ਅਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮਨ੍ਯੋ ਤ੍ਵਿषਿਤਃ ਸਹਸ੍ਵ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਨਃ ਸਹੁਰੇ ਹੂਤ ਏਧਿ । ਹਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿ ਭਜਸ੍ਵ ਵੇਦ ਓਜੋ ਮਿਮਾਨੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣ। ਸਾਡੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਲ ਵੰਡ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਂ, ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸਹਸ੍ਵ ਮਨ੍ਯੋ ਅਭਿਮਾਤਿਮਸ੍ਮੇ ਰੁਜਨ੍ਮृਣਨ੍ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਉਗ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਜੋ ਨਨ੍ਵਾ ਰੁਰੁਧ੍ਰੇ ਵਸ਼ੀ ਵਸ਼ਂ ਨਯਸ ਏਕਜ ਤ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਕੁਚਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਮਸਿ ਮਨ੍ਯਵੀਲ਼ਿਤੋ ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਂ ਯੁਧਯੇ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਅਕृਤ੍ਤਰੁਕ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਘੋषਂ ਵਿਜਯਾਯ ਕृਣ੍ਮਹੇ
ਤੂੰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ। ਹਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਵਿਜੇषਕृਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਨਵਬ੍ਰਵੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨ੍ਯੋ ਅਧਿਪਾ ਭਵੇਹ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਨਾਮ ਸਹੁਰੇ ਗृਣੀਮਸਿ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤਮੁਤ੍ਸਂ ਯਤ ਆਬਭੂਥ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਆਭੂਤ੍ਯਾ ਸਹਜਾ ਵਜ੍ਰ ਸਾਯਕ ਸਹੋ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਭਿਭੂਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨੋ ਮਨ੍ਯੋ ਸਹ ਮੇਦ੍ਯੇਧਿ ਮਹਾਧਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸਂਸृਜਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਇਕਠੇ ਜੰਮੇ, ਵਜਰ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਖੋਲ੍ਹ।
ਸਂਸृष੍ਟਂ ਧਨਮੁਭਯਂ ਸਮਾਕृਤਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯੁਃ । ਭਿਯਂ ਦਧਾਨਾ ਹृਦਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਪਰਾਜਿਤਾਸੋ ਅਪ ਨਿ ਲਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਾ ਧਨ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਨਯੁ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ।
ਸਤ੍ਯੇਨੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਦ੍ਯੌਃ । ऋਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੋਮੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨਃ ਸੋਮੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਅਥੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੇषਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਸੋਮ ਆਹਿਤਃ
ਸੋਮ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਮ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਪਿਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮ੍ਪਿਂषਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਿਮ੍ । ਸੋਮਂ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੋ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੂਟੀ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਗਿਆਨੀ ਜਾਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਚ੍ਛਦ੍ਵਿਧਾਨੈਰ੍ਗੁਪਿਤੋ ਬਾਰ੍ਹਤੈਃ ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾਮਿਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿष੍ਠਸਿ ਨ ਤੇ ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਪੜਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਤਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸ ਆਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਯੂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ।
ਰੈਭ੍ਯਾਸੀਦਨੁਦੇਯੀ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੀ ਨ੍ਯੋਚਨੀ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਭਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਾਸੋ ਗਾਥਯੈਤਿ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰੈਭਿਆ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਾ ਉਪਬਰ੍ਹਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਃ ਕੋਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਚਿੱਤਿਰਾ ਨੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਚਕਸ਼ੁਰਾ ਨੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਾਂਡਾ ਬਣੇ।
ਸ੍ਤੋਮਾ ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਤਿਧਯਃ ਕੁਰੀਰਂ ਛਨ੍ਦ ਓਪਸ਼ਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰਾਗ੍ਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰੋਗਵਃ
ਸ੍ਤੁਤੀਆਂ ਜਵਾਬ ਬਣੀਆਂ, ਕੁਰੀਰਾ ਢੱਕਣ ਬਣਿਆ, ਚੰਦ ਉਪਸ਼ ਪੱਟੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ, ਅੱਗ ਅੱਗੂ ਬਣੀ।
ਸੋਮੋ ਵਧੂਯੁਰਭਵਦਸ਼੍ਵਿਨਾਸ੍ਤਾਮੁਭਾ ਵਰਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਪਤ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਂ ਮਨਸਾ ਸਵਿਤਾਦਦਾਤ੍
ਸੋਮ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵਾਜਿਆ।
ਮਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਨ ਆਸੀਦ੍ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਦੁਤ ਚ੍ਛਦਿਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਛੱਤ ਸੀ। ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ।
