ਆ ਵ ऋਞ੍ਜਸ ਊਰ੍ਜਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨਕ੍ਤਨ । ਉਭੇ ਯਥਾ ਨੋ ਅਹਨੀ ਸਚਾਭੁਵਾ ਸਦਃਸਦੋ ਵਰਿਵਸ੍ਯਾਤ ਉਦ੍ਭਿਦਾ
ਮਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਓ; ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਓ।
ਤਦੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਵਨਂ ਸੁਨੋਤਨਾਤ੍ਯੋ ਨ ਹਸ੍ਤਯਤੋ ਅਦ੍ਰਿਃ ਸੋਤਰਿ । ਵਿਦਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਯੋ ਅਭਿਭੂਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਮਹੋ ਰਾਯੇ ਚਿਤ੍ਤਰੁਤੇ ਯਦਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਜੀ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੇਜੀ ਦੀ ਸਮਝ ਦਿਓ।
ਤਦਿਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਵਨਂ ਵਿਵੇਰਪੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਮਨਵੇ ਗਾਤੁਮਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਗੋਅਰ੍ਣਸਿ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੇ ਅਸ਼੍ਵਨਿਰ੍ਣਿਜਿ ਪ੍ਰੇਮਧ੍ਵਰੇष੍ਵਧ੍ਵਰਾਁ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯੁਃ
ਉਹੀ ਹਵਨ ਉਸ ਲਈ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੂ ਲਈ ਰਾਹ ਵਾਂਗ। ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ।
ਅਪ ਹਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤ ਸ੍ਕਭਾਯਤ ਨਿਰृਤਿਂ ਸੇਧਤਾਮਤਿਮ੍ । ਆ ਨੋ ਰਯਿਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਸੁਨੋਤਨ ਦੇਵਾਵ੍ਯਂ ਭਰਤ ਸ਼੍ਲੋਕਮਦ੍ਰਯਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜੋ, ਬੇਕਸਮੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨੂੰ ਹਟਾਓ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਪੱਥਰੋ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਆਓ।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਾ ਵੋऽਮਵਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਭ੍ਵਨਾ ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਪਸ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ । ਵਾਯੋਸ਼੍ਚਿਦਾ ਸੋਮਰਭਸ੍ਤਰੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਚ ਪਿਤੁਕृਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ; ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋ। ਹਵਾ, ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋ।
ਭੁਰਨ੍ਤੁ ਨੋ ਯਸ਼ਸਃ ਸੋਤ੍ਵਨ੍ਧਸੋ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਵਾਚਾ ਦਿਵਿਤਾ ਦਿਵਿਤ੍ਮਤਾ । ਨਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੁਹਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਾਘੋषਯਨ੍ਤੋ ਅਭਿਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤੁਰਃ
ਪੱਥਰ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ; ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੋ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਚਾਹੀਦਾ ਮਿੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਰਥਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਨਿਰਸ੍ਯ ਰਸਂ ਗਵਿषੋ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੂਧਰੁਪਸੇਚਨਾਯ ਕਂ ਨਰੋ ਹਵ੍ਯਾ ਨ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਆਸਭਿਃ
ਪੱਥਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਣ ਲਈ ਥਣ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਨਰਃ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਤਨ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨੁਥ ਸੋਮਮਦ੍ਰਯਃ । ਵਾਮਂਵਾਮਂ ਵੋ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਧਾਮ੍ਨੇ ਵਸੁਵਸੁ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਬਾਓ। ਹਰ ਇੱਕ, ਦਿਵੀਕ ਥਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਿਕਾਲੋ।
ਅਭ੍ਰਪ੍ਰੁषੋ ਨ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੁषਾ ਵਸੁ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਨ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਜਾਨੁषਃ । ਸੁਮਾਰੁਤਂ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਹਸੇ ਗਣਮਸ੍ਤੋष੍ਯੇषਾਂ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ
ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ। ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਭਜਨ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਮਰ੍ਯਾਸੋ ਅਞ੍ਜੀਁਰਕृਣ੍ਵਤ ਸੁਮਾਰੁਤਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵੀਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਪਃ । ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸ ਏਤਾ ਨ ਯੇਤਿਰ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸਸ੍ਤੇ ਅਕ੍ਰਾ ਨ ਵਾਵृਧੁਃ
ਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨ ਬਰ੍ਹਣਾ ਤ੍ਮਨਾ ਰਿਰਿਚ੍ਰੇ ਅਭ੍ਰਾਨ੍ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਪਾਜਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਵੀਰਾਃ ਪਨਸ੍ਯਵੋ ਰਿਸ਼ਾਦਸੋ ਨ ਮਰ੍ਯਾ ਅਭਿਦ੍ਯਵਃ
ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਬੁਧ੍ਨੇ ਅਪਾਂ ਨ ਯਾਮਨਿ ਵਿਥੁਰ੍ਯਤਿ ਨ ਮਹੀ ਸ਼੍ਰਥਰ੍ਯਤਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸੁਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਅਰ੍ਵਾਗਯਂ ਸੁ ਵਃ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਸਤ੍ਰਾਚ ਆ ਗਤ
ਤੁਹਾਡੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਥੀ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਧੂਰ੍षੁ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਨ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਨ ਭਾਸਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ । ਸ਼੍ਯੇਨਾਸੋ ਨ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸੋ ਰਿਸ਼ਾਦਸਃ ਪ੍ਰਵਾਸੋ ਨ ਪ੍ਰਸਿਤਾਸਃ ਪਰਿਪ੍ਰੁषਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੁਤੀਆਂ 'ਤੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀਆਂ, ਸਵੇਰਿਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ। ਤੁਸੀਂ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੇ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਵਹਧ੍ਵੇ ਮਰੁਤਃ ਪਰਾਕਾਦ੍ਯੂਯਂ ਮਹਃ ਸਂਵਰਣਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵਃ । ਵਿਦਾਨਾਸੋ ਵਸਵੋ ਰਾਧ੍ਯਸ੍ਯਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਦੂਰੋਂ ਸੰਵਰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵਸਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਫਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਯ ਉਦृਚਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਠਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨ ਮਾਨੁषੋ ਦਦਾਸ਼ਤ੍ । ਰੇਵਤ੍ਸ ਵਯੋ ਦਧਤੇ ਸੁਵੀਰਂ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਗੋਪੀਥੇ ਅਸ੍ਤੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਵੇਲੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤੇ ਹਿ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ ਊਮਾ ਆਦਿਤ੍ਯੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਮ੍ਭਵਿष੍ਠਾਃ । ਤੇ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਰਥਤੂਰ੍ਮਨੀषਾਂ ਮਹਸ਼੍ਚ ਯਾਮਨ੍ਨਧ੍ਵਰੇ ਚਕਾਨਾਃ
ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਆਦਿਤਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਨ ਮਨ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਦੇਵਾਵ੍ਯੋ ਨ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸਃ । ਰਾਜਾਨੋ ਨ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸੁਸਂਦृਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਂ ਨ ਮਰ੍ਯਾ ਅਰੇਪਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ; ਜਿਵੇਂ ਰੰਗਦਾਰ ਰਾਜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੌਜਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਯੇ ਭ੍ਰਾਜਸਾ ਰੁਕ੍ਮਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਤਾਸੋ ਨ ਸ੍ਵਯੁਜਃ ਸਦ੍ਯਊਤਯਃ । ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤਾਰੋ ਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸੁਨੀਤਯਃ ਸੁਸ਼ਰ੍ਮਾਣੋ ਨ ਸੋਮਾ ऋਤਂ ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੁਤੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ; ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਚੰਗੀ ਠਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਸਚ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ।
ਵਾਤਾਸੋ ਨ ਯੇ ਧੁਨਯੋ ਜਿਗਤ੍ਨਵੋऽਗ੍ਨੀਨਾਂ ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਿਰੋਕਿਣਃ । ਵਰ੍ਮਣ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਯੋਧਾਃ ਸ਼ਿਮੀਵਨ੍ਤਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸਾਃ ਸੁਰਾਤਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਤੇਜ਼, ਹਿਲਦੇ, ਚਲਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ; ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧੇ, ਤਿਆਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ; ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ, ਦਾਨੀ।
ਰਥਾਨਾਂ ਨ ਯੇऽਰਾਃ ਸਨਾਭਯੋ ਜਿਗੀਵਾਂਸੋ ਨ ਸ਼ੂਰਾ ਅਭਿਦ੍ਯਵਃ । ਵਰੇਯਵੋ ਨ ਮਰ੍ਯਾ ਘृਤਪ੍ਰੁषੋऽਭਿਸ੍ਵਰ੍ਤਾਰੋ ਅਰ੍ਕਂ ਨ ਸੁष੍ਟੁਭਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਨਾਵਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਨਾਇਕ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਚੁਣੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਇਕ, ਰਾਗ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ ਆਸ਼ਵੋ ਦਿਧਿषਵੋ ਨ ਰਥ੍ਯਃ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਆਪੋ ਨ ਨਿਮ੍ਨੈਰੁਦਭਿਰ੍ਜਿਗਤ੍ਨਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨ ਸਾਮਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ; ਜਿਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਥਵਾਨ, ਦਾਨੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਨੀਵਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ; ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਨ ਸੂਰਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਤਰ ਆਦਰ੍ਦਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ । ਸ਼ਿਸ਼ੂਲਾ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਯਃ ਸੁਮਾਤਰੋ ਮਹਾਗ੍ਰਾਮੋ ਨ ਯਾਮਨ੍ਨੁਤ ਤ੍ਵਿषਾ
ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਤੇਜ਼, ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ; ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਬੱਚੇ, ਚੰਗੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜਥਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ।
ਉषਸਾਂ ਨ ਕੇਤਵੋऽਧ੍ਵਰਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਭਂਯਵੋ ਨਾਞ੍ਜਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਿਤਨ੍ । ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਯਯਿਯੋ ਭ੍ਰਾਜਦृष੍ਟਯਃ ਪਰਾਵਤੋ ਨ ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਮਿਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਸਜੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ, ਵਗਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਦੂਰ ਦੇ ਯਾਤਰੀ, ਉਹ ਦੂਰੀਆਂ ਮਾਪਦੇ ਹਨ।
ਸੁਭਾਗਾਨ੍ਨੋ ਦੇਵਾਃ ਕृਣੁਤਾ ਸੁਰਤ੍ਨਾਨਸ੍ਮਾਨ੍ਸ੍ਤੋਤॄਨ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਵृਧਾਨਾਃ । ਅਧਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਸ੍ਯ ਗਾਤ ਸਨਾਦ੍ਧਿ ਵੋ ਰਤ੍ਨਧੇਯਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਣ; ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਸਦਾ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਮਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ । ਨਾਨਾ ਹਨੂ ਵਿਭृਤੇ ਸਂ ਭਰੇਤੇ ਅਸਿਨ੍ਵਤੀ ਬਪ੍ਸਤੀ ਭੂਰ੍ਯਤ੍ਤਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਬਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੱਟਦੀਆਂ, ਖਾਂਦੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਫੜਦੀਆਂ।
ਗੁਹਾ ਸ਼ਿਰੋ ਨਿਹਿਤਮृਧਗਕ੍ਸ਼ੀ ਅਸਿਨ੍ਵਨ੍ਨਤ੍ਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਨਾਨਿ । ਅਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪਡ੍ਭਿਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਨਮਸਾਧਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੱਪ ਚੁੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਕੱਟਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਸ ਲਈ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਗੁਹ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਕੁਮਾਰੋ ਨ ਵੀਰੁਧਃ ਸਰ੍ਪਦੁਰ੍ਵੀਃ । ਸਸਂ ਨ ਪਕ੍ਵਮਵਿਦਚ੍ਛੁਚਨ੍ਤਂ ਰਿਰਿਹ੍ਵਾਂਸਂ ਰਿਪ ਉਪਸ੍ਥੇ ਅਨ੍ਤਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ 'ਤੇ ਰੰਗਦਾ, ਖਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੱਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਵਾਮृਤਂ ਰੋਦਸੀ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਜਾਯਮਾਨੋ ਮਾਤਰਾ ਗਰ੍ਭੋ ਅਤ੍ਤਿ । ਨਾਹਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕੇਤਾਗ੍ਨਿਰਙ੍ਗ ਵਿਚੇਤਾਃ ਸ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਇਹ, ਅਮਰ, ਮੈਂ ਦੋਨੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਗਰਭ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ, ਮਰਦ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਅੱਗ, ਉਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਨ੍ਨਂ ਤृष੍ਵਾਦਧਾਤ੍ਯਾਜ੍ਯੈਰ੍ਘृਤੈਰ੍ਜੁਹੋਤਿ ਪੁष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਹਸ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੇऽਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙਸਿ ਤ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਤੇ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਦੇਵੇषੁ ਤ੍ਯਜ ਏਨਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥਾਗ੍ਨੇ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਨੁ ਤ੍ਵਾਮਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਅਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਹਰਿਰਤ੍ਤਵੇऽਦਨ੍ਵਿ ਪਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚਕਰ੍ਤ ਗਾਮਿਵਾਸਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਚਾਹੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਲਈ; ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੱਸਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।