ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰਿਦਂ ਵਰੀਯ ਆ ਸੀਦਤ ਚਕृਮਾ ਵਃ ਸ੍ਯੋਨਮ੍ । ਮਨੁष੍ਵਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਧਿਤਾ ਹਵੀਂषੀਲ਼ਾ ਦੇਵੀ ਘृਤਪਦੀ ਜੁषਨ੍ਤ
ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ਼ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ਯਦ੍ਧ ਚਾਰੁਤ੍ਵਮਾਨਡ੍ਯਦਙ੍ਗਿਰਸਾਮਭਵਃ ਸਚਾਭੂਃ । ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ਉਪ ਪ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਉਸ਼ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਃ ਸੁਰਤ੍ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਵਸ਼ਟਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਹਣਾਪਣ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੁੱਬ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਰਸ਼ਨਯਾ ਨਿਯੂਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ਉਪ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਦਾਤਿ ਦੇਵਃ ਕृਣਵਦ੍ਧਵੀਂष੍ਯਵਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹਵਂ ਮੇ
ਹੇ ਵਨਸਪਤਿ, ਆਪਣੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਹਵਨ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਦੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰਨ।
ਆਗ੍ਨੇ ਵਹ ਵਰੁਣਮਿष੍ਟਯੇ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵੋ ਮਰੁਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ । ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆ ਯਜਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ। ਸਾਰੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਕੂਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੁਆਹ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰੈਰਤ ਨਾਮਧੇਯਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਯਦੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦਰਿਪ੍ਰਮਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰੇਣਾ ਤਦੇषਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾਵਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬੋਲੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸਕ੍ਤੁਮਿਵ ਤਿਤਉਨਾ ਪੁਨਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਧੀਰਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਖਾਯਃ ਸਖ੍ਯਾਨਿ ਜਾਨਤੇ ਭਦ੍ਰੈषਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਿਹਿਤਾਧਿ ਵਾਚਿ
ਜਿਵੇਂ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਪੀਠੀ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਬਣਾਈ। ਇੱਥੇ ਦੋਸਤ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਾਚਃ ਪਦਵੀਯਮਾਯਨ੍ਤਾਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨृषਿषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍ । ਤਾਮਾਭृਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦਧੁਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤਾਂ ਸਪ੍ਤ ਰੇਭਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ
ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਉਸ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਤ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਾਚਮੁਤ ਤ੍ਵਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯੇਨਾਮ੍ । ਉਤੋ ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਤਨ੍ਵਂ ਵਿ ਸਸ੍ਰੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਰਪੀਤਮਾਹੁਰ੍ਨੈਨਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਵਾਜਿਨੇषੁ । ਅਧੇਨ੍ਵਾ ਚਰਤਿ ਮਾਯਯੈष ਵਾਚਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵਾਁ ਅਫਲਾਮਪੁष੍ਪਾਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਹ ਗਾਂ ਮੋਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਤੇ ਫੁੱਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਗਈ।
ਯਸ੍ਤਿਤ੍ਯਾਜ ਸਚਿਵਿਦਂ ਸਖਾਯਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਯਪਿ ਭਾਗੋ ਅਸ੍ਤਿ । ਯਦੀਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਲਕਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਹਿ ਪ੍ਰਵੇਦ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣਵਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯੋ ਮਨੋਜਵੇष੍ਵਸਮਾ ਬਭੂਵੁਃ । ਆਦਘ੍ਨਾਸ ਉਪਕਕ੍ਸ਼ਾਸ ਉ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉ ਤ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ, ਦੂਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਹृਦਾ ਤष੍ਟੇषੁ ਮਨਸੋ ਜਵੇषੁ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਯਜਨ੍ਤੇ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਜਹੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰੋਹਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁ ਤ੍ਵੇ
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮੇ ਯੇ ਨਾਰ੍ਵਾਙ੍ਨ ਪਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸੋ ਨ ਸੁਤੇਕਰਾਸਃ । ਤ ਏਤੇ ਵਾਚਮਭਿਪਦ੍ਯ ਪਾਪਯਾ ਸਿਰੀਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਵਤੇ ਅਪ੍ਰਜਜ੍ਞਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੋਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸਾਗਤੇਨ ਸਭਾਸਾਹੇਨ ਸਖ੍ਯਾ ਸਖਾਯਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषਸ੍ਪृਤ੍ਪਿਤੁषਣਿਰ੍ਹ੍ਯੇषਾਮਰਂ ਹਿਤੋ ਭਵਤਿ ਵਾਜਿਨਾਯ
ਸਭ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ऋਚਾਂ ਤ੍ਵਃ ਪੋषਮਾਸ੍ਤੇ ਪੁਪੁष੍ਵਾਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵੋ ਗਾਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵੋ ਵਦਤਿ ਜਾਤਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿ ਮਿਮੀਤ ਉ ਤ੍ਵਃ
ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦੀ ਸੂਝ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਤੋਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਨੁ ਵਯਂ ਜਾਨਾ ਪ੍ਰ ਵੋਚਾਮ ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰੇ ਯੁਗੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰੇਤਾ ਸਂ ਕਰ੍ਮਾਰ ਇਵਾਧਮਤ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇ ਯੁਗੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਲੋਹਾਰ ਵਾਂਗ, ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਥਮੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ । ਤਦਾਸ਼ਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਤਦੁਤ੍ਤਾਨਪਦਸ੍ਪਰਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਫਿਰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਜਜ੍ਞ ਉਤ੍ਤਾਨਪਦੋ ਭੁਵ ਆਸ਼ਾ ਅਜਾਯਨ੍ਤ । ਅਦਿਤੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਾਯਤ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਦਿਤਿਃ ਪਰਿ
ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਹ੍ਯਜਨਿष੍ਟ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਤਵ । ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਭਦ੍ਰਾ ਅਮृਤਬਨ੍ਧਵਃ
ਅਦਿਤੀ ਜੰਮੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਜੋ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਭਲੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੱਜਣ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਅਦਃ ਸਲਿਲੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਅਤਿष੍ਠਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਵੋ ਨृਤ੍ਯਤਾਮਿਵ ਤੀਵ੍ਰੋ ਰੇਣੁਰਪਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਸੀ, ਤਾਂ, ਨੱਚਣ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਧੂੜ ਉਡ ਗਈ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਯਤਯੋ ਯਥਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਪਿਨ੍ਵਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਗੂਲ਼੍ਹਮਾ ਸੂਰ੍ਯਮਜਭਰ੍ਤਨ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਦਿਤੇਰ੍ਯੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤਨ੍ਵਸ੍ਪਰਿ । ਦੇਵਾਁ ਉਪ ਪ੍ਰੈਤ੍ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਾ ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਮਾਸ੍ਯਤ੍
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਦੇਵਤੇ ਸੱਤ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰਦਿਤਿਰੁਪ ਪ੍ਰੈਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯੁਗਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਨਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਮਾਭਰਤ੍
ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਤਾਂਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ।
ਜਨਿष੍ਠਾ ਉਗ੍ਰਃ ਸਹਸੇ ਤੁਰਾਯ ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਬਹੁਲਾਭਿਮਾਨਃ । ਅਵਰ੍ਧਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਮਾਤਾ ਯਦ੍ਵੀਰਂ ਦਧਨਦ੍ਧਨਿष੍ਠਾ
ਜੋ ਬੜਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਜੋਹਰ ਲਈ, ਸੋਹਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲਾ। ਇੱਥੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਦ੍ਰੁਹੋ ਨਿषਤ੍ਤਾ ਪृਸ਼ਨੀ ਚਿਦੇਵੈਃ ਪੁਰੂ ਸ਼ਂਸੇਨ ਵਾਵृਧੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਅਭੀਵृਤੇਵ ਤਾ ਮਹਾਪਦੇਨ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵਾਦੁਦਰਨ੍ਤ ਗਰ੍ਭਾਃ
ਜੋ ਛੁਪ ਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਪੈਟ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ऋष੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦਾ ਪ੍ਰ ਯਜ੍ਜਿਗਾਸ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਵਾਜਾ ਉਤ ਯੇ ਚਿਦਤ੍ਰ । ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲਾਵृਕਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਮਾਸਨ੍ਦਧਿषੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਸਮਨਾ ਤੂਰ੍ਣਿਰੁਪ ਯਾਸਿ ਯਜ੍ਞਮਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ । ਵਸਾਵ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਰਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ਼ੂਰ ਦਦਤੁਰ੍ਮਘਾਨਿ
ਇਕੋ ਮਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ! ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਮਾਨ ऋਤਾਦਧਿ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਸਖਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇषਿਰੇਭਿਰਰ੍ਥਮ੍ । ਆਭਿਰ੍ਹਿ ਮਾਯਾ ਉਪ ਦਸ੍ਯੁਮਾਗਾਨ੍ਮਿਹਃ ਪ੍ਰ ਤਮ੍ਰਾ ਅਵਪਤ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਸੱਚ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੌਲਾਦ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਮਕਸਦ ਲੱਭਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਧੁੰਦ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।
ਸਨਾਮਾਨਾ ਚਿਦ੍ਧ੍ਵਸਯੋ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਵਾਹਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉषਸੋ ਯਥਾਨਃ । ऋष੍ਵੈਰਗਚ੍ਛਃ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ ਸਾਕਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਹृਦ੍ਯਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।