ऋਕ੍ਸਾਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਹਿਤੌ ਗਾਵੌ ਤੇ ਸਾਮਨਾਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਆਸ੍ਤਾਂ ਦਿਵਿ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚਰਾਚਾਰਃ
ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਗਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ। ਤੇਰਾ ਸੁਣਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ ਆਹਤਃ । ਅਨੋ ਮਨਸ੍ਮਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਰੋਹਤ੍ਪ੍ਰਯਤੀ ਪਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਨੇ ਧੁਰਾ ਚਲਾਇਆ। ਮਨ-ਰਚਿਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਹਤੁਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਯਮਵਾਸृਜਤ੍ । ਅਘਾਸੁ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਵੋऽਰ੍ਜੁਨ੍ਯੋਃ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜੋਤ ਛੱਡੀ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਣਜੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਵਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰੇਣ ਵਹਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਦ੍ਵਾਮਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਾਵਵृਣੀਤ ਪੂषਾ
ਜਦ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਸੂਰਿਆ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਯਦਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਵਰੇਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਮੁਪ । ਕ੍ਵੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਾਮਾਸੀਤ੍ਕ੍ਵ ਦੇष੍ਟ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਥਥੁਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਆਏ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਪਹੀਆ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਜੋਤ ਕਿੱਥੇ ਲਾਈ ਸੀ?
ਦ੍ਵੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ऋਤੁਥਾ ਵਿਦੁਃ । ਅਥੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯਦ੍ਗੁਹਾ ਤਦਦ੍ਧਾਤਯ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਪੰਡਿਤੋ, ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਦੋ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਜੋ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਇੱਕ ਪਹੀਆ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੈ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਯੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਇਦਂ ਤੇਭ੍ਯੋऽਕਰਂ ਨਮਃ
ਸੂਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋ ਅਧ੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾਭਿਚष੍ਟ ऋਤੂਁਰਨ੍ਯੋ ਵਿਦਧਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੌਸਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਵੋਨਵੋ ਭਵਤਿ ਜਾਯਮਾਨੋऽਹ੍ਨਾਂ ਕੇਤੁਰੁषਸਾਮੇਤ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ । ਭਾਗਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦਧਾਤ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤਿਰਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਬਣ ਕੇ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਨ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਸ਼ਲ੍ਮਲਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਸੁਵृਤਂ ਸੁਚਕ੍ਰਮ੍ । ਆ ਰੋਹ ਸੂਰ੍ਯੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਪਤ੍ਯੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੁष੍ਵ
ਸੁੰਦਰ ਸਲਮਲ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੂਰਿਆ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਬਣ।
ਉਦੀਰ੍ष੍ਵਾਤਃ ਪਤਿਵਤੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਨਮਸਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰੀਲ਼ੇ । ਅਨ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛ ਪਿਤृषਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸ ਤੇ ਭਾਗੋ ਜਨੁषਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧਿ
ਉੱਠ, ਤੁਰ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਬਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਉਦੀਰ੍ष੍ਵਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੋ ਨਮਸੇਲ਼ਾ ਮਹੇ ਤ੍ਵਾ । ਅਨ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਸਂ ਜਾਯਾਂ ਪਤ੍ਯਾ ਸृਜ
ਉੱਠ, ਤੁਰ ਚੱਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਲੱਭ, ਇਸ ਵਧੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਅਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ऋਜਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਭਿਃ ਸਖਾਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵਰੇਯਮ੍ । ਸਮਰ੍ਯਮਾ ਸਂ ਭਗੋ ਨੋ ਨਿਨੀਯਾਤ੍ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਸੁਯਮਮਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ ਜਿਥੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਬਧ੍ਨਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ੇਵਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇऽਰਿष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਾ ਸਹ ਪਤ੍ਯਾ ਦਧਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹੇ ਤੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੀਲ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।