ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਤਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸ ਆਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਯੂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ।
ਰੈਭ੍ਯਾਸੀਦਨੁਦੇਯੀ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੀ ਨ੍ਯੋਚਨੀ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਭਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਾਸੋ ਗਾਥਯੈਤਿ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰੈਭਿਆ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਾ ਉਪਬਰ੍ਹਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਃ ਕੋਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਚਿੱਤਿਰਾ ਨੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਚਕਸ਼ੁਰਾ ਨੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਾਂਡਾ ਬਣੇ।
ਸ੍ਤੋਮਾ ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਤਿਧਯਃ ਕੁਰੀਰਂ ਛਨ੍ਦ ਓਪਸ਼ਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰਾਗ੍ਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰੋਗਵਃ
ਸ੍ਤੁਤੀਆਂ ਜਵਾਬ ਬਣੀਆਂ, ਕੁਰੀਰਾ ਢੱਕਣ ਬਣਿਆ, ਚੰਦ ਉਪਸ਼ ਪੱਟੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ, ਅੱਗ ਅੱਗੂ ਬਣੀ।
ਸੋਮੋ ਵਧੂਯੁਰਭਵਦਸ਼੍ਵਿਨਾਸ੍ਤਾਮੁਭਾ ਵਰਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਪਤ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਂ ਮਨਸਾ ਸਵਿਤਾਦਦਾਤ੍
ਸੋਮ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵਾਜਿਆ।
ਮਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਨ ਆਸੀਦ੍ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਦੁਤ ਚ੍ਛਦਿਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਛੱਤ ਸੀ। ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ।
ऋਕ੍ਸਾਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਹਿਤੌ ਗਾਵੌ ਤੇ ਸਾਮਨਾਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਆਸ੍ਤਾਂ ਦਿਵਿ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚਰਾਚਾਰਃ
ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਗਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ। ਤੇਰਾ ਸੁਣਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ ਆਹਤਃ । ਅਨੋ ਮਨਸ੍ਮਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਰੋਹਤ੍ਪ੍ਰਯਤੀ ਪਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਨੇ ਧੁਰਾ ਚਲਾਇਆ। ਮਨ-ਰਚਿਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਹਤੁਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਯਮਵਾਸृਜਤ੍ । ਅਘਾਸੁ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਵੋऽਰ੍ਜੁਨ੍ਯੋਃ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜੋਤ ਛੱਡੀ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਣਜੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਵਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰੇਣ ਵਹਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਦ੍ਵਾਮਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਾਵਵृਣੀਤ ਪੂषਾ
ਜਦ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਸੂਰਿਆ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਯਦਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਵਰੇਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਮੁਪ । ਕ੍ਵੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਾਮਾਸੀਤ੍ਕ੍ਵ ਦੇष੍ਟ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਥਥੁਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਆਏ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਪਹੀਆ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਜੋਤ ਕਿੱਥੇ ਲਾਈ ਸੀ?
ਦ੍ਵੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ऋਤੁਥਾ ਵਿਦੁਃ । ਅਥੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯਦ੍ਗੁਹਾ ਤਦਦ੍ਧਾਤਯ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਪੰਡਿਤੋ, ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਦੋ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਜੋ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਇੱਕ ਪਹੀਆ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੈ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਯੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਇਦਂ ਤੇਭ੍ਯੋऽਕਰਂ ਨਮਃ
ਸੂਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋ ਅਧ੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾਭਿਚष੍ਟ ऋਤੂਁਰਨ੍ਯੋ ਵਿਦਧਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੌਸਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵੋਨਵੋ ਭਵਤਿ ਜਾਯਮਾਨੋऽਹ੍ਨਾਂ ਕੇਤੁਰੁषਸਾਮੇਤ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ । ਭਾਗਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦਧਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤਿਰਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਬਣ ਕੇ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਨ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਸ਼ਲ੍ਮਲਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਸੁਵृਤਂ ਸੁਚਕ੍ਰਮ੍ । ਆ ਰੋਹ ਸੂਰ੍ਯੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਪਤ੍ਯੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੁष੍ਵ
ਸੁੰਦਰ ਸਲਮਲ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੂਰਿਆ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਬਣ।
ਉਦੀਰ੍ष੍ਵਾਤਃ ਪਤਿਵਤੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਨਮਸਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰੀਲ਼ੇ । ਅਨ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛ ਪਿਤृषਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸ ਤੇ ਭਾਗੋ ਜਨੁषਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧਿ
ਉੱਠ, ਤੁਰ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਬਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਉਦੀਰ੍ष੍ਵਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋ ਨਮਸੇਲ਼ਾ ਮਹੇ ਤ੍ਵਾ । ਅਨ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਸਂ ਜਾਯਾਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸृਜ
ਉੱਠ, ਤੁਰ ਚੱਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਲੱਭ, ਇਸ ਵਧੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਅਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ऋਜਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਭਿਃ ਸਖਾਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵਰੇਯਮ੍ । ਸਮਰ੍ਯਮਾ ਸਂ ਭਗੋ ਨੋ ਨਿਨੀਯਾਤ੍ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਸੁਯਮਮਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ ਜਿਥੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਬਧ੍ਨਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ੇਵਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇऽਰਿष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਾ ਸਹ ਪਤ੍ਯਾ ਦਧਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹੇ ਤੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੀਲ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ ਸੁਬਦ੍ਧਾਮਮੁਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਯਥੇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਭਗਾਸਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ। ਤਾਂ ਜੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੀ ਜਾਵੇ।
ਪੂषਾ ਤ੍ਵੇਤੋ ਨਯਤੁ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਂ ਰਥੇਨ । ਗृਹਾਨ੍ਗਚ੍ਛ ਗृਹਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾਸੋ ਵਸ਼ਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਪੂਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਹ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਤੇ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਯ ਜਾਗृਹਿ । ਏਨਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਸृਜਸ੍ਵਾਧਾ ਜਿਵ੍ਰੀ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਥਃ
ਇਥੇ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮਿਲਾ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਂ ਭਵਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ । ਏਧਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਤਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇषੁ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦਾ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਤੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਦੇਹਿ ਸ਼ਾਮੁਲ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਿ ਭਜਾ ਵਸੁ । ਕृਤ੍ਯੈषਾ ਪਦ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵ੍ਯਾ ਜਾਯਾ ਵਿਸ਼ਤੇ ਪਤਿਮ੍
ਝਗੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਧਨ ਵੰਡ ਦੇ। ਇਹ ਵਧੂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੀਰਾ ਤਨੂਰ੍ਭਵਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀ ਪਾਪਯਾਮੁਯਾ । ਪਤਿਰ੍ਯਦ੍ਵਧ੍ਵੋ ਵਾਸਸਾ ਸ੍ਵਮਙ੍ਗਮਭਿਧਿਤ੍ਸਤੇ
ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਦੇਹ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ, ਪੀਲੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਵਧ੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਹਤੁਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਦਨੁ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਦੇਵਾ ਨਯਨ੍ਤੁ ਯਤ ਆਗਤਾਃ
ਜੋ ਰੋਗ ਵਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਲੈ ਜਾਣ ਜਿਥੋਂ ਆਏ ਸਨ।
ਮਾ ਵਿਦਨ੍ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨੋ ਯ ਆਸੀਦਨ੍ਤਿ ਦਮ੍ਪਤੀ । ਸੁਗੇਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਤੀਤਾਮਪ ਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਵਰਾਤਯਃ
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹੀ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਣ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਔਖੇ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣ।
ਸੁਮਙ੍ਗਲੀਰਿਯਂ ਵਧੂਰਿਮਾਂ ਸਮੇਤ ਪਸ਼੍ਯਤ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਯਾਥਾਸ੍ਤਂ ਵਿ ਪਰੇਤਨ
ਇਹ ਵਧੂ ਸੁਭਾਗਣੀ ਹੈ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਤृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਕਟੁਕਮੇਤਦਪਾष੍ਠਵਦ੍ਵਿषਵਨ੍ਨੈਤਦਤ੍ਤਵੇ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਇਦ੍ਵਾਧੂਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਵਾ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਧੂ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।