ਅਕ੍ਸ਼ਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣਵਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯੋ ਮਨੋਜਵੇष੍ਵਸਮਾ ਬਭੂਵੁਃ । ਆਦਘ੍ਨਾਸ ਉਪਕਕ੍ਸ਼ਾਸ ਉ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉ ਤ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ, ਦੂਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਹृਦਾ ਤष੍ਟੇषੁ ਮਨਸੋ ਜਵੇषੁ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਯਜਨ੍ਤੇ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਜਹੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰੋਹਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁ ਤ੍ਵੇ
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮੇ ਯੇ ਨਾਰ੍ਵਾਙ੍ਨ ਪਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸੋ ਨ ਸੁਤੇਕਰਾਸਃ । ਤ ਏਤੇ ਵਾਚਮਭਿਪਦ੍ਯ ਪਾਪਯਾ ਸਿਰੀਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਵਤੇ ਅਪ੍ਰਜਜ੍ਞਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੋਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸਾਗਤੇਨ ਸਭਾਸਾਹੇਨ ਸਖ੍ਯਾ ਸਖਾਯਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषਸ੍ਪृਤ੍ਪਿਤੁषਣਿਰ੍ਹ੍ਯੇषਾਮਰਂ ਹਿਤੋ ਭਵਤਿ ਵਾਜਿਨਾਯ
ਸਭ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ऋਚਾਂ ਤ੍ਵਃ ਪੋषਮਾਸ੍ਤੇ ਪੁਪੁष੍ਵਾਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵੋ ਗਾਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵੋ ਵਦਤਿ ਜਾਤਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿ ਮਿਮੀਤ ਉ ਤ੍ਵਃ
ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦੀ ਸੂਝ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਤੋਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਨੁ ਵਯਂ ਜਾਨਾ ਪ੍ਰ ਵੋਚਾਮ ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰੇ ਯੁਗੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰੇਤਾ ਸਂ ਕਰ੍ਮਾਰ ਇਵਾਧਮਤ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇ ਯੁਗੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਲੋਹਾਰ ਵਾਂਗ, ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਥਮੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ । ਤਦਾਸ਼ਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਤਦੁਤ੍ਤਾਨਪਦਸ੍ਪਰਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਫਿਰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਜਜ੍ਞ ਉਤ੍ਤਾਨਪਦੋ ਭੁਵ ਆਸ਼ਾ ਅਜਾਯਨ੍ਤ । ਅਦਿਤੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਾਯਤ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਦਿਤਿਃ ਪਰਿ
ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਹ੍ਯਜਨਿष੍ਟ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਤਵ । ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਭਦ੍ਰਾ ਅਮृਤਬਨ੍ਧਵਃ
ਅਦਿਤੀ ਜੰਮੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਜੋ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਭਲੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੱਜਣ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਅਦਃ ਸਲਿਲੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਅਤਿष੍ਠਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਵੋ ਨृਤ੍ਯਤਾਮਿਵ ਤੀਵ੍ਰੋ ਰੇਣੁਰਪਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਸੀ, ਤਾਂ, ਨੱਚਣ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਧੂੜ ਉਡ ਗਈ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਯਤਯੋ ਯਥਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਪਿਨ੍ਵਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਗੂਲ਼੍ਹਮਾ ਸੂਰ੍ਯਮਜਭਰ੍ਤਨ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਦਿਤੇਰ੍ਯੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤਨ੍ਵਸ੍ਪਰਿ । ਦੇਵਾਁ ਉਪ ਪ੍ਰੈਤ੍ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਾ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਮਾਸ੍ਯਤ੍
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਦੇਵਤੇ ਸੱਤ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰਦਿਤਿਰੁਪ ਪ੍ਰੈਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯੁਗਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਨਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਮਾਭਰਤ੍
ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ।
ਜਨਿष੍ਠਾ ਉਗ੍ਰਃ ਸਹਸੇ ਤੁਰਾਯ ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਬਹੁਲਾਭਿਮਾਨਃ । ਅਵਰ੍ਧਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਮਾਤਾ ਯਦ੍ਵੀਰਂ ਦਧਨਦ੍ਧਨਿष੍ਠਾ
ਜੋ ਬੜਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਜੋਹਰ ਲਈ, ਸੋਹਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲਾ। ਇੱਥੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਦ੍ਰੁਹੋ ਨਿषਤ੍ਤਾ ਪृਸ਼ਨੀ ਚਿਦੇਵੈਃ ਪੁਰੂ ਸ਼ਂਸੇਨ ਵਾਵृਧੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਅਭੀਵृਤੇਵ ਤਾ ਮਹਾਪਦੇਨ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵਾਦੁਦਰਨ੍ਤ ਗਰ੍ਭਾਃ
ਜੋ ਛੁਪ ਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਪੈਟ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ऋष੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦਾ ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਜਿਗਾਸ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਵਾਜਾ ਉਤ ਯੇ ਚਿਦਤ੍ਰ । ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲਾਵृਕਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਮਾਸਨ੍ਦਧਿषੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਸਮਨਾ ਤੂਰ੍ਣਿਰੁਪ ਯਾਸਿ ਯਜ੍ਞਮਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ । ਵਸਾਵ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਰਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ਼ੂਰ ਦਦਤੁਰ੍ਮਘਾਨਿ
ਇਕੋ ਮਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ! ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਮਾਨ ऋਤਾਦਧਿ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਸਖਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇषਿਰੇਭਿਰਰ੍ਥਮ੍ । ਆਭਿਰ੍ਹਿ ਮਾਯਾ ਉਪ ਦਸ੍ਯੁਮਾਗਾਨ੍ਮਿਹਃ ਪ੍ਰ ਤਮ੍ਰਾ ਅਵਪਤ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਸੱਚ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੌਲਾਦ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਮਕਸਦ ਲੱਭਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।
ਸਨਾਮਾਨਾ ਚਿਦ੍ਧ੍ਵਸਯੋ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਵਾਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉषਸੋ ਯਥਾਨਃ । ऋष੍ਵੈਰਗਚ੍ਛਃ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ ਸਾਕਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਹृਦ੍ਯਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਜਘਨ੍ਥ ਨਮੁਚਿਂ ਮਖਸ੍ਯੁਂ ਦਾਸਂ ਕृਣ੍ਵਾਨ ऋषਯੇ ਵਿਮਾਯਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚਕਰ੍ਥ ਮਨਵੇ ਸ੍ਯੋਨਾਨ੍ਪਥੋ ਦੇਵਤ੍ਰਾਞ੍ਜਸੇਵ ਯਾਨਾਨ੍
ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਤੇ ਮਖਸਯੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦਾਸ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਨਿ ਪਪ੍ਰਿषੇ ਵਿ ਨਾਮੇਸ਼ਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਧਿषੇ ਗਭਸ੍ਤੌ । ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਵਸਾ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯੁਪਰਿਬੁਧ੍ਨਾਨ੍ਵਨਿਨਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸਾਇਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਯਦਸ੍ਯਾਪ੍ਸ੍ਵਾ ਨਿषਤ੍ਤਮੁਤੋ ਤਦਸ੍ਮੈ ਮਧ੍ਵਿਚ੍ਚਚ੍ਛਦ੍ਯਾਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤਿषਿਤਂ ਯਦੂਧਃ ਪਯੋ ਗੋष੍ਵਦਧਾ ਓषਧੀषੁ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਰਤ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਦਿਯਾਯੇਤਿ ਯਦ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸੋ ਜਾਤਮੁਤ ਮਨ੍ਯ ਏਨਮ੍ । ਮਨ੍ਯੋਰਿਯਾਯ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਤਸ੍ਥੌ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ ਵੇਦ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਆਇਆ' ਜਾਂ 'ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ', ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸਾ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਇੰਦਰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਉਪ ਸੇਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ऋषਯੋ ਨਾਧਮਾਨਾਃ । ਅਪ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮੂਰ੍ਣੁਹਿ ਪੂਰ੍ਧਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਮੁਗ੍ਧ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧਯੇਵ ਬਦ੍ਧਾਨ੍
ਪੰਖੀ ਅਤੇ ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਉਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੂਨਾਂ ਵਾ ਚਰ੍ਕृष ਇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਧਿਯਾ ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਯੇ ਰਯਿਮਨ੍ਤਃ ਸਾਤੌ ਵਨੁਂ ਵਾ ਯੇ ਸੁਸ਼੍ਰੁਣਂ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤੋ ਧੁਃ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਾਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂ। ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਹਵ ਏषਾਮਸੁਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਨਿਂਸਤ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ਾਣਾ ਯਤ੍ਰ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਵਾਰੇਭਿਃ ਕृਣਵਨ੍ਤ ਸ੍ਵੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਅਸੁਰ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਮੇषਾਮਮृਤਾਨਾਂ ਗੀਃ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਯੇ ਕृਪਣਨ੍ਤ ਰਤ੍ਨਮ੍ । ਧਿਯਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਸਾਧਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨੋ ਧਾਨ੍ਤੁ ਵਸਵ੍ਯਮਸਾਮਿ
ਇਹ ਗੀਤ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੋਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੇ ਵੱਸੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ।
ਆ ਤਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਵਃ ਪਨਨ੍ਤਾਭਿ ਯ ਊਰ੍ਵਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਤਿਤृਤ੍ਸਾਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਂ ਯੇ ਪੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਂ ਮਹੀਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬृਹਤੀਂ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵੱਡੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਚੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮਨਾਨਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤਂ ਪृਤਨ੍ਯੂਨ੍ । ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਘਵਾਨਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋ ਵਜ੍ਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ, ਵੱਡਾ, ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ।