ਤਮਿਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਅਜਸ੍ਯ ਨਾਭਾਵਧ੍ਯੇਕਮਰ੍ਪਿਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਜਨਮੇ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨ ਤਂ ਵਿਦਾਥ ਯ ਇਮਾ ਜਜਾਨਾਨ੍ਯਦ੍ਯੁष੍ਮਾਕਮਨ੍ਤਰਂ ਬਭੂਵ । ਨੀਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਜਲ੍ਪ੍ਯਾ ਚਾਸੁਤृਪ ਉਕ੍ਥਸ਼ਾਸਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਨ੍ਯੋऽਵਿਧਦ੍ਵਜ੍ਰ ਸਾਯਕ ਸਹ ਓਜਃ ਪੁष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषਕ੍ । ਸਾਹ੍ਯਾਮ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਜਾ ਸਹਸ੍ਕृਤੇਨ ਸਹਸਾ ਸਹਸ੍ਵਤਾ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਤੇ ਤੀਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਵੈਰੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਮਨ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਯੁਰੇਵਾਸ ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਹੋਤਾ ਵਰੁਣੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਮਨ੍ਯੁਂ ਵਿਸ਼ ਈਲ਼ਤੇ ਮਾਨੁषੀਰ੍ਯਾਃ ਪਾਹਿ ਨੋ ਮਨ੍ਯੋ ਤਪਸਾ ਸਜੋषਾਃ
ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਹੋਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈ। ਲੋਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਭੀਹਿ ਮਨ੍ਯੋ ਤਵਸਸ੍ਤਵੀਯਾਨ੍ਤਪਸਾ ਯੁਜਾ ਵਿ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ।* ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦਸ੍ਯੁਹਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯਾ ਭਰਾ ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਨ੍ਯੋ ਅਭਿਭੂਤ੍ਯੋਜਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਾਮੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿਃ ਸਹੁਰਿਃ ਸਹਾਵਾਨਸ੍ਮਾਸ੍ਵੋਜਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਅਜਿੱਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋੜ।
ਅਭਾਗਃ ਸਨ੍ਨਪ ਪਰੇਤੋ ਅਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਤਵਿषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯੋ ਅਕ੍ਰਤੁਰ੍ਜਿਹੀਲ਼ਾਹਂ ਸ੍ਵਾ ਤਨੂਰ੍ਬਲਦੇਯਾਯ ਮੇਹਿ
ਮੈਂ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੇਰੀ ਮਰਜੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਅਯਂ ਤੇ ਅਸ੍ਮ੍ਯੁਪ ਮੇਹ੍ਯਰ੍ਵਾਙ੍ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਃ ਸਹੁਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਃ । ਮਨ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਭਿ ਮਾਮਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਹਨਾਵ ਦਸ੍ਯੂਁਰੁਤ ਬੋਧ੍ਯਾਪੇਃ
ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵਜਰ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜ। ਆਓ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਈਏ—ਉਠ, ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਵਾ ਮੇऽਧਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਾਵ ਭੂਰਿ । ਜੁਹੋਮਿ ਤੇ ਧਰੁਣਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਰਮੁਭਾ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਪਿਬਾਵ
ਸੱਜੇ ਪਾਸੋਂ ਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਆਓ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੁਪਚਾਪ ਪੀਈਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਯੋ ਸਰਥਮਾਰੁਜਨ੍ਤੋ ਹਰ੍षਮਾਣਾਸੋ ਧृषਿਤਾ ਮਰੁਤ੍ਵਃ । ਤਿਗ੍ਮੇषਵ ਆਯੁਧਾ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਾਨਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤੁ ਨਰੋ ਅਗ੍ਨਿਰੂਪਾਃ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮਨ੍ਯੋ ਤ੍ਵਿषਿਤਃ ਸਹਸ੍ਵ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਨਃ ਸਹੁਰੇ ਹੂਤ ਏਧਿ । ਹਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਿ ਭਜਸ੍ਵ ਵੇਦ ਓਜੋ ਮਿਮਾਨੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣ। ਸਾਡੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਲ ਵੰਡ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਂ, ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸਹਸ੍ਵ ਮਨ੍ਯੋ ਅਭਿਮਾਤਿਮਸ੍ਮੇ ਰੁਜਨ੍ਮृਣਨ੍ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਉਗ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਜੋ ਨਨ੍ਵਾ ਰੁਰੁਧ੍ਰੇ ਵਸ਼ੀ ਵਸ਼ਂ ਨਯਸ ਏਕਜ ਤ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਕੁਚਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਮਸਿ ਮਨ੍ਯਵੀਲ਼ਿਤੋ ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਂ ਯੁਧਯੇ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਅਕृਤ੍ਤਰੁਕ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਘੋषਂ ਵਿਜਯਾਯ ਕृਣ੍ਮਹੇ
ਤੂੰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ। ਹਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਵਿਜੇषਕृਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਨਵਬ੍ਰਵੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨ੍ਯੋ ਅਧਿਪਾ ਭਵੇਹ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਨਾਮ ਸਹੁਰੇ ਗृਣੀਮਸਿ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤਮੁਤ੍ਸਂ ਯਤ ਆਬਭੂਥ
ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਆਭੂਤ੍ਯਾ ਸਹਜਾ ਵਜ੍ਰ ਸਾਯਕ ਸਹੋ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਭਿਭੂਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨੋ ਮਨ੍ਯੋ ਸਹ ਮੇਦ੍ਯੇਧਿ ਮਹਾਧਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸਂਸृਜਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਇਕਠੇ ਜੰਮੇ, ਵਜਰ ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਖੋਲ੍ਹ।
ਸਂਸृष੍ਟਂ ਧਨਮੁਭਯਂ ਸਮਾਕृਤਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਾਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯੁਃ । ਭਿਯਂ ਦਧਾਨਾ ਹृਦਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਪਰਾਜਿਤਾਸੋ ਅਪ ਨਿ ਲਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਾ ਧਨ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਨਯੁ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ।
ਸਤ੍ਯੇਨੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਦ੍ਯੌਃ । ऋਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੋਮੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨਃ ਸੋਮੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਅਥੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੇषਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਸੋਮ ਆਹਿਤਃ
ਸੋਮ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਮ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਪਿਵਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮ੍ਪਿਂषਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਿਮ੍ । ਸੋਮਂ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੋ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੂਟੀ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਗਿਆਨੀ ਜਾਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆਚ੍ਛਦ੍ਵਿਧਾਨੈਰ੍ਗੁਪਿਤੋ ਬਾਰ੍ਹਤੈਃ ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾਮਿਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿष੍ਠਸਿ ਨ ਤੇ ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਪੜਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਤਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸ ਆਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਯੂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ।
ਰੈਭ੍ਯਾਸੀਦਨੁਦੇਯੀ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੀ ਨ੍ਯੋਚਨੀ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਭਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਾਸੋ ਗਾਥਯੈਤਿ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰੈਭਿਆ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਚੰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਾ ਉਪਬਰ੍ਹਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਃ ਕੋਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਚਿੱਤਿਰਾ ਨੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਚਕਸ਼ੁਰਾ ਨੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਾਂਡਾ ਬਣੇ।
ਸ੍ਤੋਮਾ ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਤਿਧਯਃ ਕੁਰੀਰਂ ਛਨ੍ਦ ਓਪਸ਼ਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰਾਗ੍ਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰੋਗਵਃ
ਸ੍ਤੁਤੀਆਂ ਜਵਾਬ ਬਣੀਆਂ, ਕੁਰੀਰਾ ਢੱਕਣ ਬਣਿਆ, ਚੰਦ ਉਪਸ਼ ਪੱਟੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ, ਅੱਗ ਅੱਗੂ ਬਣੀ।
ਸੋਮੋ ਵਧੂਯੁਰਭਵਦਸ਼੍ਵਿਨਾਸ੍ਤਾਮੁਭਾ ਵਰਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਪਤ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਂ ਮਨਸਾ ਸਵਿਤਾਦਦਾਤ੍
ਸੋਮ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵਾਜਿਆ।
ਮਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਨ ਆਸੀਦ੍ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਦੁਤ ਚ੍ਛਦਿਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਛੱਤ ਸੀ। ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ।
ऋਕ੍ਸਾਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਹਿਤੌ ਗਾਵੌ ਤੇ ਸਾਮਨਾਵਿਤਃ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਆਸ੍ਤਾਂ ਦਿਵਿ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚਰਾਚਾਰਃ
ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਗਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ। ਤੇਰਾ ਸੁਣਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ ਆਹਤਃ । ਅਨੋ ਮਨਸ੍ਮਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਰੋਹਤ੍ਪ੍ਰਯਤੀ ਪਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਨੇ ਧੁਰਾ ਚਲਾਇਆ। ਮਨ-ਰਚਿਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਹਤੁਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਯਮਵਾਸृਜਤ੍ । ਅਘਾਸੁ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਵੋऽਰ੍ਜੁਨ੍ਯੋਃ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰਥ ਲਈ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜੋਤ ਛੱਡੀ। ਗਾਂਵਾਂ ਅਣਜੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਵਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰੇਣ ਵਹਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਦ੍ਵਾਮਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਾਵਵृਣੀਤ ਪੂषਾ
ਜਦ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਸੂਰਿਆ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।