ਤ੍ਵਂ ਜਘਨ੍ਥ ਨਮੁਚਿਂ ਮਖਸ੍ਯੁਂ ਦਾਸਂ ਕृਣ੍ਵਾਨ ऋषਯੇ ਵਿਮਾਯਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚਕਰ੍ਥ ਮਨਵੇ ਸ੍ਯੋਨਾਨ੍ਪਥੋ ਦੇਵਤ੍ਰਾਞ੍ਜਸੇਵ ਯਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਤੇ ਮਖਸਯੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦਾਸ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਨਿ ਪਪ੍ਰਿषੇ ਵਿ ਨਾਮੇਸ਼ਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਧਿषੇ ਗਭਸ੍ਤੌ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਵਸਾ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯੁਪਰਿਬੁਧ੍ਨਾਨ੍ਵਨਿਨਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸਾਇਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਯਦਸ੍ਯਾਪ੍ਸ੍ਵਾ ਨਿषਤ੍ਤਮੁਤੋ ਤਦਸ੍ਮੈ ਮਧ੍ਵਿਚ੍ਚਚ੍ਛਦ੍ਯਾਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਿषਿਤਂ ਯਦੂਧਃ ਪਯੋ ਗੋष੍ਵਦਧਾ ਓषਧੀषੁ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਰਤ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਦਿਯਾਯੇਤਿ ਯਦ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸੋ ਜਾਤਮੁਤ ਮਨ੍ਯ ਏਨਮ੍ । ਮਨ੍ਯੋਰਿਯਾਯ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤਸ੍ਥੌ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ ਵੇਦ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ' ਜਾਂ 'ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ', ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸਾ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਇੰਦਰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਉਪ ਸੇਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ऋषਯੋ ਨਾਧਮਾਨਾਃ । ਅਪ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮੂਰ੍ਣੁਹਿ ਪੂਰ੍ਧਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਮੁਗ੍ਧ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧਯੇਵ ਬਦ੍ਧਾਨ੍
ਪੰਖੀ ਅਤੇ ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਉਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੂਨਾਂ ਵਾ ਚਰ੍ਕृष ਇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਧਿਯਾ ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਯੇ ਰਯਿਮਨ੍ਤਃ ਸਾਤੌ ਵਨੁਂ ਵਾ ਯੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਣਂ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤੋ ਧੁਃ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਹਵ ਏषਾਮਸੁਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਨਿਂਸਤ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ਾਣਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਵਾਰੇਭਿਃ ਕृਣਵਨ੍ਤ ਸ੍ਵੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਅਸੁਰ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਮੇषਾਮਮृਤਾਨਾਂ ਗੀਃ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਯੇ ਕृਪਣਨ੍ਤ ਰਤ੍ਨਮ੍ । ਧਿਯਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਸਾਧਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨੋ ਧਾਨ੍ਤੁ ਵਸਵ੍ਯਮਸਾਮਿ
ਇਹ ਗੀਤ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੋਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੇ ਵੱਸੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਆ ਤਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਵਃ ਪਨਨ੍ਤਾਭਿ ਯ ਊਰ੍ਵਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਤਿਤृਤ੍ਸਾਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਂ ਯੇ ਪੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਮਹੀਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬृਹਤੀਂ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਚੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮਨਾਨਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤਂ ਪृਤਨ੍ਯੂਨ੍ । ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਘਵਾਨਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋ ਵਜ੍ਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ, ਵੱਡਾ, ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਵਾਨ ਪੁਰੁਤਮਂ ਪੁਰਾषਾਲ਼ਾ ਵृਤ੍ਰਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਮਾਨ੍ਯਪ੍ਰਾਃ । ਅਚੇਤਿ ਪ੍ਰਾਸਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਯਦੀਮੁਸ਼੍ਮਸਿ ਕਰ੍ਤਵੇ ਕਰਤ੍ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦੀਏ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਵ ਆਪੋ ਮਹਿਮਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕਾਰੁਰ੍ਵੋਚਾਤਿ ਸਦਨੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਤ੍ਰੇਧਾ ਹਿ ਚਕ੍ਰਮੁਃ ਪ੍ਰ ਸृਤ੍ਵਰੀਣਾਮਤਿ ਸਿਨ੍ਧੁਰੋਜਸਾ
ਹੁਣ ਕਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਧੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤੇऽਰਦਦ੍ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਵੇ ਪਥਃ ਸਿਨ੍ਧੋ ਯਦ੍ਵਾਜਾਁ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਧਿ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਾਸਿ ਸਾਨੁਨਾ ਯਦੇषਾਮਗ੍ਰਂ ਜਗਤਾਮਿਰਜ੍ਯਸਿ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ! ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢਲਾਣ ਤੇ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਿ ਸ੍ਵਨੋ ਯਤਤੇ ਭੂਮ੍ਯੋਪਰ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮੁਦਿਯਰ੍ਤਿ ਭਾਨੁਨਾ । ਅਭ੍ਰਾਦਿਵ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਯਦੇਤਿ ਵृषਭੋ ਨ ਰੋਰੁਵਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਨਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਸਿਨ੍ਧੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਿਨ੍ਨ ਮਾਤਰੋ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਪਯਸੇਵ ਧੇਨਵਃ । ਰਾਜੇਵ ਯੁਧ੍ਵਾ ਨਯਸਿ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਸਿਚੌ ਯਦਾਸਾਮਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਤਾਮਿਨਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਏ ਨਦੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮਾਵਾਂ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਇਮਂ ਮੇ ਗਙ੍ਗੇ ਯਮੁਨੇ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਸ਼ੁਤੁਦ੍ਰਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਸਚਤਾ ਪਰੁष੍ਣ੍ਯਾ । ਅਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾ ਮਰੁਦ੍ਵृਧੇ ਵਿਤਸ੍ਤਯਾਰ੍ਜੀਕੀਯੇ ਸ਼ृਣੁਹ੍ਯਾ ਸੁषੋਮਯਾ
ਮੇਰੀ ਇਸ ਸਤਿ-ਕਿਰਤ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤੁਦਰੀ ਤੇ ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਜੁੜਨ। ਅਸਿਕਨੀ, ਮਰੁਦਵ੍ਰਿਧਾ, ਵਿਤਸਤ, ਅਰਜਿਕੀਆ ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਤृष੍ਟਾਮਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾਤਵੇ ਸਜੂਃ ਸੁਸਰ੍ਤ੍ਵਾ ਰਸਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤ੍ਯਾ ਤ੍ਯਾ । ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੋ ਕੁਭਯਾ ਗੋਮਤੀਂ ਕ੍ਰੁਮੁਂ ਮੇਹਤ੍ਨ੍ਵਾ ਸਰਥਂ ਯਾਭਿਰੀਯਸੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਟਾਮਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ, ਸੁਸਰਤ, ਰਸਾ ਤੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਦੀ, ਕੁਭਾ, ਗੋਮਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰੁਮੁ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈਂ।
ऋਜੀਤ੍ਯੇਨੀ ਰੁਸ਼ਤੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਭਰਤੇ ਰਜਾਂਸਿ । ਅਦਬ੍ਧਾ ਸਿਨ੍ਧੁਰਪਸਾਮਪਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਵਾ ਨ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਪੁषੀਵ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਦੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਦੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਾ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਸੁਰਥਾ ਸੁਵਾਸਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ ਸੁਕृਤਾ ਵਾਜਿਨੀਵਤੀ । ਊਰ੍ਣਾਵਤੀ ਯੁਵਤਿਃ ਸੀਲਮਾਵਤ੍ਯੁਤਾਧਿ ਵਸ੍ਤੇ ਸੁਭਗਾ ਮਧੁਵृਧਮ੍
ਨਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਨ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਰਥਂ ਯੁਯੁਜੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰਸ਼੍ਵਿਨਂ ਤੇਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿषਦਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੌ । ਮਹਾਨ੍ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇऽਦਬ੍ਧਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਨਦੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅੱਜ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਆ ਵ ऋਞ੍ਜਸ ਊਰ੍ਜਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨਕ੍ਤਨ । ਉਭੇ ਯਥਾ ਨੋ ਅਹਨੀ ਸਚਾਭੁਵਾ ਸਦਃਸਦੋ ਵਰਿਵਸ੍ਯਾਤ ਉਦ੍ਭਿਦਾ
ਮਰੁਤੋ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਓ; ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕੋ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ, ਘਰ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਓ।
ਤਦੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਵਨਂ ਸੁਨੋਤਨਾਤ੍ਯੋ ਨ ਹਸ੍ਤਯਤੋ ਅਦ੍ਰਿਃ ਸੋਤਰਿ । ਵਿਦਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਯੋ ਅਭਿਭੂਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਮਹੋ ਰਾਯੇ ਚਿਤ੍ਤਰੁਤੇ ਯਦਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਜੀ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੇਜੀ ਦੀ ਸਮਝ ਦਿਓ।
ਤਦਿਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਵਨਂ ਵਿਵੇਰਪੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਮਨਵੇ ਗਾਤੁਮਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਗੋਅਰ੍ਣਸਿ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੇ ਅਸ਼੍ਵਨਿਰ੍ਣਿਜਿ ਪ੍ਰੇਮਧ੍ਵਰੇष੍ਵਧ੍ਵਰਾਁ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯੁਃ
ਉਹੀ ਹਵਨ ਉਸ ਲਈ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੂ ਲਈ ਰਾਹ ਵਾਂਗ। ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ।
ਅਪ ਹਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤ ਸ੍ਕਭਾਯਤ ਨਿਰृਤਿਂ ਸੇਧਤਾਮਤਿਮ੍ । ਆ ਨੋ ਰਯਿਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਸੁਨੋਤਨ ਦੇਵਾਵ੍ਯਂ ਭਰਤ ਸ਼੍ਲੋਕਮਦ੍ਰਯਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜੋ, ਬੇਕਸਮੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨੂੰ ਹਟਾਓ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਪੱਥਰੋ, ਭਾਰਤ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਆਓ।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਾ ਵੋऽਮਵਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਭ੍ਵਨਾ ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਪਸ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ । ਵਾਯੋਸ਼੍ਚਿਦਾ ਸੋਮਰਭਸ੍ਤਰੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਚ ਪਿਤੁਕृਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ; ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋ। ਹਵਾ, ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋ।
ਭੁਰਨ੍ਤੁ ਨੋ ਯਸ਼ਸਃ ਸੋਤ੍ਵਨ੍ਧਸੋ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਵਾਚਾ ਦਿਵਿਤਾ ਦਿਵਿਤ੍ਮਤਾ । ਨਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੁਹਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਾਘੋषਯਨ੍ਤੋ ਅਭਿਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤੁਰਃ
ਪੱਥਰ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ; ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੋ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਚਾਹੀਦਾ ਮਿੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਰਥਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਨਿਰਸ੍ਯ ਰਸਂ ਗਵਿषੋ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੂਧਰੁਪਸੇਚਨਾਯ ਕਂ ਨਰੋ ਹਵ੍ਯਾ ਨ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਆਸਭਿਃ
ਪੱਥਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਣ ਲਈ ਥਣ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਨਰਃ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਤਨ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨੁਥ ਸੋਮਮਦ੍ਰਯਃ । ਵਾਮਂਵਾਮਂ ਵੋ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਧਾਮ੍ਨੇ ਵਸੁਵਸੁ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਬਣ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਬਾਓ। ਹਰ ਇੱਕ, ਦਿਵੀਕ ਥਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਿਕਾਲੋ।
ਅਭ੍ਰਪ੍ਰੁषੋ ਨ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੁषਾ ਵਸੁ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਨ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਜਾਨੁषਃ । ਸੁਮਾਰੁਤਂ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਹਸੇ ਗਣਮਸ੍ਤੋष੍ਯੇषਾਂ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ
ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ। ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਭਜਨ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਮਰ੍ਯਾਸੋ ਅਞ੍ਜੀਁਰਕृਣ੍ਵਤ ਸੁਮਾਰੁਤਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵੀਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਪਃ । ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸ ਏਤਾ ਨ ਯੇਤਿਰ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸਸ੍ਤੇ ਅਕ੍ਰਾ ਨ ਵਾਵृਧੁਃ
ਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤਾਂ ਲਈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ।