਯੇषਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਵੰਨਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ।