ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ ਸੁਬਦ੍ਧਾਮਮੁਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਯਥੇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਭਗਾਸਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ। ਤਾਂ ਜੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੀ ਜਾਵੇ।
ਪੂषਾ ਤ੍ਵੇਤੋ ਨਯਤੁ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਂ ਰਥੇਨ । ਗृਹਾਨ੍ਗਚ੍ਛ ਗृਹਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾਸੋ ਵਸ਼ਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਪੂਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਹ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਤੇ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਯ ਜਾਗृਹਿ । ਏਨਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਸृਜਸ੍ਵਾਧਾ ਜਿਵ੍ਰੀ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਥਃ
ਇਥੇ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮਿਲਾ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਂ ਭਵਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ । ਏਧਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਤਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇषੁ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦਾ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਤੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਦੇਹਿ ਸ਼ਾਮੁਲ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਿ ਭਜਾ ਵਸੁ । ਕृਤ੍ਯੈषਾ ਪਦ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵ੍ਯਾ ਜਾਯਾ ਵਿਸ਼ਤੇ ਪਤਿਮ੍
ਝਗੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਧਨ ਵੰਡ ਦੇ। ਇਹ ਵਧੂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੀਰਾ ਤਨੂਰ੍ਭਵਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀ ਪਾਪਯਾਮੁਯਾ । ਪਤਿਰ੍ਯਦ੍ਵਧ੍ਵੋ ਵਾਸਸਾ ਸ੍ਵਮਙ੍ਗਮਭਿਧਿਤ੍ਸਤੇ
ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦੇਹ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ, ਪੀਲੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਵਧ੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਹਤੁਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਦਨੁ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਦੇਵਾ ਨਯਨ੍ਤੁ ਯਤ ਆਗਤਾਃ
ਜੋ ਰੋਗ ਵਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਲੈ ਜਾਣ ਜਿਥੋਂ ਆਏ ਸਨ।
ਮਾ ਵਿਦਨ੍ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨੋ ਯ ਆਸੀਦਨ੍ਤਿ ਦਮ੍ਪਤੀ । ਸੁਗੇਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਤੀਤਾਮਪ ਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਵਰਾਤਯਃ
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹੀ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਣ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਔਖੇ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣ।
ਸੁਮਙ੍ਗਲੀਰਿਯਂ ਵਧੂਰਿਮਾਂ ਸਮੇਤ ਪਸ਼੍ਯਤ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਯਾਥਾਸ੍ਤਂ ਵਿ ਪਰੇਤਨ
ਇਹ ਵਧੂ ਸੁਭਾਗਣੀ ਹੈ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਤृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਕਟੁਕਮੇਤਦਪਾष੍ਠਵਦ੍ਵਿषਵਨ੍ਨੈਤਦਤ੍ਤਵੇ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਇਦ੍ਵਾਧੂਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਵਾ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਧੂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।
ਆਸ਼ਸਨਂ ਵਿਸ਼ਸਨਮਥੋ ਅਧਿਵਿਕਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਸ਼ੁਨ੍ਧਤਿ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ, ਡਾਂਟਣਾ, ਜਾਂ ਕੱਟਣਾ—ਇਹ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗृਭ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਸੌਭਗਤ੍ਵਾਯ ਹਸ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪਤ੍ਯਾ ਜਰਦष੍ਟਿਰ੍ਯਥਾਸਃ । ਭਗੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਸਵਿਤਾ ਪੁਰਂਧਿਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਫੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂ। ਭਾਗ, ਅਰਯਮਾਨ, ਸਾਵਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰੰਧਿ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਤਾਂ ਪੂषਞ੍ਛਿਵਤਮਾਮੇਰਯਸ੍ਵ ਯਸ੍ਯਾਂ ਬੀਜਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਪਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਨ ਊਰੂ ਉਸ਼ਤੀ ਵਿਸ਼੍ਰਯਾਤੇ ਯਸ੍ਯਾਮੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਰਾਮ ਸ਼ੇਪਮ੍
ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਇਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੀਏ।
ਤੁਭ੍ਯਮਗ੍ਰੇ ਪਰ੍ਯਵਹਨ੍ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਵਹਤੁਨਾ ਸਹ । ਪੁਨਃ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਜਾਯਾਂ ਦਾ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਹ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਪੁਨਃ ਪਤ੍ਨੀਮਗ੍ਨਿਰਦਾਦਾਯੁषਾ ਸਹ ਵਰ੍ਚਸਾ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਸ੍ਯਾ ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਜੀਵਾਤਿ ਸ਼ਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਇਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇ।
ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿਵਿਦੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਿਵਿਦ ਉਤ੍ਤਰਃ ।* ਤृਤੀਯੋ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੇ ਪਤਿਸ੍ਤੁਰੀਯਸ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਜਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਨੇ। ਤੀਜੇ ਪਤੀ ਅੱਗ ਬਣੇ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਸੋਮੋ ਦਦਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਦਦਦਗ੍ਨਯੇ । ਰਯਿਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚਾਦਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹ੍ਯਮਥੋ ਇਮਾਮ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਇਹੈਵ ਸ੍ਤਂ ਮਾ ਵਿ ਯੌष੍ਟਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਤਮ੍ । ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਪ੍ਤृਭਿਰ੍ਮੋਦਮਾਨੌ ਸ੍ਵੇ ਗृਹੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਜਾਓ। ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਆ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਜਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਾਜਰਸਾਯ ਸਮਨਕ੍ਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾ । ਅਦੁਰ੍ਮਙ੍ਗਲੀਃ ਪਤਿਲੋਕਮਾ ਵਿਸ਼ ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਸ਼ਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵੇ, ਅਰਯਮਾਨ ਸਾਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬਣਾਏ। ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰ।
ਅਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ੁਰਪਤਿਘ੍ਨ੍ਯੇਧਿ ਸ਼ਿਵਾ ਪਸ਼ੁਭ੍ਯਃ ਸੁਮਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ । ਵੀਰਸੂਰ੍ਦੇਵਕਾਮਾ ਸ੍ਯੋਨਾ ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਸ਼ਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਰਮ ਹੋਵੇ, ਪਤੀ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੋ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰ।
ਇਮਾਂ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਕृਣੁ । ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾ ਧੇਹਿ ਪਤਿਮੇਕਾਦਸ਼ਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਬਣਾ। ਇਸਨੂੰ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵਾਂ ਰੱਖ।
ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਭਵ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਂ ਭਵ । ਨਨਾਨ੍ਦਰਿ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵ ਸਮ੍ਰਾਜ੍ਞੀ ਅਧਿ ਦੇਵृषੁ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਲਈ ਰਾਣੀ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਸੱਸ ਲਈ ਰਾਣੀ ਬਣ। ਆਪਣੇ ਨਣਦ ਲਈ ਵੀ ਰਾਣੀ ਬਣ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਣੀ ਬਣ।
ਸਮਞ੍ਜਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਪੋ ਹृਦਯਾਨਿ ਨੌ । ਸਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਸਂ ਧਾਤਾ ਸਮੁ ਦੇष੍ਟ੍ਰੀ ਦਧਾਤੁ ਨੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਜੋੜਣ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਧਾਤਾ ਤੇ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣ।
ਵਿ ਹਿ ਸੋਤੋਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਮਮਂਸਤ । ਯਤ੍ਰਾਮਦਦ੍ਵृषਾਕਪਿਰਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੇषੁ ਮਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਵਗ ਪਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਵਸਿ ਵृषਾਕਪੇਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਃ । ਨੋ ਅਹ ਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕਿਮਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृषਾਕਪਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹਰਿਤੋ ਮृਗਃ । ਯਸ੍ਮਾ ਇਰਸ੍ਯਸੀਦੁ ਨ੍ਵਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪੁष੍ਟਿਮਦ੍ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਪੀਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ? ਜਾਂ ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕਪਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ਼੍ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਿषਦਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਰਾਹਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪਿਆਰਾ ਮੰਨ ਕੇ ਬਚਾਂਦਾ ਹੈਂ—ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਕੱਟੇ, ਸੂਰ ਉਸਦਾ ਕੰਨ ਚੀਰੇ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਤष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਕਪਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦੂਦੁषਤ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਵਿषਂ ਨ ਸੁਗਂ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਭੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦੇਵਾਂ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਮਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਭਸਤ੍ਤਰਾ ਨ ਸੁਯਾਸ਼ੁਤਰਾ ਭੁਵਤ੍ । ਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਯਵੀਯਸੀ ਨ ਸਕ੍ਥ੍ਯੁਦ੍ਯਮੀਯਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਚੁਸਤ ਨਹੀਂ—ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਉਵੇ ਅਮ੍ਬ ਸੁਲਾਭਿਕੇ ਯਥੇਵਾਙ੍ਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਸਨ੍ਮੇ ਅਮ੍ਬ ਸਕ੍ਥਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਵੀਵ ਹृष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮਾਂ, ਸੁਲਭਿਕਾ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਣ ਦਿਓ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੀ ਟੰਗ ਸੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।